pochylenie nad Słowem

adoracja

2012-02-16T15:16:00.004+01:00

Pocieszające są słowa Jezusa:
„Wie Ojciec, czego wam potrzeba,
zanim Go poprosicie” (Mat.6:8).
Nie potrzebujemy przekonywać
ani prosić Boga-Ojca,
aby nam błogosławił,
troszczył się o nas,
był przy nas blisko.
Wszak On nam błogosławi,
bardziej niż jesteśmy w stanie to zauważyć.
Troszczy się o nas,
bardziej niż jesteśmy w stanie to pojąć.
Jest tak blisko nas,
że bliżej niż my siebie sami.
Nie musimy Mu o tym mówić,
o to prosić, martwić się „czy tak jest?”,
"czy, aby na pewno?"
Zamiast przedstawiać Mu nasze prośby,
raczej powinniśmy powiedzieć:
„Ty wiesz, Ojcze, najlepiej, czego mi potrzeba”
i chwalić i czcić Tego, który jest godzien chwały i czci.

Nieraz zakładam sobie, modląc się,
że ta modlitwa będzie tylko uwielbieniem Najwyższego,
gdzie nie będzie mnie (w postaci próśb choćby),
a tylko On, w myśli i słowie sławiących Jego przymioty i dzieła.
Tak mało takich modlitw.
(A i okazuje się, że powyższa chęć,
nie jest prosta, ponieważ prośby stanowią znaczną część
mojego zwracania się do Tronu Łaski).

Chcę nieraz zdystansować się od siebie.
Zwrócić w pełni swoją uwagę na Niego.
Przez chwilę "zamknąć" prośby i błagania,
które nieraz zamazują Jego obraz.

Zachęcam się (może również kogoś z Was, drodzy czytelnicy),
by od czasu do czasu uchwyciwszy się obietnicy
"wie Ojciec czego nam potrzeba"
oddać się (tylko) adoracji Przedwiecznego, Ojca Świętego.

Gdzie się podział Bóg?

2012-02-11T13:19:00.009+01:00

Tym razem, zapraszam
do przeczytania dłuższego tekstu,
podejmującego próbę odpowiedzi
na ważne, ludzkie pytania:
"Gdzie jest Bóg, kiedy człowiek cierpi, umiera, kiedy zło zwycięża?
Czy On faktycznie istnieje?
Jeżeli tak, to czemu nie reaguje?
Czemu dozwala na niesprawiedliwość?"
Tekst pierwotnie powstał, jako 8-stronicowa książeczka,
o tytule "Gdzie się podział Bóg?".
Pod względem objętości nie jest więc tekstem blogowym,
zachęcam jednak do przeczytania.

Czy nigdy nie zadawałeś pytań, dlaczego ludzie chorują, cierpią, umierają?Dlaczego wszechmogący i wszechobecny Bóg na to wszystko pozwala?Dlaczego w ciele ludzkim sieją spustoszenie nowotwory, zawały serca, udary mózgu? Dlaczego choroby przedwcześnie zakańczają ludzkie życie?Dlaczego wojny wciąż wybuchają na świecie?Dlaczego w fali terroryzmu giną niewinni ludzie? Dlaczego co roku w samej tylko Polsce w wypadkach samochodowych ginie ok. 5 tys. osób, nie licząc przechodniów ginących z winy nierozważnych, nierzadko pijanych kierowców?Dlaczego zło dziś triumfuje? Jeżeli Bóg istnieje, to dlaczego na to wszystko pozwala?Dlaczego nie interweniuje, patrząc na cierpienie niewinnych ludzi?

By odpowiedzieć na te pytania, musimy przenieść się w czasie do ogrodu Eden. Bóg uczynił Adama i Ewę, którzy zamieszkali w ogrodzie, by panować nad wszystkim, co stworzył. Wszystko było do ich dyspozycji, z każdego drzewa mogli spożywać owoce, z wyjątkiem jednego – z wyjątkiem drzewa poznania dobra i zła. Znasz ciąg dalszy, prawda? Ewa zrywa owoc. Częstuje męża. Na świecie pojawia się grzech. Człowiek musi opuścić rajski ogród Eden.

Dlaczego Pan Bóg dał człowiekowi możliwość zakosztowania grzechu?

Przecież z psalmu 139 dowiadujemy się, że Bóg zna nasze myśli i zamiary. Zanim powiemy słowo, On zna już całe zdanie. Zatem, stwarzając pierwszych ludzi i nakładając na nich zakaz spożywania owocu z rajskiego drzewa poznania dobra i zła, Bóg wiedział, że człowiek okaże się nieposłuszny, zerwie i zje zakazany owoc.

Czy drzewo z zakazanym owocem nie mogło rosnąć poza ogrodem? Nie, gdyż stawiając je w Edenie, Bóg dał człowiekowi możliwość buntu i nieposłuszeństwa względem Niego.

Tylko po co?

By to zrozumieć, musimy się zastanowić, czego Bóg chce od człowieka.

Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił. Niech pozostaną w twym sercu te słowa, które ja ci dziś nakazuję (Księga Powtórzonego Prawa 6:5n).

Czego chce od nas Bóg?
Miłości.
Z miłości i dla miłości stworzył bowiem Bóg człowieka.
Z miłości i dla miłości ludzie decydują się, by mieć dzieci.
Człowiek chce być kochany. Chce przekazywać najbliższym dorobek,

który wypracowuje przez całe życie (także ten materialny, choć przede wszystkim dorobek duchowy, miłość i ciepło).
Człowiek chce to komuś przekazać. Chce przekazać to swoim dzieciom. Bóg również.
Stworzył nas, by dać nam siebie. W zamian chce
więzi i bliskości z człowiekiem.

Tak jak rodzic, których kocha swe dziecko.

Kiedyś podeszła do mnie 3-letnia córka moich przyjaciół, uśmiechnęła się i powiedziała: „Psecytaj mi bajke!”. Czytałem,
a Deborka, siedząc mi na kolanach, przekładała strony książeczki. Potem wstała i wyciągnęła do mnie ręce, mówiąc: „Kocham Cieeee!”.

Szczere, prawdziwe, czyste wyznanie.

Poczułem się wspaniale, choć nie jestem jej ojcem. Pomyślałem wówczas, jak wspaniale czuje się nasz Ojciec, kiedy szczerze i spontanicznie mówimy:
„Kocham Cię, Tato!”.

Naszemu Ojcu zależy właśnie na tym. Na naszej nieprzymuszonej miłości.

Ojciec Niebieski chce, abyśmy przychodzili do Niego, rozmawiali z Nim, wyznawali Mu nasze uczucia i prośby, wyrażali naszą wdzięczność. Chce, byśmy robili to nie dlatego, że tak nas nauczono, nie dlatego, że tak trzeba, ale dlatego, że sami tego chcemy.
Do miłości nie można bowiem nikogo zmusić.

I tu najważniejsze.

Aby zaistniała miłość, musi być wybór.
Aby był wybór, musi być wolność.

Aby mogła istnieć MIŁOŚĆ musi więc istnieć WOLNOŚĆ.

Dlatego Bóg postawił w ogrodzie Eden drzewo poznania dobra i zła, i dał człowiekowi wolność wyboru: „Możesz zerwać ten owoc, okazać nieposłuszeństwo i odejść ode mnie albo możesz mi zaufać i zachować miłość do mnie”.

Do miłości nie można nikogo zmusić. Nie możemy wziąć małego dziecka i powiedzieć:
„Powiedz, że mnie kochasz, albo dostaniesz klapsa!”. Jeśli nawet usłyszymy wówczas owo wyznanie, nie będzie w nim żadnej miłości tylko lęk.

W miłości nie ma lęku, lecz doskonała miłość usuwa lęk
(1 list św. Jana 4:18).

Aby zaistniała miłość, musi istnieć wolność.
Dlatego Bóg dał człowiekowi wolną wolę i możliwość wyboru między posłuszeństwem a nieposłuszeństwem, ufnością a nieufnością. Natomiast dając ludziom wolną wolę, Bóg dał jednocześnie możliwość zaistnienia zła i niesprawiedliwości.

Dając nam wolną wolę, Bóg wiedział, że umożliwi nam zło, przez które będziemy wyrządzać sobie krzywdę i oddalimy się od Niego, ale była to jedyna droga, by umożliwić człowiekowi świadomy wybór miłości i dobra. Mógł stworzyć nie człowieka, lecz podporządkowane Mu automaty. Mógł uczynić człowieka bardziej podobnym do procesora komputera, bez możliwości kierowanie się własną wolą. Patrząc na zwierzęta, wydaje się, że są zadowolone, wiodąc żywot polegający na dążeniu do jednego tylko celu, jakim jest przetrwanie. Nie potrzebują rozmyślać nad sobą czy poszukiwać celów wyższych. My, ludzie, potrzebujemy. Tylko człowiek zna takie pojęcia, jak „chcieć” i „kochać”. Do tego potrzebna jest jednak wolna wola i możliwość wyboru.

Bóg wiedział i przewidział, co się stanie, gdy człowiek użyje swojej wolnej woli w zły sposób. Ewa zerwała owoc, zjadła. Podała go też Adamowi. Człowiek poznał dobro i zło. Kain zabił Abla. Człowiek zaczął się deprawować i wciąż obserwujemy skutki tego procesu. Ale to jedyny sposób, by miłość i dobro mogły w ogóle istnieć.

Może jednak nie zgadzasz się z Bogiem? Może nie zgadzasz się z taką decyzją? W kwestii niezgody z Bogiem tkwi jednak zasadnicza trudność, bowiem to Bóg jest źródłem, z którego pochodzi cała twoja zdolność myślenia. Ty nie możesz mieć racji, a On nie może być w błędzie, tak samo, jak niemowlę nie może pouczać swego ojca.

Tak więc Bóg dał człowiekowi wolną wolę. Kiedy to zrozumiesz, sam stwierdzisz niedorzeczność pytania o to, dlaczego Bóg dozwolił na zło.

Adresatem pytania „Dlaczego?” nie powinien zatem być Bóg, lecz człowiek! Człowiek, który odrzuca wyciągniętą do niego przez Boga rękę. A przecież Bóg mówi w prostych słowach: zbliżcie się do Mnie, a ja zbliżę się do was (list św. Jakuba 4:8). My jednak nie jesteśmy zainteresowani Jego osobą, Jego życiowymi wskazówkami. Żyjemy według własnej woli, z dala od realnej społeczności z Bogiem, a potem mamy wyrzuty.

Grzech (plotka, obmowa, obojętność, egoizm, puste rozmowy, brak przebaczenia, zazdrość, zawiść, chciwość, narzekanie, uzależnienia, nieczystość seksualna) czyha na nas jak jakiś dziki zwierz. Czai się, by nas zaatakować i zniewolić, zmanipulować i oddalić nas od Boga.

Grzech leży u wrót i czyha na ciebie, a przecież ty masz nad nim panować (Księga Rodzaju 4:7).

Słowa, które Bóg niegdyś skierował do Kaina, dziś skierowane są także do nas.

To, że Bóg nie reaguje na zło, nie oznacza, że go nie dostrzega i nie osądza. Jego zamiarem nie jest jednak automatyczne i mechaniczne usunięcie zła ze świata, bo musiałby wówczas pozbawić człowieka wolnej woli, przemienić go w marionetkę, odebrać mu rozum i serce.

Bóg dał człowiekowi wspaniałą możliwość dokonywania własnego wyboru i dobrowolnego zjednoczenia z Nim samym. Wolni, obdarzeni wolną wolą ludzie mogą pójść zarówno dobrą, jak i złą drogą, mają wybór, czy żyć z Bogiem, czy obok Niego.

Szatan natomiast wmówił naszym rodzicom i wmawia nam, że możemy być „jak bogowie” (żyć niezależnie od Boga) i że jest możliwe znalezienie szczęścia bez Boga. Człowiek uwierzył zaś szatanowi i tak powstało to, co nazywamy historią ludzkości: wojny, terroryzm, morderstwa, prostytucja, alkoholizm, nikotynizm, niewolnictwo, nienawiść, brak potrzeby spotkania z żywym Bogiem – długa i straszliwa historia człowieka szukającego swojego szczęścia poza Bogiem.

Człowiek pyta, gdzie jest Bóg, a sam żyje poza Bogiem. Nie interesuje się Nim na co dzień, skutecznie Go omija, rani, ale jednocześnie pyta, gdzie się podział?

Nie pytajmy więc, gdzie się podział Bóg. Zapytajmy raczej, gdzie się podział człowiek.
To nie człowiek szuka Boga. To Bóg szuka człowieka.

Nasze życie jest darem. Żyjemy z łaski. Każdy dzień jest tak cenny i ważny, a jednocześnie tak kruchy, że warto powierzać go Bogu. Warto powierzać Mu każdy nasz krok, każdy plan, każdą drogę.

Planujemy, zamierzamy, a możemy nie dożyć jutra. Nie obudzić się rano. Nie dojechać do celu albo dojechać, ale nie wrócić. Żyjemy z łaski.

Każdego dnia na całym świecie umiera średnio 100 tys. ludzi. W dowolnej chwili to możesz być i ty. Czy masz pewność, że kiedy umrzesz i staniesz przed Bogiem, Bóg obdaruje Cię życiem w niebie, a nie skaże na potępienie?

Zadziwia nas powściągliwość, jaką Bóg okazywał na przestrzeni dziejów, pozwalając ludziom pokroju Hitlera czy Stalina robić, co chcą. Także dzisiejsza Boża powściągliwość budzi u wielu wątpliwości, czy Bóg w ogóle istnieje. Jednak nic – absolutnie nic – nie dorównuje powściągliwości, jaką Bóg okazał w dniu, kiedy krzyżowano Jego umiłowanego Syna. Bóg milczał, gdy Jezus Chrystus dobrowolnie cierpiał za nasze grzechy. Kiedy był wyśmiewany, smagany biczem, opluwany i ostatecznie przybity gwoźdźmi do krzyża. Cierpiał z miłości, by przez swoją śmierć pokonać zło. Dźwigał na swoich ramionach całe zło tego świata. By oczyścić cię z grzechu, wziął na siebie twoje winy. Poniósł je na krzyż.

To było prawdziwe niezawinione cierpienie!

Zginął, zawisł na krzyżu, ale zwyciężył. Trzeciego dnia zmartwychwstał i dzisiaj wyciąga do nas ręce. A wszystko dlatego, że nas kocha i przygotował dla nas miejsce w nadchodzącym Bożym Królestwie, gdzie nie będzie ani płaczu, ani łez, ani chorób, ani cierpienia, ani śmierci. To właśnie w Chrystusie objawiła się Boża wola dla ludzkości.

On, Boży Syn, obraz Boga niewidzialnego, przyszedł na ziemię i nie przyniósł choroby, ale uzdrowienie, nie przyniósł bólu, ale ukojenie, nie przyniósł śmierci, ale życie.
W ten sposób pokazał, czego chce dla świata Bóg. Kiedy zaś wstąpił do nieba, obiecał, że powróci, by odnowić skażoną ziemię i przywrócić ją do stanu zamierzonego przez Boga.

Od Jezusa dowiadujemy się, że to, jak wygląda dzisiejszy świat, nie jest wolą Bożą. To, co dzieje się na świecie, nie podoba się Bogu, podobnie jak nam. Gdy spojrzysz na życie Jezusa, zobaczysz, co czuje Bóg, gdy patrzy na nieszczęścia, przez które przechodzą ludzie. Kiedy otworzysz Ewangelię, zobaczysz, jak Jezus spogląda na siostry opłakujące śmierć brata, zobaczysz, jak reaguje na wdowę, która utraciła jedynego syna. Zobaczysz wreszcie spływające po Jego policzkach łzy, smutek i wzruszenie. Twarz Jezusa to twarz Boga, a twarz ta jest zalana łzami.

Na to wszystko Jezus reagował natychmiast. Uzdrawiał, wskrzeszał i darował nowe życie. Za to wszystko świat Go ukrzyżował. Ukrzyżowali Go nie tylko źli ludzie, ale także nasze grzechy – moje i twoje – które wbijały gwoździe w Jego ciało. Zbawca przyszedł na świat, ale świat Go nie przyjął.

Nie pytaj więc już: „Dlaczego?”. Zadaj natomiast pytanie, czy jesteś gotów przyjąć Jezusa do swojego serca. On jest bowiem jedyną drogą do szczęścia w zbliżającym się Królestwie Bożym.

Dzisiaj zdecyduj więc, czy żyjesz z Jezusem czy obok Jezusa.

Proste, prawda? A jednak strach powstrzymuje cię przed upamiętaniem i otwartym opowiedzeniem się za Chrystusem. Szatan, który przychodzi kraść, zabijać i niszczyć, manipuluje tobą, oszukując cię dobrobytem tego świata, karmiąc podawanym na tacy życiem poza realną bliskością Boga. Próbuje cię przekonać, że możesz być panem swego losu. Ale czy na pewno? Co stanie się, gdy umrzesz? A umrzesz na pewno!

Bóg oferuje ci życie wieczne, powrót do rajskiego ogrodu, wejście do Królestwa, które nie jest z tego świata. Bramą do tego wspaniałego miejsca jest Jezus Chrystus.
Dla własnego dobra, wybierz właściwie.

I pamiętaj, że brak decyzji także jest decyzją.

Jezus Chrystus mówi dziś:
Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię (Ew. wg św. Mateusza 11:28).

poświęcenie

2012-02-08T00:03:00.007+01:00

Środa jest ostatnim dniem pobytu na oddziale rehabilitacji neurologicznej kilkunastoletniej Moniki, dziewczynki z rzadkim zespołem Pradera – Williego. Choroba ta objawia się upośledzeniem umysłowym, niskim wzrostem, otyłością, niedorozwojem narządów płciowych i niepohamowanym poczuciem głodu. Dziewczynka jest całkowicie zależna od swojej mamy, która opiekuje się nią 24 godziny na dobę. Nawet, kiedy córka jest w szpitalu, przychodzi o 7 rano na oddział i wychodzi nocą. Trzyma Monikę za rękę, dopóki nie uśnie.

Zdumiewa mnie, że w mamie chorej dziewczynki nie ma żadnego narzekania na los, na Boga ani nie ukazuje zmęczenia, tylko miłość do córki i radość z najdrobniejszych gestów czy samodzielnie wypowiedzianych słów. Troska i miłość do dziecka, którego choroba, nie pozwala, by te uczucia świadomie odwzajemnić. Taka jest miłość matki. Nieugięta. Zadziwiająca. Wzruszająca.

Kiedy patrzę na Monikę i jej mamę, myślę o poświęceniu Boga i poświęceniu człowieka.

Kiedy Bóg mówi: „Daję wszystko”, daje nawet swoje umiłowane, jednorodzone Dziecko. Wszystko oznacza wszystko.

Kiedy my mówimy: „Daję wszystko”, życie weryfikuje nasze zapewnienia, niestety, najczęściej obnażając miałkość naszych słów, przekonań, idei i haseł. Potem, w chwilach szczerej refleksji myślimy: „Oby nasze „wszystko” stanowiło choćby dziesięcinę ze słów pochopnie wypowiadanych”.

Oddzielnie, jeszcze, trzeba mówić o poświęceniu matki
wobec dziecka.

A jednak Bóg zapewnił:

„Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu,
ta, która kocha syna swego łona?
A nawet, gdyby zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie”.

to miłość przemienia

2012-02-04T21:16:00.006+01:00

Dlaczego zwracamy się
do Ojca w modlitwie
i jesteśmy w stanie
powiedzieć Mu
o najgorszych rzeczach,
które zrobiliśmy?
Dlaczego zwierzamy się
tylko najbliższym przyjaciołom?

Ponieważ jesteśmy przekonani, że nas zrozumieją.
Wyznajemy Bogu nasze grzechy, bo wierzymy,
że On widzi nasze zmagania z ciałem i wierzymy,
że nas rozumie. Nie potępi.
Zrozumie, może przytuli mówiąc „już dobrze moje dziecko”
i wskaże drogę do zmiany.

Tym co nas przemienia, nie jest kara, a MIŁOŚĆ.
Ewangelia przemienia ludzi,
bo Ewangelia nie jest prawem zakazów i nakazów.
Ewangelia jest dobrą nowiną o miłości Boga do człowieka.
Tak bowiem Bóg umiłował świat,
że Syna swego Jednorodzonego dał…(J.3:16)

To jedno zdanie przemienia.
Kiedy człowiek uświadomi sobie,
co zrobił dla niego Bóg, pęka serce,
łamie się zapora oddzielająca Boga od człowieka.

Ja się nie zmieniam, nie tęsknię za tym,
by Duch Święty mnie napełniał, z obawy przed Boża karą;
mojego życia nie stymuluje strach, a Boża miłość.
Bóg mnie kocha. To czyni moje życie szczęśliwym
i mobilizuje mnie, bym pięknie żył.

Dlatego Pan Jezus pochylając się nad cudzołożnicą,
którą przyprowadzili faryzeusze, po to by wypróbować Jezusa
a kobietę ukamienować, doskonale odpowiada:
kto jest bez grzechu niech pierwszy rzuci w nią kamieniem,
tak że każdy odchodzi z poruszonym sumieniem.
Pozostaje tylko Jezus i ta kobieta.
Jezus jej nie potępia, bo zna jej życie.
Ta cała sytuacja w której się znalazła nie wymaga kary,
a miłości, Bożej łaski.
I Ja cię nie potępiam. Idź i nie grzesz więcej.
To są słowa miłości,
która wyczuwa, że smagania słowem tu nie potrzeba.

Dziś zaś Jezus nas zachęca do miłości.
Na tym polega miłość, byśmy siebie wzajem obdarzyli
chociaż częścią tej miłości, którą obdarzył nas Bóg.

W tym przejawia się miłość,
że nie my umiłowaliśmy Boga,
ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego
jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy.
Umiłowani, jeśli Bóg tak nas umiłował,
to i my winniśmy się wzajemnie miłować.
(1J. 4:10-11)

Zrozumienie drugiej osoby, jej słabości,
tego co nas razi, może i co od niej odpycha,
zrozumienie powodu jej zachowań, jest przejawem miłości.
To spojrzenie na człowieka z miłością…
myśli, słowa, gesty z miłością… mogą coś zmienić
w drugim człowieku na lepsze.
Nie nakazy i zakazy, nie lęk i strach
a miłość właśnie jest tym, co podbija serce.

szerokie i głębokie Słowo

2012-02-01T15:44:00.014+01:00

Zdumiewa mnie, jak często,
Paweł apostoł, ten,
który zakosztował
tajemnic trzeciego nieba
podkreślał cząstkowość
naszego poznania
(w tym również własnego
- co za pokora!)
Pisząc do Koryntian zanotował,
że "gdyby ktoś mniemał, że coś "wie",
to jeszcze nie wie, jak wiedzieć należy".
Potem dodał, że "po części tylko poznajemy
i po części prorokujemy".
Przeczuwając ważność takich obserwacji, zanotował jeszcze:
"Niech przeto ten, komu się zdaje,
że stoi, baczy aby nie upadł".

Myślę, że dobrze jest sobie uświadomić,
że o wielu Prawdach Słowa Bożego,
tak naprawdę niewiele wiemy,
a na pewno wiemy mniej od tego,
który znalazłszy się w trzecim niebie,
pisze o sobie, że "po części poznał".
(Ciekawe, czy chętnie, pod tym względem
bierzemy przykład z Pawła?)
Wiele z nich okraszamy naszą, uproszczoną interpretacją
szerokiego i głębokiego Tekstu Świętego,
szufladkujemy i tłumaczymy to,
co pochodzi spoza tego świata,
po ludzku, wg naszych, wąskich i płytkich wyobrażeń.
Dobrze, od czasu do czasu zdać sobie z tego sprawę,
by nisko pochylić się przed Zasiadającym na tronie,
uświadomionym, że wszelkie poznanie jest Jego łaską.
Polecam w tym względzie, spojrzeć,
jak apostoł Paweł wyjaśnia niektóre
wersy Starego Przymierza w Nowym.
Gdyby nie Jego natchnione przez Ducha objaśnienia,
nigdy o wielu takich powiązaniach nawet byśmy nie pomyśleli.
Dlatego we wszelkich dyskusjach warto uczyć się słów:
"moim zdaniem", "tak ja to rozumiem", "tak to widzę"
czy ewentualnie "nie wiem".

Clive S. Lewis w związku z powyższym tematem, napisał:
"Chrześcijanie zadają pytania, na które moim zdaniem
nie otrzymaliśmy jeszcze odpowiedzi.
Być może nigdy nie poznamy odpowiedzi na niektóre z nich
- gdybym je nawet zadał, choćby i w przyszłym,
lepszym świecie, kto wie, czy Ktoś większy ode mnie
nie zapytałby mnie wtedy: "Co tobie do tego? Ty pójdź za Mną".

spory teologiczne i rozmowy nasze

2012-01-29T20:26:00.004+01:00

Napiszę kilka zdań na temat, który jest dla mnie ważny, bo wydaje mi się, że jako chrześcijanie, często w tym temacie zawodzimy i dajemy krzywy obraz czym i jakie, w swej istocie chrześcijaństwo powinno być. Prowadzone na fb, forach chrześcijańskich czy w realu spory teologiczne często wyniszczają prawdziwe cnoty chrześcijańskie. Przyczyną nie są różnice w poglądach (interpretacja Biblii), ale w nieprzygotowanych do takich rozmów ludziach. I tak podczas takich konwersacji wychodzi na wierzch wcale nie z rzadka zarozumialstwo, arogancja, fanatyczna niedopuszczalność odmiennych myśli rozmówcy, używanie – by ostatecznie pokonać „przeciwnika” – chwytów poniżej pasa wyrażonych w zdaniach: „mnie to Duch Święty objawił”, „skoro wierzysz inaczej, jesteś nieodrodzony”, a w najlepszym przypadku błądzisz, jak człowiek chodzący w ciemnym pokoju bez świecy. Rozmowy takie dosyć często są bezsensownie powielane, wszak ludzie w nich uczestniczący są na ogół ugruntowani w przez się wyznawanej prawdzie i nie zamierzają dopuścić do siebie myśli, że mogą swoje przekonania zmienić. Ba, nie zamierzają też słuchać ani czegoś się nauczyć od rozmówcy (oczywiście są piękne wyjątki), tylko nauczać innych.

Co w związku z tym? Proponuję przedstawić swój pogląd i na tym zakończyć. Powtarzanie go w kółko i szukanie ludzi, którzy z tymże poglądem się nie zgadzają jest paradoksalnie zagłuszaniem prawd Bożych, wszak one obronią się same, jeżeli to prawdy Boże. Nagminne nagabywanie ludzi do swoich przekonań jest jak nieustanne robienie ramek do obrazów przy jednoczesnym nie zajmowaniem się samym obrazem. Z czasem pozostaną nam same tylko ramy – hasła, słowa, doktryny i idee, bez obrazu – praktycznie i czynnie uaktywnionej miłości względem drugiego człowieka wyrażonej u swych podstaw w szacunku i życzliwości względem napotkanej osoby.

Wreszcie na koniec. Myśl, że to my mamy kogoś przekonać do wyznawanych przez nas słusznych prawd jest nierzadko wkraczaniem w autorytet samego Boga, wszak, Chrystusowe i apostolskie nauczanie brzmi, że to nie człowiek przekonuje ani daje wzrost, a sam Bóg i Jego Duch Święty. Przyjęcie tej prawdy może uczynić nie jedną osobę uwolnioną od obowiązku, za wszelką cenę, stawiania się na straży poprawiaczy wszystkich dookoła, wyjąwszy z tego grona siebie i paru swoich zwolenników.

Zachęcam więc. Trwajmy w umiłowaniu Słowa i szacunku do wspaniałej treści natchnionego Tekstu. Uniżmy się przed żywymi literami Bożego Słowa, z jednoczesnym uniżeniem i pokorą względem drugiego człowieka i Autora, tekstu nad którym się pochylamy. Poprośmy o ożywiającego Ducha i jeżeli zamierzamy rozmawiać, to rozmawiajmy w pokorze i we wzajemnym okazaniu szacunku, właśnie. Jeżeli tak nie potrafimy. Na czas nauki, rozmów zaniechajmy, ze względu na swoje dobro (!), nie rozmówcy. Ze względu na szacunek dla Biblii.

Tłumaczenia Pisma Świętego

2012-01-26T19:00:00.006+01:00

Raczej nie zamieszczam na "haszamajim"
tego rodzaju tekstów, co poniżej, możecie przeczytać.
Blog ten jest raczej refleksyjno - moralny.
Pozwolę sobie jednak od czasu do czasu to zmienić
i napisać coś z innego wymiaru chrześcijaństwa.
Zacznę od tekstu mojego przyjaciela, Daniela Kalety,
autora polskiej konkordancji w systemie Stronga.
Myślę, że wart zapoznania.

"Tłumacz Pisma Świętego napotyka przy swojej pracy na znacznie większe trudności niż każdy inny tłumacz literatury.
1. Ma on do czynienia z tekstem w językach starożytnych – hebrajskim (aramejskim, syryjskim) oraz greckim, które co prawda są do dzisiaj w użyciu, ale znacznie zmieniły się na przestrzeni owych tysięcy lat. Powoduje to, że często znaczenia słów nie są pewne, formy gramatyczne niejednoznaczne, a zwłaszcza zabarwienie emocjonalne słów trudne do odtworzenia.
(a) Pisarze starożytni odwoływali się do znanej im rzeczywistości, nazywali zwierzęta, rośliny, przedmioty, czynności, które dzisiaj częściowo już całkowicie zanikły i znamy je jedynie z opisów historycznych. Dobranie dzisiaj właściwego słowa wymaga pracy często „wykopaliskowej”.
(b) Znaczenia słów zmieniały się na przestrzeni wieków (jak choćby polskie ‘zapamiętać’ i ‘zapomnieć’, które na przestrzeni ostatnich kilku wieków całkowicie wymieniły się swoimi
znaczeniami). Tłumacz musi więc odtworzyć na podstawie literatury historyczne znaczenia słów. (c) Formy gramatyczne częściowo zanikły lub zostały uproszone. Również ich zastosowanie się zmieniało. I tutaj tłumacz musi być jednocześnie „archeologiem”, który rekonstruuje sens wypowiedzi, a nie tylko ją tłumaczy.
(d) Najtrudniejszym jednak zadaniem dla tłumacza jest odtworzenie emocjonalnego zabarwienia słów. Inaczej brzmi dla nas np. słowo „głupi” inaczej „niedorzeczny” a jeszcze inaczej „dureń”. Tłumacz musi „niestety” zdecydować się na jedno słowo i dobrać takie, które najbliższe jest – wedle jego wyczucia – oryginalnemu zabarwieniu słowa. Ponieważ nie mamy zbyt wielu dokumentów w językach starożytnych, a zwłaszcza takich, które przekazywałyby popularne zabarwienia słów, to zadanie to jest praktycznie niewykonalne. Owszem mamy sporo literatury w języku greckim, ale napisana ona została przeważnie przez ludzi wysoko wykształconych oraz w bardzo różnych miejscach i na przestrzeni tysiąca lat (VII pne do IV ne). My zaś potrzebujemy zrekonstruować zabarwienia słów wśród prostej, żydowskiej ludności greckiego i hebrajskiego Wschodu. W obrębie języka hebrajskiego sytuacja jest już całkowicie beznadziejna, gdyż poza Biblią nie dysponujemy prawie żadnymi innymi dokumentami z epoki proroków. Musimy więc polegać na tradycji odczytywania tekstu, a nie na rzeczywistej wiedzy wywodzącej się z badań zapisów epoki.

2. Tłumacz nie ma jednoznacznie pewnego tekstu, którego użyje do tłumaczenia. Musi się zdecydować na jeden z wariantów. W przypadku tekstu ST będzie to albo tradycyjny, żydowski tekst masorecki (przechowywany tradycyjnie wśród uczonych i rabinów i ustalony ostatecznie około VI-VII w. naszej ery), albo rekonstruowany współcześnie tekst bazujący na wiedzy lingwistycznej i syntezy z innymi tekstami (np. Samarytańskim) i starożytnymi tłumaczeniami, jak np. Septuaginta. W przypadku tekstu greckiego NT tłumacz będzie musiał wybrać między tekstem mieszanym, rekonstruowanym na podstawie wielu rękopisów i wiedzy lingwistycznej, lub zdecyduje się na jeden ze starożytnych rękopisów, np. Synaicki. Inni jeszcze, jak na przykład katoliccy tłumacze przed Soborem Watykańskim II. zmuszeni byli trzymać się starożytnego tłumaczenia łacińskiego, tzw. Wulgaty, która przez oficjalny Kościół Rzymski uważana była za jedyny tekst natchniony. Tłumaczenie na język współczesny będzie oczywiście mocno zależne od wyboru jednego tekstu oryginalnego, który często odrobinę różni się od pozostałych.

3. Tłumacz jest nie tylko narażony, ale wręcz zobowiązany do przekazywania pewnej lokalnej i wyznaniowej tradycji interpretowania tekstu. Często ta cecha tłumaczenia uznawana bywa za wadę. Trzeba być jednak świadomym, że uniknięcie tej „skazy” jest praktycznie niemożliwe. Każdy z nas rozumie Biblię zgodnie z tradycją swojego czasu i otoczenia. Oczywiście takie, a nie inne, rozumienie tekstu przyjmujemy najczęściej w pełni świadomie, ale przecież to jest właśnie przychylenie się do jakiejś „tradycji” lub też próba tworzenia nowej. Dla żydowskich tłumaczy wpisywanie do tłumaczenia tradycji czytania tekstu jest nie tylko możliwością, ale wręcz obowiązkiem. Dla nich tekstem świętym jest zapis hebrajski. Jeśli wykonują tłumaczenie, to właśnie po to, by przekazać „poprawną” tradycję rozumienia tekstu. Wpisują więc do tłumaczenia czasem w nawiasach kwadratowych, a często nie, całe talmudyczne komentarze do tekstu.
Taką samą filozofię stosują tłumacze katoliccy, którzy czują się zobowiązani do przekazania w tłumaczeniu tradycji czytania tekstu od czasów pierwszych, uznawanych przez ich Kościół interpretatorów Biblii. Również tłumacze, którzy zarzekają się, że ich tłumaczenia nie mają nic wspólnego z interpretacją i teologią, oszukują albo samych siebie, albo swoich czytelników. Ponieważ tłumacz w wielu miejscach musi zdecydować się na jedną z wielu możliwych wersji znaczenia danego fragmentu, to wybiera oczywiście taką, którą uznaje za słuszną. W sposób naturalny i oczywisty jest to wybór tradycyjny i teologiczny, a nie tylko i wyłącznie filologiczny, gdyż tłumacze są przeważnie ludźmi szczerze wierzącymi.

4. Tłumacz tekstu Świętego porusza się na bardzo grząskim gruncie. Ludzie, którzy będą czytali jego dzieło, nie tyle będą szukali akcji, poznania i zrozumienia treści, ale będą porównywać jego sposób przekazu do własnych wyobrażeń znanego już im najczęściej tekstu oraz porównywać go z innymi znanymi im przekładami. Poza tym tekst ten jest dla nich najczęściej najwyższą świętością, będą więc ważyć każde słowo, będą go rozbierać na części pierwsze i oglądać pod lupą. Ludzie ci często poczują się obrażeni, gdy nie użyje odpowiedniego słowa, gdy przetłumaczy zbyt popularnie („gazetowo”) lub też zbyt podniośle. Ludzie ci będą chcieli medytować nad jego tekstem, będą chcieli go używać w swoich modlitwach, rozmowach z Bogiem oraz innymi wierzącymi. Dlatego musi im dać tekst, który jest również w szacie językowej odpowiednio „święty”. Bywało, że o słowa użyte w tłumaczeniu toczyły się teologiczne, a nawet literalne wojny. Z jednej więc strony tłumacz świadomy tej historii nie będzie chciał podsycać tych sporów, ale z drugiej przecież będzie chciał pozostać wierny swej wyznaniowej tradycji. I tak np. tłumacz Biblii Gdańskiej będzie tłumaczył greckie „ekklesia” na „zbór”, tam gdzie katoliccy tłumacze napiszą „kościół”. Biorąc pod uwagę powyższe wszystkie powyższe trudności (i pewnie jeszcze wiele innych niewymienionych powyżej), czytelnik przekładu Biblii, który nie zna języków oryginalnych i zmuszony jest do korzystania z przekładów, powinien koniecznie zachować kilka podstawowych zasad.

1. Podstawą nauki, nie tylko biblijnej, jest pokora. Czytelnik przekładu musi koniecznie uznać, zwłaszcza w przypadku przekładów popularnych, które przetrwały próbę historii, że tłumacz był osobą kompetentną, szczerą i pragnącą przekazać swojemu czytelnikowi dobrą wersję tekstu w jego języku narodowym. Założenie to wynika nie tylko z zaufania do ludzi, którzy na ogół chcą dobrze wykonać swoją pracę, zwłaszcza tak zaangażowaną ideologicznie, ale także z zaufania do Boga, który przecież cały czas dbał o to, byśmy dostali Biblię w takiej formie, która pozwoli nam poznać Jego samego, Jego Syna i wspaniałe zamierzenie stwórcze i zbawcze Najwyższego. Do pokory należy nie tylko uznanie, że inni ludzie kierowali się dobrymi intencjami, ale także ostrożne szacowanie swoich własnych umiejętności. Krótko mówiąc autor niniejszych uwag z całego serca zachęca wszystkich czytelników tłumaczeń Biblii do próby zrozumienia, jakimi kryteriami kierowali się tłumacze, do przypisania im dobrych intencji, gdyż to pozwoli im lepiej zrozumieć tekst, z którym obcują. Osoba, która nie zna przynajmniej dwóch lub lepiej trzech języków w takim stopniu, by móc sprawnie czytać w tych językach, powinna z zaufaniem i pokorą oddać szacunek ludziom, którzy wiele lat poświęcili na poznawanie wielu języków, w tym języków starożytnych po to, by udostępnić nam Biblię w naszym narodowym języku. Przestrzega się też takie osoby, nieposiadające przynajmniej dobrej orientacji językowej, niezłej znajomości kilku języków i dobrej znajomości zagadnień gramatycznych, przed wyciąganiem zbyt pochopnych wniosków z użycia narzędzi typu konkordancje, słowniki, programy tłumaczące i inne pomoce. W przypadku niedoborów własnej wiedzy można co najwyżej posłużyć się powyższymi pomocami do próby wyboru właściwego istniejącego tłumaczenia, jeśli mamy do wyboru kilka wersji. Zwłaszcza należy przestrzec przed próbą podstawiania w rozważanych miejscach znaczeń słowa wywodzących się z innych. Niedawno spotkałem się np. z próbą wyciągania wniosków ze słów użytych w Łuk. 19:12 i 19:13, tłumaczonych w BG na „zasię się wrócić” oraz „przyjechać”, które wskazywałyby na różne etapy powrotu Jezusa. To bardzo trudna i zwodnicza droga interpretacji Biblii. Znaczenie słów często zależy od form gramatycznych, od współbrzmienia z innymi słowami oryginalnymi oraz od gramatycznego kontekstu (liczby, rodzaje). Wszystkie te elementy i wiele innych niedostępne są dla czytelnika nie znającego języka oryginalnego. Dlatego nie wolno próbować podstawiać w badanym miejscu dowolnego znaczenia słowa wybranego ze słownika czy konkordancji. Niestety są tylko dwa wyjścia: Albo poświęcić przynajmniej kilka lat na naukę języków (przy założeniu posiadania pewnych uzdolnień w tym kierunku) albo zaufać tłumaczom. Tym bardziej, że w dzisiejszych czasach jesteśmy bardzo błogosławieni różnorodnością tłumaczeń i można łatwo na ich podstawie wyrobić sobie opinię o możliwych tłumaczeniach danego fragmentu.

2. Mając na uwadze wspomnianą powyżej pokorę, warto jednak zadać sobie nieco trudu, by rozpoznać, jakimi kryteriami przy doborze tekstu oryginalnego oraz jaką metodą przekazu posługiwali się tłumacze. Polskich tłumaczeń nie mamy aż tak wiele i prędko można się zorientować, że np. tłumaczenie Tory przez Pekarica przekazuje tradycję talmudyczną, tłumaczenie Biblii Tysiąclecia hołduje w NT tradycji katolickiej, a w ST często zbliża się do tradycji żydowskiej, że Biblia Gdańska bywa często tłumaczeniem dosłownym i literalnym, co wcale nie zawsze bywa zaletą, a Nowy Przekład Brytyjski próbuje połączyć wiele różnych
tradycji i wprowadza przy tym nieco zamieszania. Ksiądz Kowalski będzie próbował przekazać Słowo Ewangelii współczesnym, wyrazistym językiem, Biblia Nowego Świata zdradzi nam wiele tajemnic oryginalnych interpretacji organizacji reprezentowanej przez jej tłumaczy. Psałterz Kochanowskiego będzie rytmizował i rymował tekst, by łatwiej go było zapamiętać czy zaśpiewać, podczas gdy Staff czy Miłosz będą szukali złotego środka między poetyckim językiem a jednak wiernością tłumaczenia. W ten sposób można zaprzyjaźnić się z różnymi tłumaczeniami i świadomie sięgać po te z nich, które najlepiej artykułują nasze własne potrzeby. Warto przy tym jednak pamiętać, że tłumaczenie, które dobieramy wedle własnych preferencji, czy nawet pewnej wiedzy o podstawowym tekście, wcale nie musi być najsłuszniejsze i najprawdziwsze. Nasze odczucia bowiem również mogą nas mylić.

3. Warto dokładnie czytać przedmowy do tłumaczeń, ich historie, zapoznawać się z życiorysami tłumaczy. To pozwoli nam lepiej ocenić, jaką metodę stosuje dane tłumaczenie. Dzięki temu będziemy umieli zastosować odpowiednie filtry, by wyłowić specyficzne elementy danego tłumaczenia. W przedmowach znajdziemy przeważnie informację o tym, jaki tekst stanowił podstawę tłumaczenia, jakimi kryteriami językowymi kierowali się tłumacze, jakie stosowali słownictwo, czy terminologię. Jako przykład różnego podejścia tłumaczy do tekstu można podać np. 1 Sam. 13:1. To, co Biblia Gdańska pilnie i wiernie przetłumaczy za tekstem hebrajskim: „Saul tedy pierwszego roku królowania swego (bo tylko dwa lata królował nad Izraelem)”, Nowy Przekład zaokrągli wedle jakiejś koncepcji rekonstrukcyjnej: „Saul miał pięćdziesiąt lat, gdy został królem, i dwadzieścia dwa lata panował nad Izraelem”. A Biblia Tysiąclecia pozostawi pewne elementy nierozstrzygnięte sugerując niekompletność tekstu: „Saul miał... lat, gdy został królem, a dwa lata panował nad Izraelem.” Podobne przykłady znajdziemy w Zach. 6:6 (uzupełnienie brakujących zdaniem tłumacza NB zaprzęgów i kierunów), czy Zach. 9:1, gdzie słowo ADAM „człowiek” zostało podmienione na zasadzie podobieństwa na ARAM, „Syria”.

4. Przy całej uwadze, jaką należy poświęcić na studiowanie Biblii, również na zagłębianiu się w różne wersje tekstu, warto pamiętać, że w gruncie rzeczy różnice te nie są aż tak znaczne. Można chyba z przekonaniem zaryzykować stwierdzenie, że człowiek szczerze wierzący w Boga i w natchnienie Biblii pozna „całą prawdę” zapoznając się z tekstem tylko w oparciu o jedno tłumaczenie. Być może to, czy inne miejsce będzie rozumiał niekompletnie lub nawet źle, ale kto z nas może powiedzieć, że wszystkie miejsca Biblii rozumnie poprawnie? Nie przeszkodzi mu to jednak w poznaniu Boga i Jego świętego zamierzenia względem człowieka. Decydująca tu jest nie tyle jakość tekstu, którym dysponujemy, bo wszystkie znane mi teksty Biblii są wystarczająco dobre, ale raczej szczerość czytającego, jego gotowość do przyjęcia tekstu takim, jaki jest i starania się z całej siły i z pomocą Bożą o jego zrozumienie. To właśnie zrozumienie i interpretacja, lub też niezrozumienie i błędna interpretacja, są głównymi źródłami nieporozumień przy
poznawaniu Biblii, a nie niedokładność tłumaczeń. Zaufajmy Bogu, że On sam najlepiej zadba o nasze zrozumienie Biblii. Nie zaniedbujmy żadnej możliwej i osiągalnej dla nas metody zbliżenia się do świętego tekstu. Pamiętajmy jednak, że to moc Ducha Świętego, a nie nasz ludzki rozum, powinna być przewodnikiem po kartach Biblii, czyniącą z niej czyste okno, przez które można ujrzeć niebo i mieszkającego w nim Boga".

(autor: Daniel Kaleta)

głębia

2012-01-24T16:31:00.003+01:00

Wypłyń na głębię
i zarzućcie sieci na połów!
(Łuk. 5:4)

Kto jak kto,
ale Piotr był doskonałym rybakiem.
Znał się na swoim fachu.
Jednak po całej nocce,
kiedy nie złowił żadnej ryby,
zarzuca sieci jeszcze raz
na polecenie swego Pana.
Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci (Łuk. 5:5).
W tym „lecz” kryje się pełnia ufności i wiary wobec Jezusa.

Jezu, aż się wstydzę zapytać, ile razy – świadomy
czy nieświadomy – odwracałem od Ciebie twarz i szedłem
według własnego postanowienia, że zrobię to po swojemu!
Ile razy nie złowiłem nic. Głodny Twego Ducha, chodziłem
sposępniały aż dotąd, kiedy kolejny raz nie pochyliłeś się
nade mną i nie powiedziałeś: „Znowu muszę cię uczyć”.
Krnąbrnym jestem uczniem. Co dzień wypływam na głębię.
Oddaję swój ster i zarzucam sieci na Twoje słowo. Chcę żyć
głębiej! Doznawać głębi, która przenika wszystko, nawet
głębokości Boga samego (1Kor.2:10).
Tylko ile razy dopływam?
Obym, spłycony doczesnością, do głębi wypełnił się Tobą.
Nie chcę żyć na płyciźnie.

(z książki "Prawda głodna odwagi")

Bóg działający w człowieku

2012-01-20T00:14:00.006+01:00

Kiedy czytam listy
Pawła apostoła
to uderza mnie to, że Paweł
nie dokonuje tam
rozróżnienia typu,
że chrześcijanie zrobili to,
a Bóg zrobił tamto.
Paweł podkreśla,
że jesteśmy ciałem Chrystusa,
a więc, jeśli robimy to,
do czego powołuje nas Bóg,
to robi to w nas sam Chrystus.
Jezus nie ma rąk innych jak nasze.

Bóg wykonuje swoje dzieło przez nas.
Dlatego Bóg nazywa Chrystusa Głową,
a wierzących Jego ciałem. Tak naucza Słowo.

Tematem moich modlitw w ostatnim czasie jest to,
bym sam się umniejszał, a On wzrastał.
Chcę, by więcej i więcej Chrystusa było we mnie,
po to, bym wyrażał Jego osobę słowem, gestem, uczynkiem.
Bym za Pawłem mógł nie tylko powiedzieć,
ale tak żyć, by „z całą swobodą i jawnością
Chrystus został uwielbiony w moim ciele” (Flp. 1:20).
Wiem, że Jego błogosławieństwo i zamiar względem człowieka
przekracza nasze zdolności percepcji. Wiem, że On
„może uczynić nieskończenie więcej niż to,
o co prosimy czy rozumiemy” (Ef. 3:20).
Dlatego, choć mozolnie, ale uczę się wychodzić
z odwagą ku temu, do czego On powołuje.

To mój cel.
Być dla Niego obecny, tak jak On obecny jest dla mnie.

niepewność budzi agresję

2012-01-16T22:51:00.002+01:00

Człowiek pewny swojej ojczyzny
nie będzie szalał na jej punkcie.
Człowiek pewny swojej wiary
nie będzie wszędzie węszył jej prześladowań.
I odwrotnie.
To niepewność własnych przekonań
budzi agresję obronną u wszystkich stworzeń,
które atakują, nie widząc innego ratunku.

ks. Adam Boniecki

rozmowy nasze

2012-01-15T17:14:00.005+01:00

Dyskusje na tematy sporne
pomiędzy wierzącymi,
nie zachęcają niechrześcijan
do chrześcijan.
I nie tyle chodzi tu
o kwestie sporne,
co o styl rozmowy.
Kipiąca w tych dyskusjach
- jak z gara z wrzącą wodą -
duma religijna, przekonanie o swojej nieomylności
podpięte pod autorytatywne stwierdzenie,
że tak naucza Biblia (każda ze stron tak czyni),
szermierka słowno - teologiczna, sprawiają,
że obserwujący takie przepychanki ludzie
skutecznie zniechęceni są do chrześcijaństwa.
Takie miejsca, jak fb czy różne fora chrześcijańskie są
tego faktu nierzadko smutnym potwierdzeniem.
Dlatego wielu wrażliwych niechrześcijan
nie chce wpakowywać się w takie chrześcijaństwo,
co z bólem w sercu, ale rozumiem.
Niech to będzie refleksją, jak my prowadzimy nasze rozmowy,
jakie myśli i słowa wyrażają nasze usta,
jak wyrażamy przez nasze jestestwo miłość Chrystusa.

chrześcijaństwo

2012-01-13T21:17:00.002+01:00

W chrześcijaństwie nie chodzi o to kim my jesteśmy
i co my możemy zrobić,
ale o to kim Chrystus jest w nas
i co On może w nas zrobić.
Kiedy prawdziwie Jezus kształtuje się w człowieku
nie ma miejsce na dumę,
że to my pobożniejsi,
że my lepiej znający biblijną prawdę.
Jest pokora i służba,
chęć praktycznego wypełnienia słów, które się głosi.
Jest poszanowanie drugiego człowieka,
niezależnie kim by nie był
i jakiego światopoglądu by nie reprezentował.

Syloe - wspomnienie koncertu

2012-01-09T16:31:00.001+01:00

W listopadzie zespół Syloe wystąpił w Chrzanowie
z repertuarem "Znaki. Zapytania".

Znaki, ponieważ w naszym życiu zastanawiamy się nieraz,
czy to wszystko o czym mówi Ewangelia,
o czym mówił Jezus, jest prawdą?
Czy faktycznie, rzeczy, które czynił, miały miejsce?
Czy Królestwo Boże jest rzeczywistością?
Czy nastanie kiedyś ten czas, w którym
nie będzie wojen, płaczu, bólu i cierpienia, śmierci?

Zastanawiamy się…, nierzadko wątpimy.

Ale nieraz spotykamy w naszym życiu znaki właśnie.
Dziwny traf, że uniknęliśmy wypadku samochodowego.
Ktoś powie: „Ktoś musiał czuwać nad tobą”.
Spotykamy nieraz ludzi, którzy w sposób naturalny mówią
o Jezusie, jako kimś bliskim, kimś kogo znają,
z kim rozmawiają, z kim mają bliską społeczność.
A z nich samych emanuje dziwne, nie pasujące do tego świata, dobro.
Nie można przejść wobec tego obojętnie.

Wówczas mamy zapytania.
To wszystko co nam się przytrafia, napotkani ludzi,
dziwne zdarzenia, rodzą w nas duży znak zapytania.

Wówczas szukamy odpowiedzi.

Podczas koncertu zespołu Syloe pojawiły się znaki.
Być może w związku z tym, pojawiły się zapytania, ale…
padła też odpowiedź.

Zapraszam posłuchać.
Syloe, "Znaki. Zapytania".

(Więcej informacji o koncercie na stornie: http://zrodlo.blogspot.com/)

1. Intro
2. Czemu za Nim idziesz?
3. Anioł to czy ogrodnik?
4. 24/7
5. Nikodem
6. Potop
7. Jaką mocą?
8. Cztery żywioły
9. Dla prostych to proste
10. Nie rzuciłem ci okruchów
11. Życie i śmierć
12. Wielkie cuda
13. Na mnie spójrz - bis
14. Wykrzykuj ziemio (Psalm 100) - bis
15. Syloe - bis

kogo odrzucasz?

2012-01-06T00:47:00.004+01:00

Jezus Chrystus, przez którego wszystko zostało stworzone, przyszedł na świat stawszy się człowiekiem. Boży Syn, staje się podobny ludziom. Wyniszcza samego siebie. Cieleśnie zamieszkuje w Nim cała pełnia boskości. To tak niezwykłe i tajemnicze i tak samo cudowne, ale nie o tym chcę pisać. Przyjąwszy postać sługi, Chrystus, należał do Galilejczyków, pogardliwie traktowanej grupy Żydów. Potem niesłusznie oskarżony, został zgładzony jako heretyk i złoczyńca; odrzucony przez większość słuchaczy, zdradzony, zraniony dziką agresją tłumu, poddany serii rozpraw sądowych będących kpiną w wymiaru sprawiedliwości, aż wreszcie zawisł na krzyżu, przewidzianym dla najniebezpieczniejszych przestępców.

"Na świecie był i świat przezeń powstał, lecz świat go nie poznał" (J. 1:10; BW) - napisał o Chrystusie uczeń, który kładł swoją głowę na piersi Mistrza.

Tuż przed ukrzyżowaniem Jezus modlił się do Ojca o jedność kościoła. Dziś, po upływie dwóch tysięcy lat od tamtej modlitwy, rzeczywistość, o którą prosił jest daleka od wypełnienia. Dziś podobnie, jak Chrystus, odrzucanych jest wielu szczerych, wiernych Bogu chrześcijan, z powodu interpretacji Słowa, zrozumienia. Nieraz jedni występują przeciwko drugim. Nieraz tak się zagalopowujemy, że zapominamy, ze do nas należy wyłącznie władza nad naszym ciałem. Sprawy duchowe, dotyczące wiary nie wchodzą w zakres naszej władzy. "Przeto nie możesz wymówić się od winy, człowiecze, kimkolwiek jesteś, gdy zabierasz się do sądzenia" - napisał Paweł apostoł. Zapominając o tej przestrodze reformator Kalwin spalił Serveta na stosie, z powodu innego zrozumienia natchnionego Tekstu. W taki sposób wyprawy krzyżowe pochłaniały życie tysięcy ludzi, w celu propagowania wiary "chrześcijańskiej". Taką drogę wybierają nieraz i dziś niektórzy, by wymusić posłuch dla siebie. Droga siły, przemocy słownej i presji. Całkowicie inaczej postępuje Bóg. On wybrał słabość, pokorę i cichość, by przemówić do świata. Wybrał drogę niezgłębionej przez człowieka mocy swojego Słowa.

Daleko odeszliśmy od tej drogi.
Przez to nieraz zapominając się w swoich ambicjach, przekonaniach, usiłowaniach po trupach postawić na swoim, pewności tego, że to my mamy najlepszą prawdę, nieraz w tym wszystkim mówimy o Bogu bez Boga.

Zastanawiam się, czy tak, jak pierwsze przyjście Chrystusa dla wielu stanowiło kamień potknięcia, czy z drugim może nie być podobnie?

życzenie na nowy rok

2012-01-03T19:22:00.002+01:00

Niech Bóg ci błogosławi niezadowoleniem
z łatwych odpowiedzi, półprawd i płytkich relacji,
abyś mógł żyć z głębi swego serca.
Nich Bóg ci błogosławi gniewem na niesprawiedliwość,
ucisk i wyzysk człowieka,
abyś mógł pracować dla sprawiedliwości, wolności i pokoju.
Nich Bóg ci błogosławi łzami,
byś je wylewał nad znoszącymi ból, odrzucenie, głód i wojnę,
abyś wyciągnął swą dłoń, pocieszył ich i zmienił ten ból w radość.
I niech Bóg ci błogosławi odrobiną głupoty,
abyś uwierzył, że można zmienić świat, i robił to,
co inni uważają za niemożliwe,
niosąc sprawiedliwość i dobro wszystkim dzieciom i ubogim.
(błogosławieństwo franciszkańskie)

Tego sobie i Wam, blogowi przyjaciele, życzę na nowy rok.

jaki to był rok?

2012-01-01T20:31:00.003+01:00

…z jednej strony czasem trudnych decyzji
i przekraczania kolejnych warownych twierdz „nie możliwe”
w moim umyśle. To przynosiło przeczucie, jakby
Bóg położywszy rękę na moim ramieniu mówił:
„Ja jestem z tobą. Nie bój się”. Z drugiej strony były też chwile,
kiedy byłem słaby i słabość nie była zwiastunem mocy,
ale przynosiła kolejną słabość. Były to wówczas dni chłodne,
kiedy poczucie bliskości z Panem stawało się ubogie.
Były momenty gorzkiej bezsilności w dążeniu
do jedności z Bogiem.
Był też czas zwycięstwa Boga w moim ciele, kiedy czułem,
że z całą swobodą i jawnością ma On przystęp do mnie
i może wyrażać się, przez tak kruchą osobę, jak ja.
Przez słabości, to był czas uczenia się pokory i miłości,
wrażliwości i subtelności w relacji z odmiennością.

To rok wielu lekcji. Wierzę,
że wprowadzających w kolejne „nowe” w drodze za Panem.

Chętnie śpiewam:

kto nigdy nie żył

2011-12-30T14:43:00.002+01:00

Fragment filmu: "Kto nigdy nie żył". Obejrzyjcie...

aukcja

2011-12-26T00:12:00.007+01:00

"Historia, którą opowiem zdarzyła się w Stanach Zjednoczonych w latach 60. Dotyczy ona pewnej zamożnej rodziny, a głównie ojca i syna. Obydwoje kolekcjonowali obrazy. Ich kolekcja zawierała wiele dzieł sztuki i była warta wiele milionów. Gdy syn dorósł zaciągnął się na wojnę do Wietnamu. Tam też zginął ratując życie innemu człowiekowi. Ojciec nie mógł się pozbierać z rozpaczy, bo to był jego umiłowany syn. Pewnego razu przyjechał do niego pewien człowiek, który chciał się z nim spotkać, chcąc przekazać mu obraz. Kiedy doszło do spotkania, człowiek ten rzekł do ojca, którego syn zginął na wojnie.
- Przyszedłem podziękować za syna, którego pan wychował. To ja byłem żołnierzem, którego wynosił on z pola walki, kiedy kule przeszyły jego ciało.
Po chwili wręczył mu obraz, który przedstawiał wojnę, front i jego syna, który niósł jakiegoś człowieka na swoich plecach.
Ojciec widząc obraz powiedział:
- To jest piękny obraz, widzę w oczach mojego syna, to co zawsze chciałem wlać w jego życie. Ile mam panu zapłacić za ten obraz? – zapytał.
Człowiek odpowiedział mu:
- Nic pan nie musi płacić. Pan już dał swojego syna, dzięki któremu ja żyję. To jest tylko dowód mojej wdzięczności.
I podarował obraz ojcu. Dla ojca stał się on najcenniejszym obrazem. Wszystkie drogocenne obrazy nie znaczyły dla niego tyle co ten. Gdy ojciec umarł prawnik sądowy wyłożył na aukcję obraz: "Mój syn".
- Kto da 100 dolarów?- zapytał prawnik. Zapadła cisza.
W końcu ktoś wstał i powiedział:
- Proszę przejść dalej. Nikt nie jest tym obrazem zainteresowany.
Prowadzący zapytał jeszcze raz:
- Kto da 50 dolarów za obraz: „Mój syn?”
W tym momencie paru ludzi się zdenerwowało mówiąc:
- Proszę odłożyć ten obraz. Później sobie pan go sprzeda?
Prawnik zapytał kolejny raz:
- Kto da 20 dolarów?
Z tyłu stał ogrodnik, który od lat zajmował się posiadłością tych bogaczy i powiedział:
- Ja mam tylko 10 dolarów. I tyle mogę zapłacić, bo więcej
nie mam.
Prowadzący zaczął odliczać.
- 10 dolarów po raz pierwszy, 10 dolarów po raz drugi, 10 dolarów po raz trzeci. Sprzedane. I na tym nasz aukcja się kończy.
Ludzi zdenerwowani mówili:
- Jak to?
i z oburzeniem przyjęli tę wiadomość.
Prawnik odpowiedział:
- Ostatnią wolą w testamencie zmarłego było to, że kto zobaczy piękno w tym obrazie, wszystkie inne dostaje razem z nim".

/autor nieznany/

Kto ma Syna, ten ma wszystko.

"To bowiem jest wolą Ojca mego, aby każdy,
kto widzi Syna i wierzy w Niego, miał życie wieczne.
A Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym" (J. 6:46)

życzenia

2011-12-24T01:10:00.003+01:00

Jezus Chrystus przyszedł na świat, by pokazać nam Ojca
i ukazać namiastkę nadchodzącego Królestwa.
Swoim życiem sprawił, że przesłanie o Królestwie Bożym
rozbrzmiało wielką mocą, ponieważ poświadczył je
swoim życiem i uwierzytelnił wobec sobie współczesnych.
Uwierzytelnia je dalej rodząc się swoim Duchem
w ludziach zbawienia spragnionych.

Wszystkim Wam, drodzy przyjaciele, życzę,
by Boży pokój i łaska, które wkroczyły na ziemię
w chwili narodzin Mesjasza świata przenikały nasze serca,
myśli i słowa, gesty i nasze czyny.
Byśmy z Jego pełności wszyscy korzystali – łaska po łasce.
By nas było coraz mniej, a Jego więcej.

Serdeczny uścisk dłoni!

dwa kroki

2011-12-23T18:49:00.004+01:00

Tak bowiem Bóg umiłował świat,
że Syna swego Jednorodzonego dał,
aby każdy kto w Niego wierzy,
nie zginął, ale miał życie wieczne.

(Ewangelia wg św. Jana 3:16)

Dwa kroki, aby żyć.

Pierwszy wykonał Bóg:
Tak bowiem Bóg umiłował świat,
że Syna swego Jednorodzonego dał (...)

Drugi krok wykonać muszę wykonać ja sam:
(...) aby każdy kto w Niego wierzy,
nie zginął, ale miał życie wieczne.

Co to znaczy wierzyć w Bożego Syna?

Przeczytałem kiedyś taką myśl:
„Słyszałem o dwóch rolnikach,
którzy prosili Pana w modlitwie o deszcz.
Ale tylko jeden z nich przygotował na ten deszcz pole.
Który tak naprawdę wierzył? Którym z nich jesteś?”

Podobnie ma się rzecz z wiarą w Chrystusa.

Kto wierzy, czyli kto pragnie i stara się
wyrażać Go poprzez swoje myśli, słowa i gesty,
kto pielęgnuje z Nim intymną więź,
kto przygotowuje się na dzień Jego przyjścia,
ten nie zginie, ale zamieszka w mieście zbudowanym
"na silnych fundamentach, którego architektem
i budowniczym jest sam Bóg." (Hebr.11:10)

Boże umiłowanie słabości

2011-12-20T15:28:00.009+01:00

Zdumiewa mnie Boże umiłowanie słabości.

Jezus Chrystus, który wypełniał wraz z Ojcem swą obecnością cały wszechświat,
uniża sam siebie, ogołaca z chwały i staje się żydowskim,
wieśniaczym niemowlęciem.
Przychodzi, by zbawić świat i pokazać nam Ojca.
Niezwykłe jest to, jak to robi.
Przychodzi na świat w ubóstwie i poniżeniu i jak każde niemowlę
uczy się chodzić, mówić, samodzielnie ubierać, słuchać rodziców.

Narodziny Jezusa Chrystusa wyglądają inaczej niż przedstawiają to
dziś na świątecznych kartkach. Miejscem narodzin Chrystusa nie jest sielankowa szopka, ale żłób, w grocie skalnej wydrążonej gdzieś w okolicach małej betlejemskiej osady, najmniejszej z miast judzkich. Jest to miejsce zajęte przez zwierzęta, ciemne i brudne od nawozu, cuchnące zwierzęcym łajnem.

W takim miejscu i w takich warunkach przychodzi na świat Zbawca świata. Największy Król, jaki narodził się na ziemi nie urodził się na sali tronowej, a w grocie skalnej, za tron ma żłób, za baldachim – zwisającą ze stropu pajęczynę, za kadzielnice – zapach gnoju, a za cały orszak powitalny – dwoje ludzi bez domu.

Pierwszymi zaś, którzy powitali Króla byli pogardzeni przez ówczesną elitę religijną pastuszkowie, którzy nie dopuszczani do wpływowej społeczności faryzeuszy wchodzą w najbliższą społeczność z nowonarodzonym Królem – Mesjaszem.

Zastanawiam się…
Przecież Bóg mógł wybrać lepsze warunki dla narodzin swego Syna na ziemi. Coś bardziej godnego. Coś dostojniejszego…

Umiłował Bóg jednak słabość.
To co słabe, małe i niegodne wybiera, aby w tym objawić swoją chwałę. Od wyboru Izraela, jako swego wybranego narodu, po okoliczności w jakich przychodzą Jego cuda, aż do uczynienia świątyni Ducha Świętego w słabym ciele, potykających się, zawodzących, ale ufających Mu ludzi, sygnalizuje On, że to, co
u świata słabego wybrał Bóg, aby zawstydzić to co mocne. (1Kor. 1:27)

Życie Chrystusa również jest usłane taką właśnie drogą.
Ten, przez którego wszystko zostało stworzone,
zamiast patrzyć na wszystko z nieba, był przez pierwsze lata swojego życia uchodźcą. Należał go Galilejczyków, pogardliwie traktowanej grupy Żydów;
potem został niesłusznie oskarżony i umarł poniżającą śmiercią,
jaką umierali najgorsi zwyrodnialcy.

Życie Pana Jezusa jest zaprzeczeniem tego wszystkiego, co można znaleźć w heroicznych opowieściach tamtych czasów. W mitach Babilończyków, Greków i innych narodów opisywane są czyny potężnych herosów, a nie słabych ofiar. Życie Chrystusa jest całkowitym tych historii zaprzeczeniem.

Bóg obrał całkiem inną metodę swojego działania,
niż chciałby człowiek.
To co głupie dla świata, mądrością jest dla Boga.

Dlatego notuje Jan apostoł:
Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby stali się dziećmi Bożymi, tym którzy wierzą w Jego imię – którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. (J.1:10nn)

Jezus przejawia się zazwyczaj w takich miejscach, chwilach, okolicznościach, ludziach, gdzie byśmy się nie spodziewali. Wreszcie przychodzi bezpośrednio, osobiście, do każdego z nas. Puka, byśmy przygotowali dla Niego nasze wnętrze, w którym zamieszka, narodzi się w człowieku. Niezależnie od tego kim i jakim jesteś człowiekiem, On może sprawić, że
z Boga się narodzisz.

Czy Absolut, może zamieszkać w tak kruchym człowieku jak ty i ja?
Zdecydowanie łatwiej umiejscowić Boga gdzieś daleko w niebie, albo w budynku kościoła, w liturgicznych, tajemniczych religijnych rytuałach i obrzędach.

To jednak jest ŁASKA, że Ten, przez którego zaistniało życie, przychodzi do swojej własności – do każdego z osobna. To co małe, słabe i niegodne dostępuje zaszczytu spotkania się Odwiecznym.

Poucza jednak ewangelista Jan:
„Jedni Go przyjęli, inni nie przyjęli”.

http://kech.chrzanow.pl/Kazania/2011_12_18_RS.mp3

niebo schyla się do ziemi

2011-12-19T23:30:00.006+01:00

"Niebo schyla się do ziemi
i oto wreszcie Słowo ciałem
Obiecane wypełnienie całemu światu
całemu radość

Pan przychodzi
Zbawienie blisko
Zbawienie nasze

Teraz bliżej już niż blisko
do cudu cudów zmartwychwstania
Bóg wyciąga dłoń do ludzi
Nadzieję w Synu,
Nadzieję daje

Chwała Bogu na wysokościach!
Chwała Bogu na wysokościach!
Chwała Bogu na wysokościach!

A pokój tym, w których ma upodobanie!

(śpiewa: Bogusława Pietrzyk z zespołem Syloe)

nie żałuję

2011-12-18T21:23:00.004+01:00

Fanny Crosby, amerykańska pisarka,
autorka kilku tysięcy pieśni
dziękczynnych Bogu, która urodziła się
z chorobą oczu i parę miesięcy
po narodzinach poprzez
niewłaściwe leczenie, straciła wzrok,
zapytana w wieku dojrzałym,
czy żałuje, że straciła wzrok, odpowiedziała:
"Nie. Dzięki temu, że jestem niewidoma,
pierwszą twarzą, którą zobaczę,
będzie twarz Jezusa".

Piękne.

przybliża się Królestwo

2011-12-16T17:02:00.007+01:00

Czas się wypełnił
i bliskie jest
Królestwo Boże.
Nawracajcie się
i wierzcie w Ewangelię.
(Mar. 1:15)

Ponad dwa tysiące lat temu przyszedł na ziemię Boży Syn.
Narodził się w małej, betlejemskiej osadzie,
jako małe, żydowskie dziecko. Dziś oczekujemy Jego
powtórnego przyjścia, które będzie inne, niż tamto.
Tym razem Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale,
a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim
tronie pełnym chwały (Mat. 25:31).
Nie będzie nikogo, kto nie spostrzeże Jego przyjścia,
bo ujrzy Go wszelkie oko (Ap. 1:7).

Przybliża się Królestwo Boże!

Dziś te słowa brzmią jeszcze bardziej wyraźniej, ponieważ w ciągu długiej historii świata nigdy nie było tak wyraźnych oznak zbliżającego się powrotu Mesjasza, jak mamy obecnie. Wśród bezradnych narodów, każdy dzień przynosi nowe kryzysy i budzi nowe obawy, świat nawiedzają trzęsienia ziemi, powodzie i inne kataklizmy.

Te wszystkie wydarzenia zgodnie ze słowami Biblii zapowiadają powtórne przyjście na ziemię Odkupiciela świata. I wtedy będą narzekać wszystkie narody na ziemi; i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach niebieskich
z wielką mocą i chwałą (Mat. 24:30).

Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię – nieustannie wzywa Jezus. Odpowiedź na to wezwanie nie polega na zmianie dwóch czy trzech uczynków w okresie przedświątecznym, nawet nie na zmianie postawy czy zachowań, ale na zmianie wnętrza – myśli i uczuć. W nawróceniu nie chodzi o zmianę zachowania, ale o przemianę serca. Nawrócić się, to zwrócić swój wzrok na Jezusa. Wierzyć w Ewangelię, to wyrażać obiecane Królestwo sobą, wszak, wewnątrz nas ono jest (zob. Łuk. 17:21; BG) . Tylko w nawróceniu i wierze w Ewangelię zbliżające się święta mają sens. Świętujemy wówczas z wdzięcznością Bogu, że posłał Syna swego na świat i jednocześnie wyczekujemy Chrystusa, który przekształci nasze ciało poniżone w podobne do swego chwalebnego ciała tą mocą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować (Flp. 3:21).

Nadchodzące święta narodzenia Pańskiego w naszej polskiej kulturze niosą pewne niebezpieczeństwo. Mianowicie wśród krzątaniny przedświątecznych porządków i zgiełku zakupów w hipermarketach, przygotowywaniu potraw na wigilijny stół i przystrajaniu stroików i choinki, można przegapić to, co najistotniejsze – osobistego spotkania się z Chrystusem. Idąc do swego kościoła można zredukować Jego obecność do tegoż tylko miejsca, zapominając, że On mieszkanie czyni wewnątrz każdego z nas, chcąc być tam mieszkańcem; nie od czasu do czasu zapraszanym gościem.

Jezus Chrystus narodził się w betlejemskim żłobie, aby przemienić moje i twoje życie.
Przyszedł po to, aby wskazać na Królestwo z nie tego świata. Rzeczywistość wskazuje jednak, że człowiek nie jest Nim zainteresowany. Jezus jest zapomniany. Rozmowa o Nim i z Nim sprawia zakłopotanie. Jego nauka przestała być modna. Wyczuwamy, że zainteresowanie się Jego osobą może skomplikować nam życie, dlatego przechodzimy obok.

Jednakże tradycja, w której wzrośliśmy, sprawia, że chętnie świętujemy Jego przyjście na ziemię, jako niewinnego dzieciątka, któremu można zaśpiewać „lulajże maleńki”; które będzie podporządkowane, jak każde niemowlę, nam dorosłym.

Jezus Chrystus zmartwychwstał i żyje. Swoim duchem wypełnia całą ziemię. Każdego dnia stoi obok mnie i ciebie. Kocha, chce i może przemienić życie każdego człowieka. Przynosi przebaczenie i miłość. Pochyla się nad tym, co małe i słabe, bezbronne i niegodne, zagubione. Jest gotów wybaczyć wszystko. Może znieść nawet świadome nieposłuszeństwo. Jednak to, co uniemożliwia relacje z Nim, to obojętność i wewnętrzna nieszczerość.
Słuchajcie głosu mojego, a będę wam Bogiem, wy zaś będziecie Mi narodem. Chodźcie każdą drogą, którą wam rozkażę, aby się wam dobrze wiodło. Ale nie usłuchali ani nie chcieli słuchać i poszli za zatwardziałością swych przewrotnych serc; obrócili się plecami, a nie twarzą (Jer. 7:23n) – powiedział Bóg Ojciec Jeremiaszowi, oskarżając tych, do których się zwracał.

Niech więc zbliżające się święta będą czasem zadumy, osobistej, przemieniającej od środka refleksji. Niech myśli skierowane będą na Chrystus. Niech twarze nasze będę zwrócone na Niego, byśmy w przebiegu nadchodzących dni, nie odwrócili się do Niego tyłem, obojętniejąc.

Dobry czas

2011-12-12T21:03:00.006+01:00

Co roku w okresie grudniowoświątecznym niektórzy chrześcijanie negują świętowanie narodzin Pańskich, powołując się na to, że Biblia nie nakazuje wspominania narodzin Jezusa (choć też nie zakazuje), że to nie jest właściwa data (choć przy założeniu, że Mesjasz narodził się około Święta Sukkot, grudzień to czas, kiedy Boży Syn opuścił mieszkanie Ojca w niebie i stał się maleńkim zarodkiem w ciele Marii), że komercjalizacja sprowadza to święto do szopki i choinki, mających niewiele wspólnego z wewnętrznym przeżywaniem tego, co wydarzyło się dwa tysiące lat temu.

Zastanawiam się, w jaki sposób łatwiej zainspirować ludzi Chrystusem? Stojąc do wszystkiego w opozycji, czy próbując zgodnie z sumieniem utożsamić się z ludźmi, wczuć się w ich ograniczenia i postarać się zamiast negacji zaproponować im opowieść o zmartwychwstałym Zbawicielu?

Wszak Apostoł Paweł pisał:

Stałem się jak Żyd – dla Żydów, aby pozyskać Żydów. Dla tych, co podlegają Prawu, byłem jak ten, który jest pod Prawem – choć w rzeczywistości nie byłem pod Prawem – by pozyskać tych, co pozostawali pod Prawem. Dla zwolnionych od Prawa byłem jako nie podlegający Prawu – nie będąc zresztą wolnym od prawa Bożego, lecz podlegając prawu Chrystusowemu – by pozyskać tych, którzy nie są pod Prawem. Dla słabych stałem się jak słaby, by pozyskać słabych. Stałem się wszystkim dla wszystkich, żeby uratować choć niektórych. Wszystko zaś czynię dla Ewangelii, by mieć w niej swój udział
(1 Kor. 9:20-23).

Widzę praktyczną stronę nauczania Apostoła Pawła na areopagu. Nie zaczął od krytyki, trochę przymilił się Grekom (niektórzy mieli mu to z pewnością za złe), ale dzięki temu swoje powiedział i został wysłuchany. W konsekwencji kilka osób nawróciło się do Chrystusa. Przykład Pawła, według mojej interpretacji, zachęca nas, byśmy przezwyciężali bariery kulturowospołeczne, po to, aby pozyskać choć niektórych dla Chrystusa. Dziś jego słowa mogłyby brzmieć tak: „Dla tych, co świętują, stałem się jak świętujący, byleby pozyskać choć niektórych dla Chrystusa”.

Wydaje się, że czas świąt narodzenia Pańskiego jest idealnym czasem, by spróbować „pozyskać choć niektórych”. Nie marnujmy więc tej możliwości, poprzestając na negacji choinek i stroików. To jest misja, do której wzywa wierzących Bóg. Opowiedz o Tym, o którym Tobie opowiedziano!

Jako chrześcijanie możemy nadawać piękny charakter tym świętom. Świętować i wspominać wspaniały cud zbawczego przyjścia Jezusa Chrystusa na ziemię. Wskazywać na Zbawiciela jako żyjącego Pana, który aktywnie wpływa na ludzkie życie i w którym tylko możliwe jest życie w lepszym świecie, już dziś. Mówić o łasce Bożej, która w Chrystusie spływa w najgłębsze doliny.

Np. moi przyjaciele z jednego z zaprzyjaźnionych kościołów wydrukowali parę tysięcy kartek pocztowych z słowami Ewangelii: Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

Planują razem z życzeniami wskazującymi na istotę tych świąt rozdać je mieszkańcom osiedla gdzie znajduje się ich kościół.

Zainspirowany pomysłem, zrobię to samo.

nauka na całe życie

2011-12-06T15:29:00.005+01:00

Chcielibyśmy nieraz załatwić sprawę przekazania komuś
Dobrej Nowiny paroma zdaniami, jednym świadectwem,
a gdy osoba się opiera, postraszyć ją jeziorem gorejącym.
Jednak w dobie, gdzie większość ludzi,
o ile nie wszyscy słyszeli o Jezusie,
istotą przekazania Dobrej Nowiny nie są tylko słowa,
a nasz przykład.
Jeżeli Jezus istnieje, zmartwychwstał i żyje,
a ja utrzymuję z Nim bliską relację,
to co owa intymna społeczność z Panem,
którego głoszę zrobiła z moim życiem?
Jak ono teraz wygląda? Co się zmieniło?
Kim oraz jakim jestem teraz, obecnie, jeżeli Go znam?
Co zrobił z moim językiem?
Co zrobił z moim słuchem?
Czy potrafię oprócz mówienia, także i słuchać?

Ludzie nie są spragnieni słów, bo dziś pada ich wiele…
niedotrzymanych obietnic, zapewnień.
Świat jest spragniony prawdy.

Duch Święty mieszka we mnie?
Co to oznacza w kontekście dzielenia się Ewangelią?
Myślę, że mniej więcej tyle, że dostrzegam.
Raczej pocieszam, nie potępiam;
pochylam się, nie karcę; podnoszę, nie sądzę.
Wskazuję i inspiruję, jestem.

Nasuwa mi się analogia do mojej pracy.
Moi pacjenci są chorzy. Nie potrzebują ode mnie słów typu:
„Weź się w garść i zacznij chodzić”,
bo choćby nie wiem, jak bardzo chcieli, nie mogą.
Oni potrzebują mojego czasu, trudu, cierpliwości,
bym z ich udziałem, ale z moim zaangażowaniem
nauczył ich chodzić.

Przekazywać Dobrą Nowinę to właśnie, nauczyć ludzi chodzić.

To odpowiedzialność. Często samozaparcie.
Nauka patrzenia na drugą osobę, tak jak On patrzy na mnie.

Nauka na całe życie.

dwa rodzaje wiary

2011-12-04T23:26:00.001+01:00

Służyłem Bogu przez 30, prawie 31 lat.
W rezultacie doszedłem do przekonania,
że są dwa rodzaje wiary.
Jeden mówi: "jeśli", a drugi: "pomimo".

Jeden powiada:
"Jeśli wszystko pójdzie dobrze,
jeśli moje życie się ułoży,
jeśli będę szczęśliwy,
jeśli nikt bliski nie umrze,
jeśli odniosę sukces,
wtedy będę wierzył w Boga,
odmawiał modlitwy,
chodził do kościoła
i oddawał tyle, na ile mnie stać".

Drugi mówi:
"Pomimo że zło się panoszy,
pomimo że zalewam się potem w ogrodzie Getsemane,
pomimo że muszę wypić kielich na Golgocie
- pomimo tego wszystkiego,
pomimo całego bałaganu,
będę ufał Panu, który mnie stworzył".

George Everett Ross

ufność

2011-11-29T16:43:00.007+01:00

Przez niespełna trzy miesiące
rehabilitowałem
panią Krystynę.
Zaczynaliśmy od całkowitego,
niezdiagnozowanego,
niedowładu kończyn dolnych.
Po okresie wspólnej pracy
udało nam się częściowo
uruchomić kończyny dolne
i stanąć na prostych nogach
przy wysokim balkoniku. Zapewne udało by się więcej, ale
na przeszkodzie stał strach i brak ufności pacjenta, że
nie upadnie, że jest asekurowany, że rehabilitacja wymaga czasu.
Przebijałem się przez tą barierą utrudniającą wydobycie
całego potencjału do ćwiczeń.
Gdy czułem się już zrezygnowany,
myślałem o Bogu, który analogicznie,
nierzadko natrafia na mur mojego braku ufności,
że to, jak prowadzi, choć nieraz niezrozumiałe,
jest dla mnie najlepsze.
Dopiero czyniąc retrospekcję mojego życia,
widzę głęboki sens chwil, kiedy wydawało się, że Bóg milczy,
a On, „ratował” moje życie.
Stosunkowo o wiele dłużej i przypuszczam,
że też i trudniej, zajmuje Mu uczenie mnie ufności
względem Niego i Jego prowadzenia,
niż mnie kosztowało to względem pani Krysi.
To, czego – mam nadzieję – choć trochę, jednak się nauczyłem,
jest fakt, że ufność Bogu się opłaca,
nawet, albo przede wszystkim, w okolicznościach,
kiedy wydaje się postawą nieznośnie trudną do przyjęcia.

pytania o Boga

2011-11-25T19:30:00.003+01:00

Najczęstsze pytania,
jakie zadają osoby,
z którymi rozmawiam
o nadchodzącym, innym,
obiecanym świecie, to pytania
o tu i teraz, o ten świat:
„Gdzie jest Bóg, kiedy tyle chorób, kataklizmów?
Gdzie jest Bóg, kiedy umierają niewinni ludzie…, małe dzieci?”

Spróbowałem nie dawno zmierzyć się z tymi pytaniami.
Też…, sam sobie odpowiedzieć.
Zastanowić się, by móc bardziej zaufać.
Napisałem małą broszurkę o tytule: „Gdzie się podział Bóg?”
starając się odpowiedzieć, choć po trosze na te trudne,
odwieczne ludzkie pytania, które od wielu setek lat zadają ludzie.
Rozumiem jednak, że kiedy ból dotyka nas, czy jeszcze gorzej,
dotyka naszych najbliższych, kiedy nic nie możemy zrobić,
rodzą się automatycznie pytania: „Boże, gdzie jesteś?
Czemu nie reagujesz?” Choć w zasadzie, pytanie powinno brzmieć:
„Kościele, gdzie jesteś?” bowiem,
jeżeli kościół wypełniłby swoje zadania,
powierzone Mu przez Boga, niesienia pomocy i pociechy
zranionym i potrzebującym, to pytania typu
„Gdzie się podział Bóg?”nie byłby zadawane
z taką nachalnością. Wszyscy wiedzieliby wówczas,
gdzie jest Bóg, kiedy cierpią ludzie.
Jest w człowieku służącemu „jęczącemu w bólach” światu.

Czytając Ewangelię, obserwując Jezusa Chrystusa, który mówi
o Sobie: „Kto mnie widzi, widzi także i Ojca (J.14:9)”
widzę, że nie można rzucać sądów na Boga na podstawie nieszczęść,
które dotykają nas, naszych bliskich i ludzi w ogóle.
Odpowiedzią na wszystkie pytania dotyczące cierpienia
jest osoba Jezusa Chrystusa właśnie.
On, Boży Syn, obraz Boga Niewidzialnego przyszedł na ziemię
i nie przyniósł choroby, ale uzdrowienie,
nie przyniósł śmierci, ale życie, nie przyniósł bólu, ale ukojenie.
W ten sposób pokazał czego chce dla świata Bóg.
Kiedy wreszcie opuścił ziemię, obiecał, że powróci
i odnowi tą skażoną ziemię,
przywróci ją do stanu zamierzonego przez Boga.

Z życia Jezusa nie dowiemy się dlaczego trzęsienia ziemi
nawiedzają te miejsca kuli ziemskiej, które nawiedzają,
ani dlaczego choroba o nazwie wywołującej przerażenie
zabija jednego człowieka, drugiego omijając.
Dowiemy się za to, że to jak wygląda dzisiejszy świat
nie jest wolą Bożą i Jemu to, co dzieje się na ziemi
też się nie podoba. Patrząc na Jezusa widzimy co czuje Bóg,
gdy patrzy na nieszczęścia, przez które przechodzą ludzie.

Więc patrzę, jak zachowuję się Jezus spoglądając
na zapłakane siostry po śmierci swego brata,
jak reaguje na wdowę, która utraciła swego jedynego syna.
Czytam Ewangelię i widzę spływające łzy po Jego policzkach,
smutek i wzruszenie.

Twarz Jezusa to twarz Boga, a twarz ta jest zalana łzami.

Po czym, nie czekając zbyt długo, Jezus czynił uzdrowienie,
wskrzeszał, dawał nowe życie. Za to wszystko świat go ukrzyżował.
Ukrzyżowali Go źli ludzie.
Ale i nasze grzechy wbijały gwoździe w Jego ciało.

On obiecał jednak, że przyjdzie znowu
i rozpocznie nową erę w dziejach ludzkości
o której Jan objawiciel zapisał:

„I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już nie będzie.
Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już nie będzie,
bo pierwsze rzeczy przeminęły”.

Po czym dodał: „Słowa te wiarygodne są i prawdziwe”.

łaska spływająca w najgłębsze doliny

2011-11-20T17:26:00.012+01:00

Od pewnego czasu rozmawiam z koleżanką w pracy na temat Bożej ręki wyciągniętej
do wszystkich ludzi.
Nie narzucając się,
wyczuwając lęk pójścia
w nieznane, staram się
mówić jej o łasce spływającej
w najgłębsze doliny. Ostatnia nasza rozmowa była dla mnie nie pierwszą już obserwacją tego, jak nieznana jest dzisiaj prawda
o Bożej łasce skierowanej do upadłych i niegodnych, małych ludzi.
W pewnym momencie odpowiedziała na moje słowa:
„Wiem, że wiele mi pokazujesz, ale ja czuję się niegodna.
Jestem zbytnią grzesznicą”.

NIEGODNA, by przyjąć Boga.

Jezus zaś przyszedł nie do tego co ma się dobrze, ale do tego co chore i niegodne właśnie.

Ten kto czuje się zdrowy, godny i dobrze mu z takim samopoczuciem jest o krok, by odrzucić Bożą łaską. To właśnie postawa niegodności, jest postawą nad którą pochyla się Boży Syn. Tyle, że ta postawa nie może uczynić nas obojętnych na Bożą miłość, a raczej pokierować do pokory i skruchy przed szukającym człowieka Ojcem.

Przy pierwszym spotkaniu z Chrystusem, Piotr przypadł Mu
do kolan, mówiąc:
„Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny”.

Piotr również czuł się niegodny. Spotkanie z Bożym Synem spowodowało u niego poczucie braku własnej wartości.

Rekcją Jezusa były przewijające się przez całą Biblię słowa:
„Nie bój się”.

Od tamten pory zaczęło się nowe życie Piotra,
w wędrówce za Jezusem.

Być może, tak jak dla mojej partnerki z pracy,
trudność w otworzeniu serca na Boga
leży w poczuciu swojej niegodności właśnie.
Może przyczyną tego jest nie dostrzeganie różnicy
między czasem zakonu, a obecnym czasem łaski.
Prowadzi to wówczas do przekonania,
że opowiadając się, na serio, za Jezusem, jednocześnie uchybiając
w czymś, jesteśmy odrzucani na wieki
i stajemy się jeszcze bardziej niegodni.
Obserwuję, że nierzadko ludzie mylą chrześcijaństwo
z literą prawa, pozbawioną osobistej relacji z Chrystusem,
a skupiającą się na bezwzględnym
i suchym przestrzeganiu zakazów i nakazów
narzucanym przez ich kongregację/kościół.
W tym wszystkim zanika gdzieś przekaz o cudownej Bożej łasce
i przebaczeniu naszych chwil taplania się błocie grzechu.

Każdy może przyjść do Chrystusa. Nie ma ludzi tak niegodnych,
aby nie mogli zawołać: „Jezu, przemień moje życie”.
Dlatego nie ma na co czekać.
Bóg poprzez Jezusa daje nam przebaczenie,
jedna nas ze Sobą, nadaje nowy sens dla naszego życia.
Cały czas wyciąga swe ręce, bo
On kocha ludzi z uwagi na swój, a nie nasz charakter.

To Jego łaska, która wciąż zdumiewa i zadziwia,
bo stoi w opozycji do intuicji,
że za popełnione przestępstwa trzeba zapłacić cenę.

W przypowieści o synu marnotrawnym Jezus opowiada o ojcu, który nie bacząc na powszechne drwiny ludzi i złośliwe komentarze swego starszego syna puszcza się biegiem na spotkanie syna, który roztrwonił połowę majątku rodzinnego odwróciwszy się od niego, aby go uścisnąć i powiedzieć, jak bardzo, niezmiennie go kocha.

To właśnie Boża łaska. To, co najlepsze może zrobić człowiek,
to ją przyjąć i na nią odpowiedzieć.

jaki jest Bóg?

2011-11-13T00:38:00.006+01:00

Ludzie dorastają
z różnymi teoriami
na temat tego,
jaki jest Bóg.
Niejeden wyobraża sobie Boga,
jako kogoś mieszkającego
gdzieś w dalekim niebie,
o głosie, jak grzmot,
który od miłości woli strach i respekt.
Natomiast Bóg jest bliżej nas, niż nam się wydaje.
Zbliżył się do nas w osobie Jezusa Chrystusa.
Jezus objawił nam Boga, jako naszego Ojca, Abbę (czyli Tatusia).
„Kto mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca” – powiedział.
Tak więc, jaki jest Jezus, taki jest Bóg.
Kiedy więc mamy wątpliwości,
jaki jest Bóg, jaki jest Jego charakter,
spoglądajmy na Jezusa szukając w Nim odpowiedzi.
Gdy szukasz więc odpowiedzi,
czy Bóg przeznaczył ludzi cierpiących i płaczących
na życie w nieszczęściu, spójrz na słowa Jezusa z kazania na górze.
Kiedy zadajesz sobie pytanie, czy Bóg troszczy się o ciebie,
przeczytaj co Jezus mówi o małych wróblach.

Czyż nie sprzedają dwóch wróbli za asa?
A przecież bez woli Ojca waszego,
żaden z nich nie spadnie na ziemię. (Mat. 10:29)

Czyż nie sprzedają pięciu wróbli za dwa asy?
A przecież żaden z nich
nie jest zapomniany w oczach Bożych. (Łuka. 12:6)

Dwa wróble kosztują jeden as
(w czasach Jezusa była to drobna rzymska
jednostka monetarna z brązu, równa 1/16 denara).
Z powyższych słów Chrystusa oznacza,
że jeżeli ktoś kupił cztery wróble,
to piątego dostawał gratis.
Ale Bóg troszczy się nawet o tego piątego ptaszka.
("nie jest zapomniany w oczach Bożych").

Nie ma ani jednej rzeczy na tym świecie,
którą nie byłby On osobiście zainteresowany.
Tym bardziej Bóg interesuje się tobą.
Pofatygował się nawet policzyć włosy na twej głowie.

U was zaś policzone są nawet wszystkie włosy na głowie.
Dlatego nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli.
Do każdego więc, kto się przyzna do Mnie przed ludźmi,
przyznam się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie.
(Mat. 10:31n)

Taki jest nasz Bóg.
Warto przyznać się do Jezusa
i zbliżyć się przed tron Jego łaski.

litera i duch

2011-11-10T19:14:00.003+01:00

"Tak jak człowiek składa się
z ciała i duszy, i podobnie
jak ciało jest siedzibą duszy,
tak samo święte teksty
składają się z litery i ducha,
gdyż litera jest jak gdyby
szkatułą albo muszlą,
w której znajduje się duch".

Sebastian Castellion

Paweł apostoł naucza, że sama litera zabija, duch zaś ożywia.
Można więc sięgać po Biblię, po to, by uzbrajać się w wiedzę
i wykorzystywać słowo Boże do szermierki słownej z tymi,
którzy wierzą i rozumują je inaczej. W taki sposób można
spędzić całe swoje życie, będąc przekonanym, że broni się
"prawdy raz świętym podanej" (oczywiście siebie uważając
za tego, który wszystko najlepiej za sprawą Ducha
- a jakże - pojął), jednocześnie będąc dalekim od prostego
Chrystusowego wezwania do głoszenia tego
"co głupie w oczach świata", tym, którzy z owym "głupstwem"
jeszcze w istocie się nie zetknęli.
Można żyć w takim matriksie raniąc i poniżając innych...
Ukryty zaś duch w literze nie poniża ani nie rani,
ale niesie Zbawienia. Podźwiga, zachęca, pobudza, oczyszcza.
Daje nowe życie, pachnące jak chleb, świeżością.

otworzone oczy

2011-11-08T17:02:00.001+01:00

Mówili więc do niego:
„Jakżeż oczy ci się otwarły?”
On odpowiedział:
„Człowiek, zwany Jezusem,
uczynił błoto, pomazał
moje oczy i rzekł do mnie:
„Idź do sadzawki Syloe
i obmyj się”.
Poszedłem więc,
obmyłem się i przejrzałem.
(J. 9:10n)

Tak wygląda nasze życie. Nierzadko zmagamy się z jakimś problemem, który nas przytłacza i przygnębia. Zmagamy się dzień, dzień następny, tydzień, miesiąc, może rok, może nawet latami… nie znajdując rozwiązania. Zdarza się jednak, że nieraz przychodzi ktoś… mówi kilka zdań i to co nas przytłacza, mija. Znajdujemy rozwiązanie. Sprawa staje się dla nas jasna. Mówimy wówczas: „dziękuję, że otworzyłeś moje oczy”.

W naszym życiu jest wiele spraw, których nie rozumiemy. Nie rozumiemy, dlaczego do naszego domu wprowadziła się choroba,
a może nawet śmierć. Nie rozumiemy, dlaczego inni nas nie rozumieją. Nie rozumiemy, dlaczego pomimo naszych wysiłków
i starań, jakby mijamy się z tym, czego tak naprawdę, w głębi pragniemy, szukamy, za czym tęsknimy.

Nasze życie mija. Szybko mija. Świat w którym żyjemy, nie pozwala nam się zatrzymać. To wszystko sprawia, że w tym natłoku codziennych spraw i zajęć, tęsknimy za kimś takim, kogo spotkał ślepiec z powyższej ewangelicznej historii. Potrzebujemy przejrzeć na oczy. Potrzebujemy tego, by ktoś położył swoją dłoń na naszych oczach i żebyśmy zobaczyli, gdzie kryje się sens naszego życia. Gdzie można znaleźć prawdziwe, niezawodne, szczęście? Potrzebujemy olśnienia. Potrzebujemy zobaczyć, gdzie jest cel naszego życia. Potrzebujemy kogoś, kto wskaże nam właściwą drogę.

Kimś takim dla tamtego ślepca, był Jezus Chrystus. Jezus sprawił, że ślepiec przejrzał, że zobaczył twarze ludzi dookoła siebie, kolory drzew, błękit nieba. Człowiek, który nie widział, przejrzał! Zobaczył świat w którym żył, taki, jaki był w rzeczywistości. Znikła ciemność z jego oczu. Zajaśniała jasność.
Ślepiec zobaczył też tego, dzięki któremu przejrzał.

Jezus Chrystus.

Znamy to imię. Kto Go dzisiaj nie zna? Niewidomy również znał to imię. Słyszał od ludzi, że jest ktoś taki, jak Jezus. Jednak, dopiero, gdy go spotkał, przejrzał.

Od momentu, kiedy otworzone zostały oczy ślepca,
odważnie opowiadał on, że Jezus przyszedł od Boga,
nie zważając na nieprzychylne ku temu warunki.

Kto spotkał Pana, opowiada się za Nim w każdej sytuacji.

...po koncercie

2011-11-05T23:06:00.003+01:00

Jezus Chrystus jest Zbawcą,
który przychodzi do każdego, bez wyjątku.
Niektórzy mówią, że to my szukamy Boga.
To nieprawda!
To Bóg szuka nas.
Przychodzi, by wziąć nasze życie w swoje ręce.
Nie na chwilę, nie troszeczkę, ale całe i na zawsze.

Dzisiaj, podczas koncertu Syloe, kolejny raz,
dało się przeczuć, że przechadza się pośród nas.
Wspaniały czas.

muzyczna sadzawka Syloe w Chrzanowie

2011-11-01T22:32:00.008+01:00

5 listopada 2011r., o godz. 15.30
w chrzanowskim MOKSiR (sala teatralna)
zaśpiewa krakowski chór Syloe.

Chór podzieli się repertuarem: „Znaki. Zapytania”

Usłyszymy… pytania, które padały dawno,
w Galilei, w czasach Jezusa,
które przetrwały w nas, ludziach, do dziś, bo dotyczą
bólu i cierpienia, szukania szczęścia, powodzenia i lepszego życia.
Chór poprowadzi nas drogą w szukaniu odpowiedzi…

Syloe – swoją nazwę chór zaczerpnął z Ewangelii.
Syloe to nazwa sadzawki w Jerozolimie z czasów Chrystusa,
do której Jezus posłał niewidomego, aby się obmył i przejrzał.
Woda sadzawki Syloe wykazało wówczas cudowną
moc uzdrawiania, na wskutek której ślepiec przejrzał.

Chór Syloe powstał w 2005, z pomysłu grupy muzyków,
pasjonatów muzyki wartościowej, skłaniające do refleksji
nad życiem i jego sensem. Od tamtego czasu spotykał się
na comiesięcznych próbach w Chrzanowie, gdzie powstawały
nowe repertuary, z którymi chór zapraszany był na koncerty
do takich miast jak Kraków, Poznań, Białystok, Nowy Sącz,
Kołobrzeg i wielu innych. Od początku 2010 roku chór przeniósł
swoje próby z Chrzanowa do Wieliczki, gdzie obecnie doskonali
nowe programy muzyczne. Teraz, prawie po dwóch latach Syloe
zawita znowu do Chrzanowa. Podzieli się niezwykłym
pod względem słowa i muzyki repertuarem: "Znaki. Zapytania".

Syloe to soliście, chór w tle i zespół instrumentalny.
Chór wykonuje muzykę z pogranicza gospel, soft rocka i popu.

Spotkanie z chórem Syloe to spotkanie z muzyką,
która porywa, zastanawia i pobudza.
Niekonwencjonalne aranże muzyczne, autorskie teksty
i kompozycje, sprawiają, że chór trafia do szerokiej,
niezależnie od wieku publiczności. Zapowiada się piękny koncert.

Warto przyjść i posłuchać, tym bardziej, ze wstęp jest wolny.
Zapraszam.

jestem wdzięczny

2011-10-30T15:56:00.002+01:00

To był rok po tym, jak odnalazł mnie Jezus.
Śpiewałem... Dzisiaj śpiewam. Jestem WDZIĘCZNY!
Wiem kim byłem bez Niego.
Znam swoje życie „przed”, zanim Go poznałem.
Znam swoje życie „po”, kiedy Go poznałem.
Jestem WDZIĘCZNY!

prześladowani chrześcijanie

2011-10-29T22:09:00.008+02:00

A oni zwyciężyli dzięki krwi Baranka
i dzięki słowu swojego świadectwa
i nie umiłowali dusz swych - aż do śmierci.
(Ap. 12:11)

Każdego dnia na świecie prześladowanych jest
200 milionów wyznawców Chrystusa.
Są torturowani i mordowani.
Niedawno w Nigerii tysiąc chrześcijan zostało zabitych
maczetami i spalonymi
żywcem przez
muzułmańskie bojówki.

Żadna inna grupa religijna
nie doświadcza takiej dyskryminacji.
Co roku radykałowie mordują 90 tysięcy chrześcijan.

W Arabii Saudyjskiej za samo wspomnienie o Biblii można dostać
kilkaset batów i kilka lat więzienia.
W komunistycznej Korei
wyznawanie chrześcijaństwa karane jest śmiercią.
Tam państwo narzuciło religię, którą jest czczenie przywódcy.
Jeśli tego nie robisz, jesteś zdrajcą i trafiasz do więzienia.
Egzekucja grozi nawet za posiadanie Biblii.

http://www.opendoors.pl/
http://www.gpch.pl/

Żyję w wolnym kraju, gdzie prześladowaniem mogę nazwać jedynie
gdy ktoś obelgą rzuci mi w twarz, wyśmieje, obmówi.
W krajach Azji i Afryki giną ludzie.
Małym jestem człowiekiem nasłuchując tego wszystkiego.

Modlę się.

Czcij ojca i matkę

2011-10-27T00:14:00.004+02:00

Poruszyły mnie wczoraj słowa
jednego pacjenta w szpitalu.
„Od 48 lat zawsze
odwiedzałem grób rodziców.
W tym roku po raz pierwszy nie będę.
Dla nas rodzice zawsze byli ważni.
Na pierwszym miejscu Bóg.
Za Nim rodzice”
– ze wzruszeniem, łzą w oku powiedział około 80-letni pacjent.

Te parę słów zwróciło moją uwagę na jedno z 10 słów zapisanych
na kamiennych tablicach z góry Synaj:
Czcij ojca swego i matkę swoją.

Chociaż istotą V przykazania z góry Synaj jest
obdarzać swoich rodziców szacunkiem,
miłością i wdzięcznością za życia,
to jednak zachowanie ich w szczególnej
swojej pamięci po ich śmierci
jest również elementem pochylenia się
nad Bożym przykazaniem.

To był piękny obraz. Te słowa były tak prawdziwe.
Tyle było w nich uczuć, tęsknoty, ciepła.

Przypomina mi się stary, nie żyjący już Żyd, Jakub Muller.
Spotkaliśmy się w Nowym Sączu. Choć mieszkał na stałe w Szwecji,
przez 18 lat przyjeżdżał co roku do Polski,
gdzie żyli jego przodkowie
i gdzie została pochowana jego rodzina.
„Póki Bóg będzie dawał mi sił będę tu przyjeżdżał” – mówił.
Czcij twego ojca i twoją matkę, abyś długo żył na ziemi,
którą Pan, Bóg twój, ci daje.
To przykazanie było w nim nawet po śmierci rodziców.
To przykazanie odnosił również do swoich rodaków, braci,
których w większości nie znał,
ale płynęła w nich jedna żydowska krew.
To wystarczyło, aby tak mocno się zbratać
i pół każdego roku oddawać w czci
ku swoim przodkom.
Obietnica Boża co do długości życia człowieka wypełniającego
te polecenie wypełnia się w tym człowieku.

Jakub Muller zmarł w wieku 90 lat.

Warto każdego dnia uczuć się
odwzajemniać miłość naszych rodziców
do nas dzieci, szczególnie wówczas, gdy już się starzeją
i nie nadążają za biegiem tego świata
i zostają gdzieś w iluzorycznym tylko tyle…
Byśmy nie musieli w smutku powiedzieć
za księdzem Twardowskim:
„Śpieszmy się kochać ludzi (rodziców), tak szybko odchodzą”.

posłuchać Bożych uczuć

2011-10-23T18:48:00.002+02:00

Praca na oddziale rehabilitacji neurologicznej nierzadko stanowi czas refleksji. Tu opiekuję się, ćwiczę, rozmawiam z osobami po zawałach mózgu oraz z różnymi chorobami neurologicznymi. Przedział wiekowy jest różny. Osoby młode i starsze wiekiem.
Ta druga grupa osób trafia do nas dość często z zaburzeniami psychoorganicznymi, czyli z zaburzonymi funkcjami psychicznymi, wywołanymi przebytym uszkodzeniem mózgu.
To osoby o ograniczonym kontakcie, często zamiast pomóc, przeszkadzają we własnej rehabilitacji. Nie wspomnę już
o problemach natury fizjologicznej.

Wśród takich ludzi pracuję. Rehabilituję. Rozmawiam. Nieraz modlę się. Nieraz upadam. Tracę cierpliwość, siłę… Wzdycham do Ojca. Wówczas delikatnym głosem mówi On do mnie: „Zobacz, tak, jak ty zajmujesz się chorymi, ja zajmuję się ludźmi i zajmuję się tobą. Stwarzasz nierzadko o wiele większe problemy niż ci chorzy ludzie. Jestem jednak cierpliwy, prowadzę cię, kiedy trzeba, leczę, bo cię kocham”.

Po takich chwilach trudu mojej pracy, rozumiem Go bardziej… Zastanawiam się nad tym, co On czuje. Dostrzegam, że zbyt często, zajęty swoimi uczuciami, prośbami, sprawami, zbyt mało poświęcam czasu, by posłuchać uczuć mego Abby, Ojca.
Tu w szpitalu dostrzegam, że jestem nieraz tak mocno zajęty moimi uczuciami, że nie umiem usłyszeć Jego uczuć.

Słowa Boga z Księgi Ozeasza nie dotyczą tylko Izraela:
„Miłowałem Izraela, gdy jeszcze był dzieckiem i syna wezwałem z Egiptu. Im bardziej ich wzywałem, tym dalej odchodzili ode Mnie, składali ofiary Baalom i bożkom palili kadzidła. A przecież Ja uczyłem chodzić Efraima,
na swe ramiona ich brałem; oni zaś nie rozumieli, że przywracałem im zdrowie”.

Mam głębokie przekonanie, że Bogu nie zależy tak bardzo na tym, abyśmy Go analizowali. On przede wszystkim chce być kochany. Niemal całe Jego słowo przedstawia to właśnie przesłanie. Bóg jest spragniony miłości ludzi.

Sam nią obdarza. Na Golgocie eskalowała Jego miłość. Bóg zajął się każdym człowiekiem… Za każdego zawisł na krzyżu umiłowany, jednorodzony Boży Syn, Jezus.
Ilu ludzi dziś zajmuje się Bogiem?

nie ekonomiczna droga

2011-10-19T23:11:00.002+02:00

Wtedy Jezus spojrzał na niego z miłością (Mar.10:21).

Nigdzie nie zobaczymy Jezusa,
jak ciągnie kogoś za ucho i mówi: „chodź za Mną!”
Przeciwnie. Widzimy Jezusa,
jak przedstawiając konsekwencję wyboru
mówi: „decyzję podejmij sam”.

Jezus zwerbowałby dla Ojca
o wiele więcej posłusznie wierzących ludzi,
gdyby użył swej mocy,
uderzając piorunem z nieba w paru niegodziwców.
Ale nie o posłuszeństwo w Ewangelii chodzi.
Chodzi o miłość. Miłość człowieka do Boga.

A tylko otrzymując miłość, można odpowiedzieć miłością.
Przymus nie jest środkiem podboju ludzkich serc.

Dlatego Bóg proponuje, nie zmusza:
„Zbliżcie się do Mnie, a ja zbliżę się do was”. (por. Jak.4:8)
Nie sposób jest zrozumieć kogoś, kogo nie zechce się poznać.

Bóg nie wybrał ekonomicznej drogi zbawienia świata.
Spoglądając z miłością na człowieka, ryzykuje tym,
że stanie się bezsilny, gdy obdarowana miłością osoba
postanowi tym uczuciem wzgardzić.

Bóg w całej swojej mocy nie może zrobić tylko jednej rzeczy;
zmusić kogoś do miłości.

każdego ranka

2011-10-18T10:10:00.001+02:00

Każdego ranka mojego życia
na nowo muszę kruszyć skorupę swojego ja,
świeżo narosłą wokół mnie, aby Twój Duch mógł tchnąć
i wytrząsnąć ze mnie ciemność, rozerwać sieć,
jaką utkał diabelski pająk z ciała
- gotowy schwytać duszę,
zanim się przebudzi,
by mogła sennie leżeć i słuchać węża.

George McDonald

bojaźń Boża

2011-10-14T16:28:00.003+02:00

Czemuż, o Panie, dozwalasz nam błądzić
z dala od Twoich dróg,
tak iż serce nasze staje się nieczułe na bojaźń przed Tobą? Odmień się przez wzgląd na Twoje sługi
i na pokolenia Twojego dziedzictwa.
(Księga Izajasza 63:17)

Wśród Żydów krąży taka opowieść: „Gdy rabin Jochanan ben Zakkai umierał, jego uczniowie zgromadzili się wokół łoża chorego
i poprosili o błogosławieństwo. Rabin powiedział wówczas: „Oby wasz lęk przed Bogiem był tak silny, jak wasz strach przed ludźmi!”. „To wszystko?” zapytali uczniowie – rozczarowani skromnością błogosławieństwa”.

To dziwne, ale obawa przed reakcją ludzi na nasze zachowanie jest nieraz większa niż obawa, jak na to wszystko spojrzy Bóg. Są rzeczy, których nie wstyd nam czynić w samotności, a których nie zrobiliśmy przy ludziach nas obserwującymi. Są myśli, które nie chcielibyśmy, by kiedykolwiek zostały wyjawione. Powód – wstyd.

Bóg zna nasze uczynki i myśli.
Jednak przed Nim rzadziej niż przed ludźmi rodzi się w nas wstyd.

Mój przyjaciel, Tomek Żółtko, napisał kiedyś
kapitalną, szczerą obserwację:
„Ciekawe, że przed Tobą Nieskończenie Świętym nie wstyd mi wstydzić się za moje życie. Natomiast przebywając wśród innych podobnie przecież niedoskonałych robię wszystko aby patrzono na mnie lepszym niż jestem w istocie” (T. Żółtko).

Obecność drugiego człowieka przy nas, naturalnie, powoduje,
że nie robimy głupstw, ponieważ jesteśmy obserwowani.
Przykład: poranek niedzielny w kościele.
Tam wszyscy jesteśmy skłonni do dobrych słów, gestów, zachowań. Niekoniecznie tak łatwo nam to przychodzi, gdy wychodzimy z murów świątynnych,kiedy nie ma przy nas ludzi, przed którymi chcemy być porządni i szlachetni.

Dziwne, ale
sama obecność Boga nie wywołuje w nas tego, co wywołuje obecność drugiego człowieka.

Czy poszedłbyś do kościoła, gdybyś wiedział,
że będą tam pokazywać film o tym,
w jaki sposób zachowywałeś się przez ostatni tydzień?
Ludzki wzrok jest o wiele boleśniejszy do zniesienia niż Boży.
Można mieć większy respekt przed ludźmi niż przed Bogiem.

I nie wydaje mi się, że przyczyna koniecznie musi leżeć w tym,
że wierzymy w Boże miłosierdzie i przebaczenia bardziej
niż w ludzkie.

Być może, tak naprawdę, mamy większy respekt
przed ludźmi niż przed Bogiem.

Boże, stwórz we mnie serce czułe na bojaźń przed Tobą.

Syloe w Chrzanowie

2011-10-11T18:02:00.007+02:00

Powstały już plakaty i ulotki zaproszeniowe
na listopadowy koncert chóru Syloe w Chrzanowie.
To kolejny występ z cyklu "Źródło"
- chrzanowskie spotkania muzyczne.
Zapowiada się piękny koncert.
Wierzę, że atmosfera naszych spotkań również taka będzie.

Źródło - chrzanowskie spotkania muzyczne

2011-10-09T15:17:00.003+02:00

Każdy potrzebuje poczucia sensu życia, nadziei i ciepła.
Taka powinna być społeczność na nasze czasy.
To czyni człowieka szczęśliwym, a świat lepszym.
Chrzanowskie spotkanie muzyczne "Źródło" powstały z myślą,
by poprzez koncerty, spotkania z ludźmi, stworzyć przychylne
warunki ku temu, by taką właśnie społeczność tworzyć;
by razem dla siebie stawać się źródłem pozytywnych inspiracji.

"Źródło", ponieważ chcemy nakierować swoje myśli
ku źródłu wiary, nadziei i miłości, a więc ku Bogu,
dzięki któremu żyjemy, czujemy i kochamy.

Rozpoczęliśmy majowym spotkaniem z muzyką żydowską.
W Chrzanowie gościła grupa Hagada.
Fragmentu koncertu można wysłuchać pod adresem:
kech.chrzanow.pl/index.php/kazania

Kolejnym gościem chrzanowskich spotkań muzycznych "Źródło"
będzie chór Syloe, który zaśpiewa repertuar "Znaki. Zapytania".

Więcej szczegółów niebawem.

Zapraszam, wszystkich chętnych,
choć o źdźbło wzbić się ponad ziemię
do Chrzanowa lub do śledzenie cyklu spotkań
na zrodlo.blogspot.com

jak wielki rzeczy Bóg uczynił nam

2011-10-07T20:55:00.002+02:00

Zwykła szkoła może stać się miejscem czci...
Paweł Kupski z zespołem zapowiada swoją płytę utworem, wyznaniem.
Polecam się zainteresować.
Niedługo pieśń ta zabrzmi w Chrzanowie.

niepopularna rada

2011-10-04T00:17:00.003+02:00

Jakub apostoł
w swoim liście
zapisał słowa,
– jak wskazuje rzeczywistość –
dość niepopularne
i (za?)trudne,
do przyjęcia:
Każdy człowiek winien być chętny do słuchania,
a nieskory do mówienia, nieskory do gniewu (Jak.1:19)

Mniej mówić, więcej słuchać.

Istota słów Jakuba, na którą zwraca już uwagę Pan Jezus,
uzdrawiając głuchoniemego człowieka (zob. Mar. 7:32n).
Kiedy pochylał się nad nim, nie powiedział:
„Przemów, zacznij mówić”,
ale najpierw:
„Niech otworzą się Twoje uszy”.
Najpierw słuch, potem język.
W takiej kolejności. Nie na odwrót.

Jakby inspirowany tą historią,
rzymski filozof, Epiktet z Hierapolis zapisał,
że dano „człowiekowi jeden język, ale dwoje uszu,
byśmy słyszeli dwa razy więcej niż mówimy”.

Więcej słuchać. Mniej mówić.

Będąc szczerym przed sobą,
piszę wprost:
Łatwiej pisać. Trudniej tak żyć.

Ze słuchaniem jest tak, jak ze wszystkim.
Trzeba się uczyć słuchać…,
bo, zdaje się, za dużo mówimy o innych ludziach,
za dużo wystawiamy ocen, „słusznych” sądów,
mamy zbyt dużą wiedzę o tym, co inni powinni,
a czego nie powinni.
Za mało próbujemy się wsłuchać,
postarać zrozumieć, spojrzeć w czyjeś oczy
i być może zobaczyć w nich siebie.
Wreszcie słuchać, kiedy ktoś mówi,
zamiast przygotowywać w przerwie,
kiedy nie mówimy,
ripostę.

W gadulstwie nie uniknie się grzechu – pisał Salomon.
Co ciekawe, istnieje również gadulstwo wewnętrzne,
kiedy nie werbalizuję słów, ale mamroczą mi się one w głowie
- sądy o innych ludziach… nigdy o sobie samym.

Gdyby zaś spróbować wsłuchać się w człowieka
niejednokrotnie usłyszelibyśmy zmagania z bólem,
walkę duszy z ciałem, wołanie o ratunek.
Zobaczylibyśmy czyjeś potrzeby,
być może, do których wzywa nas, ku pomocy,
Bóg słabych i poniżonych.

mowa duszy

2011-09-28T23:25:00.002+02:00

Jezus, przebywając
w jakimś miejscu,
modlił się,
a kiedy skończył,
rzekł jeden
z uczniów do Niego:
Panie, naucz nas
modlić się
(Łuk. 11:1).

Czym jest modlitwa?
Dzieciom tłumaczymy, że to rozmowa z Bogiem.
To prawda, ale modlitwa jest czymś o wiele większym.
Dawid w jednym ze swych psalmów pisze, że Bóg wie,
co powiemy, zanim wypowiemy jakiekolwiek słowo.
W modlitwie nie chodzi więc o słowo.
Słowo stoi na drugim planie.
W modlitwie chodzi o coś więcej – chodzi o serce.
Modlitwa jest szukaniem Boga sercem,
to rozmowa z Bogiem sercem.
W sercu dochodzi do kontaktu człowieka z Bogiem
i do pogłębiania tej więzi.
W sercu zaczyna się życie duchowe,
kiedy Bóg i człowiek tam się spotkają.
Dawid modlił się:
O Tobie mówi moje serce:„Szukaj Jego oblicza!”
Szukam, o Panie, Twojego oblicza (Ps.27:8).
Pan Bóg potwierdza tę drogę społeczności z Nim:
Będziecie Mnie szukać i znajdziecie Mnie,
albowiem będziecie Mnie szukać z całego serca (Jer.29:13).

Jezus uczył takiej modlitwy.
Po męczącym dniu szedł na rozmowę z Ojcem.
Ta rozmowa była ważniejsza niż odpoczynek.
Ona sama była odpoczynkiem.
Ja po męczącym dniu zamieniam parę słów z Bogiem i idę spać.
Postanawiam więc modlić się wcześniej niż przed samym snem.
Rano Jezus też wstawał przed wszystkimi, aby się modlić.
Ciekawe, skąd czerpał siły
na te ekstremalne czasowo spotkania z Ojcem?
I tu nie mogę się usprawiedliwiać,
tylko z pokorą przyjąć naukę Jezusa,
że tyle znajdę czasu i siły na modlitwę,
na ile jest ona dla mnie autentycznym spotkaniem
z żywym Bogiem, którego kocham.
A to wcale nie jest takie oczywiste.
Czasami to spotkanie mogę zamienić na rozmowę
z sufitem mojego pokoju,
kiedy modląc się wieczorem, myślami jestem w łóżku,
modląc się rano – w pracy .

(fragment z "Prawda głodna odwagi")

modlitwa Hioba

2011-09-27T22:47:00.002+02:00

Panie naucz mnie milczeć
naucz milczeć mój język
i moje wargi
Naucz milczeć moje serce
Naucz mnie nie odpowiadać
na źle postawione pytania
i fałszywe oskarżenia
Naucz mnie milczeć
nawet kiedy mówię

Naucz mnie milczeć
kiedy chcę krzyczeć
kiedy milczenie boli
Naucz mnie nie skarżyć się
nie mówić o zmienności życia
jak ciężkie ono
jak mało w nim wszelkiego sensu

Naucz mnie sensu milczenia
i milczenia sensu

Naucz mnie abym i w śmierci milczał
bo są tacy których śmierć
krzyczy zawczasu do samego nieba

Naucz mnie modlitwy
która jest tęsknotą
i o nic nie prosi

Naucz mnie milczeć
zwłaszcza wobec tych
których kocham
niech nigdy słowo
od nich mnie nie rozdzieli

Naucz mnie milczenia
chorego zwierzęcia
milczenia chmury deszczu trawy
milczenia wieczoru i nocy
milczenia dobroci
i wdzięczności
Panie naucz mnie milczenia snu
milczenia wszystkich moich umarłych

Naucz mnie Panie
swojego
najgłębszego milczenia

Anna Kamieńska

szepty Boga

2011-09-24T00:11:00.004+02:00

Zdarzyło się
w latach siedemdziesiątych,
gdy na rynku nie było
jeszcze stroików do gitary,
a ja próbowałem swych sił
jako muzyk
(nawiasem mówiąc,
mimo upływu lat
wciąż czekam na rozwój kariery)
i przygotowywałem się właśnie do występu
na zjeździe młodzieżowym. W tamtych czasach,
aby nastroić gitarę, należało dopasować
do siebie brzmienie sąsiadujących strun.
Wprawdzie nie było to przesadnie trudne zadanie,
ale inny biorący udział w imprezie zespół radził sobie
podczas próby dźwięku naprawdę nieźle.
Mój skromny Martin wypadał blado w konfrontacji
z potężnymi wzmacniaczami Marshalla
należącymi do tych napędzonych adrenaliną krzykaczy.
Przysuwałem ucho coraz bliżej otworu rezonansowego
i jednocześnie szarpałem struny najmocniej jak tylko potrafiłem,
ale ryki konkurentów wciąż niweczyły moje najlepsze starania.
Wtedy wpadłem na pomysł, aby ucho położyć
na świerkowym pudle mojego instrumentu.
Gdy tak zrobiłem, rockmani mogli podkręcać
swoje wzmacniacze do oporu, a ja mimo to słyszałem
brzmienie swojego akustyka – wyraźne, pełne słodkie.
Tak samo jest z Bogiem. Jeśli On chce nam coś przekazać,
z nikim nie konkuruje, nie walczy o naszą niepodzielną uwagę.
Często daje tylko drobny sygnał, który łatwo zignorować,
jeśli nie rozpozna się Źródła. Pan szepcze delikatnym głosem,
który wręcz zaprasza nas do tego, abyśmy uchem
– a nawet całym swoim życiem – przylgnęli do Jego ust.
(za W.Cordeiro)

Bóg przemawia… szepcze.
Jego głos jest jak delikatny powiew wiatru,
łagodny, subtelny, ciepły, pełen czystości i głębokości.
Kiedy jestem przygotowany by słuchać, przeszywa.
Nierzadko jest jednak w opozycji do moich wyuczonych zachowań,
schematów myślowych, uderzający w moje wyrywające się
do głosu „ja”. Nierzadko również, to krzykliwe „ja”
zagłusza Boży szept, szczególnie wówczas,
kiedy w porywie emocji nie zdążę się zatrzymać
i posłuchać o tym, co i jak powinienem powiedzieć.
Kiedy jednak przykładam ucho do Jego ust,
dzieją się rzeczy niezwykłe.
Dzięki szeptowi Boga poznałem półtora roku temu Lidzię.
Wówczas chorą na anoreksję, niepokojąco zbliżającą się
ku najgorszemu. Dziś zdrową kobietę, pełną pokoju i ufności.
Dzięki takim szeptom wydarzyło się wiele niezwykłych rzeczy.

W taki sposób Bóg kładzie swoją rękę na dziecka ramieniu
i mówi: „jestem BLISKO”.

chrześcijanin?

2011-09-20T19:48:00.002+02:00

Chrześcijanin powinien być człowiekiem nieprzeciętnym.
Mądrym, subtelnym i prawym. Chrześcijanin musi
rozumieć życie. Umieć usłyszeć człowieka obok,
aniżeli tylko do niego mówić. Jego cel to przyszłość.
On nie podlega "owczym pędom". Dla niego Ewangelia
to coś więcej niż niedzielne kazanie. Chrześcijanin
to świetny przyjaciel, maż, pracownik, człowiek
umiejący się zachować w każdej sytuacji.
Chrześcijanin może być niezrozumiały,
ale swoją nową naturą, powinien zmuszać do refleksji.

24/7

2011-09-12T21:22:00.003+02:00

Syloe
5 listopada zaśpiewa w Chrzanowie.
Godz. 15.30. Sala teatralna chrzanowskiego Domu Kultury.

Niezwykła muzyka z niezwykłym słowem.

istota chrześcijaństwa

2011-09-09T00:08:00.003+02:00

Istota chrześcijaństwa
nie polega na wierze
w bezduszne dogmaty,
ani nie polega na życiu
pod ciężarem
nakazów i zakazów,
zasad postępowań
i innych sztywnych reguł.
Chrześcijaństwo to nie wizyty w kościele
ani nie słowa, myśli, czy gesty
a żywa i prawdziwa, osobista więź z Jezusem.
Gdy brak relacji ze zmartwychwstałym Panem
nie ma mowy o chrześcijaństwie,
nawet gdy zna się to imię i je wypowiada.
Chrześcijaństwo bez relacji z Chrystusem staje się
teoretyczne i martwe.
Człowiek będzie się spełniał w pracy, w domu,
w obowiązkach codziennych, ale ciągle będzie jak ten,
który pije, a mimo wciąż pragnie,
spożywa, lecz nadal łaknie.

Kiedyś Jezus zawołał donośnym głosem…
I dziś woła…

Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie
– niech przyjdzie do Mnie i pije!
Jak rzekło Pismo:
Rzeki wody żywej popłyną z jego wnętrza.
(J.7:37n)

...wyznanie

2011-09-03T01:06:00.009+02:00

Znasz mnie, Ojcze, lepiej,
niż ja samego siebie.
Masz więcej cierpliwości do mnie,
niż ja sam do siebie.
Kiedy zawodzę i kolejny raz
powtarzam te same głupstwa,
Ty ciągle mi ufasz,
wyciągasz swoją rękę
i kładziesz ją na mym ramieniu.
Wychowujesz mało pojętnego syna,
do którego nieraz tak skutecznie
dociera ogrom Twego miłosierdzia,
że płacze i łzami wypowiada swoje wyznanie,
że największym jego szczęściem jesteś Ty.
Słowo „wielka” to za mało,
by określić Twoją miłość.

Tęsknię za czasem, kiedy spotkam się z Tobą w świecie,
którego nie widziało moje oko.

Dziś zaś przeczucie tego, że jesteś we mnie, jest jak tlen.
Tlen, który niesie życie.
Nowe życie.

wyznawajcie grzechy

2011-09-01T00:18:00.008+02:00

Wyznawajcie tedy grzechy jedni drugim
i módlcie się jedni
za drugich,
abyście byli uzdrowieni. (Jak.5:16)

To Boża droga, do skutecznej walki z grzechem.

„Wyznawać” (grec. exomologeo) – to w dosłownym tłumaczeniu
„mówić to samo”, „zgadzać się”.
Kiedy wyznaję swój grzech społecznie mówię o nim to samo,
co mówi o nim Bóg.

Zastanawiam się, jak częste we współczesnym kościele
są takie społeczności?
Sam uczestniczyłem w kilku tylko.
Warunkowało ja zaufanie względem siebie
wszystkich zgromadzonych.
Wyznawane były wówczas konkretne grzechy, z imienia.
Społeczności te cechowała pokora i uniżenie przed Bogiem.
Modlitwa i wezwanie na pomoc tego, który silniejszy jest
od ciemnych sfer naszego życia.

Jak mocno przeczuwaliśmy wówczas obecność
przechadzającego się wewnątrz nas dobrego Ojca...

Obserwowalnym trendem jest też jednak
inna forma wyznawania grzechów...
Na pozór podobna do zalecania jakubowego…

„Wyznawajcie tedy grzechy jedni drugich…”

Wyznawanie grzechów cudzych. Nie swoich.

Zmieniona tylko głoska niesie za sobą gorycz zranienia,
nieufność we wspólnotach, gdzie jako chrześcijanie
mamy stanowić jedno ciało. Wówczas "jedno ciało"
staje się tylko słowem-terminem, nic nie znaczącym frazesem.

na ciepłym papierze

2011-08-28T00:38:00.001+02:00

„Prawda głodna odwagi”
wyszła już z drukarni.
Chętnych, którzy chcieliby
zaglądnąć do środka,
informuję, że wszystkie szczegóły
dotyczące zamówienia książki
umieściłem na stronie:

prawdaglodnaodwagi.blogspot.com

Jeżeli ktoś chciałby pomóc w kolportacji,
proszę o kontakt: radeksiewniak@poczta.fm

Garncarz

2011-08-25T11:55:00.004+02:00

Pan Bóg zna nas lepiej,
niż my siebie znamy
i powołuje do różnych zadań,
nieraz w zaskakujący sposób,
nieprzewidywalny dla nas
i być może niezrozumiały
dla innych.

Mojżesz…
Wychowany na dworze egipskim.
Zna faraona i skończywszy 40 lat
jest gotów bronić swoich rodaków
przed okrucieństwem Egipcjan.
Wydaje się, że to najodpowiedniejszy moment,
dla Boga aby wykorzystać zapał Mojżesza.

Mojżesz w obronie swego rodaka zabija
znęcającego się nad nim strażnika.
Chce walczyć o wolność dla Izraela.

Bóg jednak patrzy i milczy, czeka...

Mojżesz zaś z powodu popełnionej zbrodni musi uciekać
z Egiptu do kraju Madian.
Tu przez kolejne 40 lat żyje na pustyni jako pasterz.
Tu poślubia Seforę, która rodzi mu dwójkę
pełnych pociechy dzieci – Gerszoma i Eliezera.
Tu żyje mu się dobrze.
Zajmuje się stadem swoich owiec.
Dogląda też owiec teścia.
Kiedy wraca z pastwiska czekają na niego
ciepłe objęcia żony, uśmiechy dzieci.
Mojżesz jest szczęśliwy.
Gdzieś tam, już coraz głębiej, iskrzy się jeszcze myśl
o rodakach pod jarzmem Egiptu,
ale praca i kochająca rodzina
skutecznie pomagają o nich zapomnieć.
Czterdziestoletni zapał już dawno minął…
przecież pojawiły się inne rzeczy na głowie.

Życie Mojżesza jest takie jak sobie wyśnił
– dzieci podrastają, a on się w spokoju starzeje się.

I teraz odzywa się milczący dotąd Bóg.

Tyle, że to przecież już nie ten dawny Mojżesz.
Mojżesz teraz ma 80 lat, żonę, dzieci.
Spełnia obowiązki ojca, a Bóg właśnie teraz przemawia.
Mojżesz się wymawia.
Udaje, że nie słyszy słów: „Pójdziesz do Egiptu”.
Przekonuje Boga, że on się do tego po prostu już nie nadaje.
To nie ten czas.

Jednak nic z tego.
Mojżesz został bowiem wybrany, już w łonie matki
do wybawienia Izraela z rąk ciemiężcy.

Dziwne postępowanie Pana.
Kiedy Mojżesz – jak się wydaje – jest gotowy
do ochoczego spełnienia woli Pana, On milczy.
Kiedy się starzeje i nie chce – Pan go powołuje.

Mojżesz musiał dożyć osiemdziesiątki,
aby stać się narzędziem, którym posłuży się Bóg.

Gdy dziś czytam tę historię, łatwo jest mi wysunąć taki wniosek.
Mojżesz miał o wiele trudniej.
Jakże niezbadane są Jego wyroki
i nie do wyśledzenia Jego drogi (Rzym. 11:33).

Bóg jest garncarzem (Iz.64:7).
On kształtuje nas na swoje naczynie, zgodne z Jego wolą.
Mojżesza kształtował 40 lat.
Tyle musiało minąć czasu, aby został naczyniem,
które gotowe było wyzwolić naród żydowski.
Nie było tych lat 39 - bo było by ich zbyt mało,
nie było 41 - bo było by ich zbyt dużo.
Było lat 40 - tyle ile przewidział Bóg,
aby Mojżesz mógł sprostać Jego woli.
Tyle Mojżesz musiał żyć w przeświadczeniu,
że Bóg o nim zapomniał.
Po to, aby wypróżnił się on z mocy swojego "ja",
i zobaczył nie swoją moc, a tylko moc Boga.
Po to, by nie zawierzył sile swoich rąk,
które zabiły Egipcjanina,
a sile rąk Boga Najwyższego.

Tak samo, jak Mojżesza Bóg kształtuje nas.
On dla każdego życia ma PLAN.
I tylko On wie, co nam trzeba,
by nas do niego przygotować.

Wielu jest powołanych według Bożego zamysłu,
ale niewielu jest wybranych.
Zamiast stanąć w obliczy ognistych Pańskich prób,
wielu rezygnuje w przeświadczeniu,
że Bóg o nich zapomniał.
Natomiast przez próby i doświadczenia
zostaje kształtowane naczynie-człowiek
przez które Bóg może działać i osiągać swój cel.

Bóg wyrabia nas do całkowitego posłuszeństwa.
Przez to każda nasza myśl, postawa, każde uczucie
i nasze cele muszą zostać sprawdzone
i skonfrontowane z Bożą myślą.
Naczynie musi zostać złamane i na nowo ukształtowane.
Nasze "ja" musi umrzeć, a to jest zawsze bolesne.
Naczynie musi zostać doprowadzone do całkowitej
bezradności, po to by zaufało tylko Najwyższemu.

Tak Pan Bóg kształcił Mojżesza.
Tak kształci nas.

akrostych imienia R.

2011-08-24T18:12:00.003+02:00

Mój przyjaciel, Andrzej specjalizuje się
w pisaniu akrostychów do imion swoich znajomych.
W taki właśnie sposób dowiedziałem się,
że skrócona forma mojego imienia oznacza:

Rozległy
Areał
Dążeń
Ewangelicznych i
Kierunków licznych sprzyjających rozwojowi

Zachęcam do zapoznania się z twórczością Andrzeja
na http://andrzejdabek.info/

Oto jeden z jego wierszy...

Miasto

Mało kto wierzy dzisiaj w miasto
Wyciosane z drogiego kamienia:
Z tętnicą rzeki,
Z drzewem i jego owocem,
Z bramą otwartą jak książka,
Której stronice wypełnione są
Obietnicami.
Z gościnnym zaułkiem świątyni:
W ramionach jej bramy
Rozsiadło się bezpieczeństwo;
Tutaj celnik Mateusz
Oczekuje na człowieka
Przemycającego dobroć.
To miasto nie ma
Ulic brukowanych krwią,
Bazylik sprzedających spokój sumienia.
Teraz człowiek zamknął się w murach
Z tym wszystkim przed czym uciekał.
Samotność nie jest tam gdzie brak ludzi
Ale gdzie brak nadziei.

przyzwoitość

2011-08-23T12:22:00.004+02:00

Co się dzieje z człowiekiem, który czeka na peronie
wraz z setkami innych osób, na nadjeżdżający
ośmio wagonowy pociąg
(już z większością zajętych miejsc siedzących),
gdzie wiadomo, że nie wszyscy się zmieszczą
(to trafniejsze słowo w tym przypadku niż „wsiądą”)?

Nie ma człowieka przez te kilkanaście minut.
W ruch idą łokcie. Spryt – kto młody, ten przez okno.

Kierowałem się na północ, by odpocząć.
Zmieniłem plany. Zamiast na północ,
pojadę na południe, samochodem…

To niedzielne zachowanie ludzi
niesie nieraz analogię do zachowań osób
mieniących się naśladowcami Chrystusa.

Mój przyjaciel, Tomek Żółtko opisywał kiedyś
podobną sytuację, tyle że w "świecie" chrześcijańskim.
Rzecz miała miejsce przed dużą konferencją,
gdzie celem było uwielbić Boże imię.
Amok i szturm cechowały ludzi, gdy otworzono drzwi na salę.
Czy cel uświęca środki…?
Byleby bliżej sceny…
bliżej, by móc lepiej chwalić Boga???

Pomyślmy najpierw o przyzwoitości.
Przyzwoitości w zwykłym zachowaniu.
Pomyślmy trochę o wrażliwości, czułości,
by móc zachować się „jak przystoi przed Panem”
być może w podobnych sytuacjach,
w których dane nam będzie się znaleźć.

Byśmy na tej płaszczyźnie codziennych wydarzeń
nie zawiedli.

chrześcijaństwo

2011-08-21T20:16:00.002+02:00

Prawda głodna odwagi

2011-08-21T01:04:00.004+02:00

W najbliższy czwartek ukaże się książka "Prawda głodna odwagi"
mojego autorstwa, ze zdjęciami znakomitego fotografika,
Piotra Kubica.

Wszystkich chcących dowiedzieć się o treści książki,
o możliwości jej zakupu i cenie, odsyłam na stronę poświęconą
książce: prawdaglodnaodwagi.blogspot.com
lub na profil fb książki.

Szczerze zachęcam do lektury :)

serce wierne

2011-08-17T02:39:00.011+02:00

Bóg wybrał Abrahama,
by przez Niego błogosławić
całej ludzkości,
bo w nim narodziła się wiara,
która zachwyciła Boga.

I nie okazał wahania
ani niedowierzania
co do obietnicy Bożej,
ale się wzmocnił w wierze.
Oddał przez to chwałę Bogu
i był przekonany,
że mocen jest On również wypełnić, co obiecał
(Rzym.4:20n).

Abraham, wbrew nadziei,
wbrew temu w czym utwierdzał go rozum
UWIERZYŁ (że w wieku 100 lat Sara zrodzi mu syna),
i przez to oddał chwałę Bogu.

Wiara, o której mówi Biblia,
to wiara WBREW
temu co podpowiada umysł, przypuszczenia, logika.

Żeby oddać Bogu chwałę przez wiarę,
żeby stać się synem Abrahama,
wreszcie, by stać się dziedzicem Abrahama,
trzeba mieć wiarę Abrahama.
Tacy ludzie fascynują Boga.

Wiara Abrahama przeszła też przez próbę
zadania śmiertelnego ciosu ukochanemu,
długo wyczekiwanemu synkowi...
Dlatego Abraham to jedyny z ludzi,
który mógłby powiedzieć,
że poczuł to, co Bóg czuł w Niebie,
kiedy krzyżowano Jego Syna na ziemi.

Dlatego Abraham nazwany został
ojcem wszystkich ludzi wierzących.

Nehemiasz zapisał:
A gdy uznałeś, że serce Abrahama jest Tobie wierne,
zawarłeś z Nim przymierze! (Neh.9:8).

Zatrzymuje mnie ten tekst.

A gdy uznałeś, że serce Abrahama jest Tobie wierne...

Tylko to się liczy.

Jak bardzo moje serce jest wierne Bogu?

Czytam właśnie Księgę Apokalipsy,
która dopowiada...
(tekst mówi o walce jaką stoczy Bestia
- władza występująca przeciwko Bogu i Jego Prawu
z dziećmi Boga)

Jeśli kto ma uszy, niechaj posłyszy!
Jeśli kto do niewoli jest przeznaczony, idzie do niewoli;
jeśli kto na śmierć od miecza - musi od miecza zginąć.
Tu się okazuje wytrwałość i wiara świętych.
(Ap.13:9n)

owoc rodzi owoc

2011-08-13T09:03:00.005+02:00

Bez owocu nie ma rozmnażania.
Jeżeli jakaś roślina chce się rozmnożyć,
to robi to przez owoc.
W owocu jest nasienie.
Owco spada,
nasienie wchłania się w ziemię
i wyrasta nowe życie
– nowe drzewo i nowe owoce.
Jeżeli nasienie jest złe,
wyrośnie wadliwa roślina, złe życie.
Jeżeli nasienie jest dobre,
wyrośnie zdrowa roślina, dobre życie.

Owoc rodzi owoc.

Tą zasadę obrazuje nasze życie.
Kiedy będzie we mnie owoc nieprzebaczenia,
wydam owoc zgorzknienia,
potem wydam owoc obmowy, złości, nienawiści.
Zły owoc rodzi złe owoce.
Kiedy będzie we mnie owoc przebaczenia,
to ten owoc zrodzi owoc pojednania,
życzliwości i błogosławieństwa.
Dobry owoc rodzi dobry owoc.

Uruchomiliśmy stronę naszego kościoła (kech.chrzanow.pl).
Ukazują się tam m.in. aktualności, co nowego u nas.
Jedna z aktualności była taka, że zbieramy odzież dla ubogich
mieszkańców hostelu w Bolęcinie, dla samotnych matek z dziećmi.
Taka informacja znalazła się na stornie.
Niedługo po tym, napisała do mnie Eva z Kanady,
że czytając tę informację, chce wesprzeć pieniężnie tę akcję.
Chciała przeznaczyć pewną kwotę na pomoc,
szczególnie tym samotnym matkom z dziećmi.
Wzruszyłem się...
Sama napisała.
Przeczytała i zrodziło się w niej pragnienie, by do mnie napisać.
Jej słowa były dla mnie jak balsam dla duszy.
Są mi przykładem wielkiej wrażliwości na ludzkie potrzeby.

Owoc rodzi owoc.
Owoc, który przynosimy musi być żywy i musi trwać.
Powinien być kosztowany przez innych.
Powinien być kosztowany przez Pana.
Owoc Pawła apostoła trwa do dziś.
Do dziś mówi się o owocu Abrahama,
czy o owocu Marii, która drogocennym olejkiem
namaściła stopy Jezusa i swymi włosami je otarła.

Nasze owoce są smakowane przez ludzi
i wydaje kolejne owoce.
Owoce albo zachęty i pobudzenia,
albo owoce demotywowacji i zgorszenia.

Owoc Pawła spożyli ci, którym głosił,
tak, że i oni potem zwiastowali Chrystusa, tak jak on to robił.

Pan Jezus w ostatnich dniach swojego życia na ziemi
powiedział do swoich uczniów, zapewne w ogrodzie Getsamane
przyglądając się rosnącym w nim bujnym winoroślą:
Ojciec mój przez to dozna chwały,
że owoc obfity przyniesiecie
i staniecie się moimi uczniami (J.15:8).

Owoc, owoc, owoc… - jaki przynoszę owoc?

słabość i Mont Blanc

2011-08-07T00:08:00.008+02:00

…celem nie tyle był sam Mont Blanc,
co zachwyt nad pięknem francuskich Alp.

Na dzień dobry przywitały nas kozice.
Wychodząc paręset metrów nad Nid D’Aigle
zobaczyliśmy je…

Noc przespaliśmy w ruinach baraku Forestiere.
Mieliśmy szczęście, bo oprócz nas czterech,
spało tam jeszcze tylko sześć osób, czyli niewiele.
Na drugi dzień, wykorzystując, jak się okazało
ostatni dzień pięknej pogody wyszliśmy
z Forestiere do Tete Rouse,
a z Tete Rouse do schroniska Gautier.

O 3 w nocy wychodziliśmy na Mont Blanc.
Niestety pogoda na tyle się pogorszyła (mgła i mocny wiatr),
że musieliśmy zrezygnować z podejścia na szczyt,
jak zresztą wszyscy inni, którzy mieli taki sam plan, jak my.

Tym razem nieudane wyjście na Mont Blanc wiązało się
z dotknięciem przeze mnie punktu słabości.
Oprócz piękna alpejskich szczytów ze szczelinami lodowcowymi,
kozic i koziorożców z długimi rogami,
powiewu wiatru i gwiazd na niebie
doświadczyłem również choroby wysokościowej,
która przyniosła wymioty i ból typu migrenowego prawego oka.

Wszystko zaczęło się przy schodzeniu z Gautiera...

To ważna lekcja dla mnie.
Lekcja pokory i uniżenia przed Bogiem,
doświadczenia, że jestem całkowicie zależny od Ojca,
że to co mam, jest łaską i darem.
Każdy krok był darem.

Zazwyczaj środowisko górskie jest tym,
w którym dobrze się czuję,
gdzie przeprowadzam inne osoby, jako ten silniejszy
i sprawniejszy,
jako ten z doświadczeniem…
Tym razem rolę się odwróciły.
Stałem się słaby.
O ile jeszcze z Gouteira schodziło mi się dobrze,
to z Tete Rouse schodziłem już z dużym bólem oka,
spowalniając osoby z którymi wybrałem się w Alpy.

Co ciekawe, w drodze do Chamonix rozmyślałem o słabości,
w której Bóg doskonali swą moc.

Słabość nie jest oczekiwana przez człowieka,
raczej się jej wstydzimy i jeżeli to możliwe, unikamy.
Raczej marzymy o zwycięskim życiu, bez potknięć.
Nie chcemy słabości w nas.
Nie chcemy, aby ludzie widzieli nas w momencie słabości.
Nie chcemy słabości w innych ludziach.
Patrzymy na ludzkie słabości z niechęcią,
może i nawet w pewnym sensie, ze wzgardą.

Zupełnie inaczej patrzy na nasze słabości Bóg.
Słabość jest stanem, w którym
- dopiero wówczas - człowiek uczy się,
że to kim i jakim jest, że to, do czego doszedł, że, kiedy jest mocny,
nie jest jego zasługą… jest zasługą Boga.
Dlatego, tak ważne jest lekcja słabości,
którą trzeba przyjąć bez wstydu,
a z dumą, że Ojciec nasz Niebieski, Abba, wspaniale nas wychowuje
i prowadzi w najlepsze dla nas sposób,
choć pewnie, nierzadko przez nas niezrozumiały.

dwa państwa

2011-07-31T00:33:00.007+02:00

Dzisiaj mija kolejna rocznica
śmierci króla Belgii,
Baudouina I.
W 1990 r, szerokim echem
w świecie odbiła się
decyzja Baudouina
o zrzeczeniu się
władzy z powodu
niemożności podpisania projektu
ustawy aborcyjnej uchwalonej
przez belgijski parlament.

Najwyższa władza Belgii złożyła pokłon władzy jeszcze wyższej.

Żyjemy w świecie składającym się z dwóch części:
widzialnej i niewidzialnej.
Paweł apostoł pisał, że kochający Boga ludzie wpatrują się
nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne (2Kor.4:18).
Dalej pisał, że to co widzialne jest doczesne,
a to co niewidzialne jest wieczne.

Nasza ojczyzna jest w niebie (Flp.3:20)
– napisał na koniec stawiając
po jednej stronie wierzących, a po drugiej stronie ludzi
zbytnio troszczących się o doczesność przemijającego świata.
Przez całą Biblię przebija się prawda, że choć wierzący żyją
na tym padole, jak wszyscy ludzie, w istocie ich ojczyzna
jest z nie tego świata.
Mają dwa obywatelstwa,
obywatelstwo ziemskie oraz obywatelstwo państwa niebieskiego.
O Abrahamie napisano: Dzięki wierze ten, którego
nazwano Abrahamem, usłuchał wezwania,
by wyruszyć do ziemi, którą miał objąć w posiadanie.
Wyszedł nie wiedząc dokąd idzie.
Dzięki wierze przewędrował do Ziemi Obiecanej,
jako ziemi obcej, pod namiotami mieszkając
z Izaakiem i Jakubem,
współdziedzicami tej mej obietnicy.
Oczekiwał bowiem miasta zbudowanego
na silnych fundamentach, którego architektem
i budowniczym jest sam Bóg (Hebr.11:8-10).

Dlatego, dla tych, co uwierzyli,
lojalność względem państwa Bożego
jest ważniejsza niż do państwa ziemskiego.
Dlatego apostołowie, gdy stanęli przed Sanhedrynem,
który surowo zakazał im nauczać o Jezusie,
powiedzieli: Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi (Dz.A.5:29).
Dlatego Baudouin stając przed wyborem
zachowania władzy króla
z przekroczeniem prawa Króla większego od niego
lub utracenia władzy z zachowaniem prawa
ustanowionego przez Kogoś większego nie on,
wybrał to drugie, wiedząc, że choć może tu na ziemi coś straci,
zyska skarb w niebie.

Przez takie decyzje w glebie tego świata,
pełnego przewrotności i bezładu, zapuszcza korzenie inny świat,
w którym miłosierdzie i prawda spotykają się ze sobą,
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Prawda z ziemi wyrośnie,
a sprawiedliwość wychyli się z nieba.
Pan sam obdarzy szczęściem,
a nasza ziemia wyda swój owoc
(Ps. 85:11nn).

Dziś patrzę z podziwem na decyzję Baudouina.
Wiedział, że władza, jaką sprawował,
niezależnie od przywilejów, jakie mu dawała, ma swój kres.
Wiedział, że jego życie również ma swój kres.
Jako król uniżył się przed Królem.
Określił się jasno, które świat bardziej go interesuje.

Wspominając dziś o tym, wiem,
że i ja każdego dnia staję przed wyborem,
komu bardziej jestem lojalny?
Co porywa moja serce?
Jakiemu państwu służę?
Gdzie tak naprawdę jest moja ojczyzna?
Do jakiego miasta dążę?
O jakim domu marzę?
Wszystko rozgrywa się w sercu.
Do czego bardziej ono przywiązane?

Nierzadko też, trzeba werbalnie się określić,
po jakiej stronie stoję…

Odpowiedzią jest nasza codzienność

udało się!

2011-07-29T17:48:00.005+02:00

Wybieram się jutro z Tomkiem i Darią,
oraz córeczkami Darii - Karolinką i Oliwią do Lidzi i jej taty.
Jestem podekscytowany tym, w jaki sposób Bóg wyciąga Lidzię
z anoreksji, z którą walczy od tak wielu lat.
Cieszę się, że z każdym telefonem słyszę u Lidzi
co raz większą radość i wdzięczność Bogu,
że się udało. Po tylu latach... udało się!
Dziś Lidzia waży już 45 kg.
Powróciła do normalnego życia.
Co raz więcej się uśmiecha.
Robi porządki w domu i koło domu.
Urzeczywistniają się jej marzenia,
by wygrać z chorobą i pomagać innym, którzy walczą.

Jutro robimy ognisko i pieczone ziemniaki.
Kosztujemy radości z życia, nieprzypadkowych spotkań,
rodzących się uczuć i przyjaźni.

modlitwa

2011-07-26T23:27:00.002+02:00

O łaskawy i święty Ojcze,
udziel nam mądrości, abyśmy mogli Cię postrzegać,
bystrości, abyśmy mogli Cię rozumieć,
pilności, abyśmy mogli Cię szukać,
cierpliwości, abyśmy mogli na Ciebie czekać,
oczu, abyśmy mogli Cię oglądać,
serca, abyśmy mogli o Tobie medytować,
i życia, abyśmy mogli Cię głosić;
mocą Ducha Jezusa Chrystusa,
Pana naszego.

Benedykt z Nursji

poetyckie pochylenie nad psalmem 137

2011-07-24T17:50:00.004+02:00

Nad rzekami Babilonu
Nad rzekami Babilonu -
tam myśmy siedzieli i płakali,
kiedyśmy wspominali Syjon.
Na topolach tamtej krainy
zawiesiliśmy nasze harfy.
Bo tam żądali od nas
pieśni ci, którzy nas uprowadzili,
pieśni radości ci, którzy nas uciskali:
"Zaśpiewajcie nam
jakąś z pieśni syjońskich!"
Jakże możemy śpiewać
pieśń Pańską
w obcej krainie?
Jeruzalem, jeśli zapomnę o tobie,
niech uschnie moja prawica!
Niech język mi przyschnie do podniebienia,
jeśli nie będę pamiętał o tobie,
jeśli nie postawię Jeruzalem
ponad największą moją radość.

Przypomnij, Panie,
synom Edomu,
dzień Jeruzalem,
kiedy oni mówili: "Burzcie, burzcie -
aż do jej fundamentów!"
Córo Babilonu, niszczycielko,
szczęśliwy, kto ci odpłaci
za zło, jakie nam wyrządziłaś!
Szczęśliwy, kto schwyci i rozbije
o skałę twoje dzieci.

nad rzekami niewoli
stanąłem i zapłakałem
nad utraconą wolnością

wspomnienia bolą

a kiedy byłem wolny
odwróciłem się
od WOLNOŚCI
którą jest Bóg

nasycałem się słowami

teraz siedzę
i płaczę
a słowa -
już zbrzydły

tęsknota boli

na szczęście Bóg
otworzy przede mną
nowe małe okienko
nad rzekami
przebaczenia

(wiersz napisany w dniu przygotowań
do wieczornych impresji nad psalmem 137 w 2007 r.
podczas letniego zgrupowania społeczności Syloe)

pobudzać do współzawodnictwa

2011-07-22T00:10:00.002+02:00

W moim ogrodzie
spadły pierwsze jabłka
z jabłoni.
Już niedługo,
z całej jabłoni
będzie można
spożywać dojrzałe,
soczyste jabłka.

Jabłoń wydaje owoce,
które są korzyścią dla człowieka.
Daje pokarm w postaci jabłek,
które przynoszą orzeźwienie, dają witaminy.
Z tej ogrodowej jabłoni smakuje cała moja rodzinka.

Patrząc na jej owocowanie nachodzi mnie refleksja.
To co jest owocem w moim życiu też smakują człowiek...
bo tak działa owoc.

Dobry owoc smakuje. Zły owoc nie smakuje.
Dobry owoc buduje. Zły owoc rujnuje.
Owocem jest to,
jaki ja wywieram wpływ na środowisko w którym żyję.

Ap.Paweł pisząc do Koryntian pisze,
że ich gorliwość służeniu dla Pana pobudziła
i zachęciła innych do pracy dla Pana.
I tak wasza gorliwość pobudziła wielu
do współzawodnictwa (2Kor.9:2).
Tak to działa.
Wielu patrząc na gorliwość Koryntian zachęciło się
do takiej samej pracy, jaką czynili oni.
Tak, jak zapala się jedną świecę od drugiej,
tak możemy zapalać w sobie zapał pracy dla Pana Boga.

I tak jest…
Nieraz Pan Bóg działa w moim życiu
poprzez przykład moich przyjaciół.
Gdy patrzę, jak inni owocują, mnie to pobudza.
Pan Bóg zachęca i mobilizuje do pracy,
przez takie przykłady.
Niekoniecznie zaczynam robić wówczas to co oni,
ale pobudzony jestem robić to,
do czego ja zostałem powołany i czym mogę pobudzać innych.

Dlatego nachodzi mnie kolejna refleksja-pytanie…
Jak moje życie, zachowanie,
słowa, czyny wpływają na innych ludzi?
Czy pobudzam kogoś do współzawodnictwa,
o którym pisze Paweł apostoł?

rozmowy

2011-07-18T00:30:00.007+02:00

Pan Bóg stwarzając nas
na swój obraz i podobieństwo
dał nam możliwość
porozumiewania się
przy pomocy gestu,
mimiki, ciała,
i nade wszystko
wyposażył nas w język,
który jest najsprawniejszym
i najbardziej uniwersalnym instrumentem przekazu myśli i uczuć.
O wszystkim co stworzył, powiedział, że jest dobre.
Tylko o dziele człowieka, powiedział,
że jest bardzo dobre... czyli o naszym języku również.

Minęły tysiące lat…
Dziś, gdy przysłuchamy się rozmowom,
jakie ze sobą toczymy, spostrzeżemy niespokojnie,
że toczą się najczęściej wokół trzech tematów…

Rozmawiamy o innych ludziach.
To najczęstsze rozmowy.
Rozmowy o tym „co?”, „kto?” i „jak?”
Lubimy takie konwersacje.
Bezpiecznie w pozie oceniających doskonale wyrokujemy.
Choć w Bożych oczach to okropne, nam tak trudno
o przemieniającą nasz język refleksję…

Rozmawiamy o pieniądzach.
Ta rozmowa znajduje się w ścisłej czołówce wzajemnych dyskusji.
Zajmujemy się tak bardzo popularnymi tematami
jak „kto ile zarabia?”, „o ile więcej ode mnie?”,
„o ile mu lepiej?”, „kto ile ukradł?”,
z myślą… gdyby tylko nam udało się coś
w jakiś sposób uszczknąć…
I gazety kupujemy chętniej,
gdy spostrzeżemy w ich nagłówkach te nośne tematy.

Rozmawiamy o tym, jaki ten świat zły,
a my w nim, jak chorzy i biedni?
Licytujemy się, komu gorzej, komu trudniej,
kogo bardziej bolą nogi…, komu bardziej dokucza zdrowie.
Narzekamy. Lubimy narzekać. Lubimy, jak nam współczują.

To ulubione rozmowy.
O tym rozmawia się najłatwiej, najczęściej.

Jest jeszcze czwarty rodzaj rozmów.
To rozmowy o ideach, o tym jak żyć,
by świat stawał się lepszy, piękniejszy.
Jak twórczo wpływać na rzeczywistość, którą to my kreujemy…

Tylko wielcy ludzie rozmawiają o ideach.
Mali – o innych ludziach
– powiedział mój przyjaciel Michał T.

pędząc do świątyni...

2011-07-15T00:00:00.006+02:00

Pewien człowiek schodził
z Jerozolimy do Jerycha
i wpadł w ręce zbójców.
Ci nie tylko że go obdarli,
lecz jeszcze rany mu zadali
i zostawiwszy na pół umarłego,
odeszli.
Przypadkiem przechodził
tą drogą pewien kapłan;
zobaczył go i minął.
Tak samo lewita,
gdy przyszedł na to miejsce
i zobaczył go, minął.
(Łuk.10:30-32)

Czy zastanawialiście się dokąd kapłan i lewita zmierzali?
To była elita duchowa ówczesnego Izraela.
Przekładając to na dzisiaj,
moglibyśmy powiedzieć o biskupie i pastorze.
Szli do świątyni. Po co?
Oddać Bogu chwałę, modlić się, odczytać święte zwoje Tory.

Jezus czyni wzmiankę, że tak jeden,
jak i drugi przeszli obok pobitego przez zbójców człowieka.
Jezus dodaje, ze jeden, potem drugi zobaczyli go, i minęli.
Pobity człowiek był na pół umarły. Umierał!!!

Tak się złożyło, że tą drogą przechodzili ludzie uduchowieni,
którzy wydawałoby się na pewno muszą zareagować, pomóc, opatrzyć rany.
Na kapłanie i lewicie jednak ten
umierający człowiek nie robi wrażenia.
Widzą go, ale idą dalej.

Oni pędzą do świątyni!!!

Aby czasem nie spóźnić się i na czas zdążyć, by móc chwalić Boga.
Czy jednak Bóg przyjął ofiarę ich modlitwy?

Jezus uczy: bądź wrażliwy,
miej czułe serce na potrzebę drugiego człowieka.
Gdy jest inaczej próżne są twoje modlitwy,
próżne śpiewane pieśni, próżne nabożeństwa.

Gdy czytamy tę historię, nie robi na nas już zbytniego wrażenia.
Już tyle razy ją czytaliśmy że znamy ją prawie na pamięć.
Wyciągaliśmy wiele cennych lekcji.
Jednak nie dla zadumy powiedział tę przypowieść Jezus,
a dla „idź i ty czyń podobnie”.

Ta historia mówi o nas. Osadzona jest tylko w innych realiach.
Wyobraźcie sobie niedzielny poranek.
Wyobraźcie sobie, że tak się składa,
że wyjeżdżacie na nabożeństwo później niż zwykle…
Jedziecie z językiem na brodzie, by zdążyć. By być na czas.
I mijacie leżącą osobą w rowie.
Widzicie ją i kłębią się w was myśli:
„zatrzymać się, czy się nie zatrzymać?”
Jesteście i tak już spóźnieni…
Jedziecie na nabożeństwo…
To szczytny cel…
Zatrzymujcie się, czy się nie zatrzymujecie?
Jakie pytania rodzą się w waszej głowie?
"Może to zwykły pijak…?" "Może nic mu jest?"
Sumienie się odzywa… ale jedziecie dalej.
Potem tą drogą jedzie inna rodzina z kościoła,
też spóźniona i też się nie zatrzymuje.

Co decyduje? Trzeba zdążyć na nabożeństwo!!!
Ale z jakim owocem zdążyć na to nabożeństwo?
Jaki owoc przyniosę Ojcu?
Jezus uczy:
W takich sytuacjach nie jedź na nabożeństwo. Zatrzymaj się.
Twoim nabożeństwem będzie pomoc drugiemu człowiekowi,
bo pochylając się nad nim, pochylisz się nad samym Chrystusem…

Moja codzienność jest odpowiedzią
na ile jestem pędzącym - z kim właściwie na spotkanie (???) -
kapłanem i lewitą, a na ile tym trzecim,
co wzruszył się głęboko…

bez troski?

2011-07-11T00:50:00.003+02:00

Nie troszczcie się
(Mat. 6:25; BW).

To trudna lekcja.
Tak trudna, że niektórzy tłumacze Ewangelii
dodali słowo „zbytnio”
dla łatwiejszego
przyjęcia słów Jezusa.
Nie troszczcie się zbytnio (wg Biblii Poznańskiej).
A to „zbytnio” zamydla radykalizm nakazu Jezusa.
Jezus bynajmniej nie zachęca do nieróbstwa.
Tego, kto zechciałby tak pomyśleć,
szybko ustawią do pionu słowa:
Kto nie chce pracować, niech też nie je (2Tes.3:10).
Trudność leży w bezgranicznej ufności,
rezygnacji z zamartwiania się o to,
co będzie jutro, w zamian za przekonanie,
że Ojciec wasz niebieski wie,
że tego wszystkiego potrzebujecie (Mat.6:32).
Apel Jezusa jest trudny,
bo uczy całkowitej zależności od Boga.

A ja często dopiero wówczas ufam,
kiedy otoczę się bezpieczną sumką na koncie,
pracą i wygodnym domem.
By ułatwić przyjęcie tej nauki Jezus mówi:
Przypatrzcie się ptakom podniebnym (Mat.6:26).
Przyglądam się. Zatrzymuję, staję. Uczę się ufać.
Wiem bowiem, że mogę znaleźć sto powodów i przyczyn,
by patrząc, nie dostrzegać,
dostrzegając, nie widzieć – w imię życia szybciej i prędzej,
w gonitwie składania pokłonów doczesnemu światu.
Jezus natomiast cichym głosem powtarza co wieczór:
„Szukaj najpierw Królestwa Bożego
i jego sprawiedliwości,
a wszystko inne będzie ci dane”.

Nigdy nie zawiódł.

umiłowanie szczerości

2011-07-08T00:01:00.002+02:00

Szczerość prowokuje
do zadawania sobie pytań
o moją chrześcijaństwo,
o moją relację z Bogiem.
Prowokuje do nierzadko
trudnych i bolesnych pytań.
Bolesnych, bo trudno
przyznać się do prawdy
o sobie,
szczególnie wówczas,
gdy wymagamy korekty,
jakiejś zmiany w naszej postawie, a każdy wymaga.
Więc każdy takie pytania musi sobie zadać.
Nie kierować je do innych,
kierować do siebie.
Jedynie takie pytania mogą nas rozwijać.

Alternatywą jest
próba omijania takich pytań...
Nie trudno jest wówczas wpaść w pułapkę hipokryzji.

A więc jakim jestem człowiekiem…?
Kim jestem naprawdę, gdy nikt na mnie nie patrzy,
gdy nie muszę niczego nikomu udowadniać,
ani nie muszę skrywać się świadomie czy nieświadomie
przed presją społeczności w której żyję?
Czy poszedłbym do kościoła, gdybym wiedział,
że będą tam pokazywać film o tym,
w jaki sposób zachowywałem się przez ostatni tydzień?

Szczerość prowokuje do zadawania sobie pytań.
Ciągłego zadawania.
Jakim jestem na prawdę? Jakim oraz kim jestem?
Ludzi stosunkowo łatwo można oszukać.
Samego siebie też.
Nietrudno stworzyć nierealistyczny obraz swojej osoby.
Potem przekonywać się do niej i ją tłumaczyć...
o dziwo, nawet sprytnie manewrując słowem Bożym.

Ale co z Bogiem?

Biblia naucza o tym kim powinniśmy być.
Natomiast na to, kim jesteśmy, musimy odpowiedzieć sobie sami.
Szczerość prowadzi do szczerej konfrontacji ze Słowem Bożym.
Wolą Boga dla naszego życia jest,
abyśmy narodzeni na nowo z wody i Ducha
„przyoblekli się w Chrystusa” (Gal.3:27),
„zakorzenili się w Niego”,
tak aby On w nas się „ukształtował” (Gal.4:19).
Biblia wzywa nas do tego,
abyśmy „znali zamysł Chrystusowy” (1Kor.2:16)
tak by „Chrystus zamieszkał przez wiarę w naszych sercach” (Ef. 3:17).

To nie są poetyckie sformułowania,
ani to nie jest napisane aby ładnie się czytało.
To słowa o woli Bożej względem każdego człowieka.
Kiedy człowiek wyznaje Jezusowi,
że przyjmuje Go jako swojego Zbawiciela,
to osoba Chrystusa zaczyna w nas działać.
Nasza szczerość prowadzi zaś do pytania:
Jak działa?
Na ile Mu pozwalam żyć we mnie?
Czy faktycznie pragnę, by słowa te były we mnie prawdą,
a nie tylko jakąś abstrakcją...
Co tak naprawdę leży na dnie mojej duszy?
Jak bardzo zależy mi na dorabianiu się,
znalezieniu sobie dziewczyny, chłopaka,
dostaniu się do dobrej szkoły,
a jak bardzo zależy mi na tym,
by Duch Święty we mnie przebywał i działał?
Jak bardzo zależy mi na tym,
by Jezus Chrystus we mnie mieszkał?
Jakie to wszystko ma proporcje w moim życiu.
Tamte rzeczy nie są złe.
Ale co jest moim priorytetem?

Kim oraz Jakim jestem?
To pierwsze pytanie do którego prowokuje umiłowanie szczerości.

Albowiem oczy Pana obiegają całą ziemię,
by wspierać tych, którzy mają wobec Niego
serce szczere (2Krn. 16:9)..

doczense troski

2011-07-05T18:21:00.003+02:00

Martwimy się o to,
czy otrzymamy pracę taką,
jaką byśmy chcieli,
czy znajdziemy partnera/kę,
o jakim/ej marzymy,
a kiedy staje się to już
choćby po części naszym udziałem,
boimy się, czy tego nie utracimy.
Lęk, jak najbliższy przyjaciel,
nierzadko towarzyszy nam w codzienności.
W obliczu tego wszystkiego Jezus Chrystus
wskazuje na lilię polną i ukaja swoim słowem:
"Jeśli więc ziele polne, które dziś jest,
a jutro do pieca będzie wrzucone,
Bóg tak przyodziewa, to czyż nie was,
ludzie małej wiary?"
i mówi
"Starajcie się najpierw o królestwo Boga
i o Jego sprawiedliwość,
a to wszystko będzie wam dodane".

stworzeni i przeznaczeni, by wydać owoc

2011-07-04T00:05:00.000+02:00

Ojciec mój przez to dozna chwały,
że owoc obfity przyniesiecie
i staniecie się moimi uczniami (J.15:8).

Nie wyście Mnie wybrali,
ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to,
abyście szli i owoc przynosili,
i by owoc wasz trwał – aby Ojciec dał wam wszystko,
o cokolwiek Go poprosicie w imię moje (J.15:16).

Co to znaczy owocować?
Co to znaczy przynieść owoc?
Czym jest owoc?
Do czego stworzył i przeznaczył nas Bóg?
O owocowaniu, jako ostatecznym
kryterium Bożej oceny człowieka.
O trwaniu w Chrystusie...
O tym, żeby aby komuś pomóc trzeba najpierw się pochylić.

Zapraszam posłuchać:
http://kech.chrzanow.pl/index.php/kazania

podwójny wzrok

2011-07-02T18:32:00.005+02:00

Tam, gdzie widziałeś
tylko kroplę wody,
uczony widzi
pod mikroskopem
świat ruchliwych żyjątek.
Tam, gdzie widziałeś
jakąś "rzecz",
poeta, artysta,
widzi znak
jakiejś rzeczywistości
wielkiej i pięknej.
Tam, gdzie człowiek widzi żywych ludzi
i wydarzenia jako owoce przypadku,
chrześcijanin widzi wzrastających synów Boga
i budujące się królestwo Ojca.
Od chwili Wcielenia ziemia jest przeniknięta niebem
i każda rzecz, każde wydarzenie,
każda osoba posiada podwójne oblicze:
ziemskie i niebieskie.
Tylko chrześcijanin może kontemplować wszechświat
i ludzkość w ich całej prawdzie,
bo tylko on posiada wiarę, ten "podwójny wzrok",
który mu pozwala przeniknąć świat.
Dlatego twoja wiara nie jest ograniczeniem,
lecz rozwojem, dzięki niej bowiem zamieniasz
swój wzrok na wzrok samego Boga.
Zmysły dają ci wzrok ciała,
umysł daje ci wzrok rozumu,
wiara daje ci wzrok Chrystusa.
Dzięki wzrokowi Chrystusa zaszczepionemu
na twoim możesz poznać Boga, wszechświat i samego siebie,
tak jak On je zna i jak zna samego siebie.
Wiara jest najpierw łaską, to znaczy darem Boga.
Łaska ta pomaga nam spotkać osobę żywą, Jezusa Chrystusa,
pomaga nam nabywać pewności, że to, co On powiedział,
jest prawdą, że Jego świadectwo - słowo i życie - jest prawdziwe.
Umocnioną tą pewnością wiara polega wówczas na przyjęciu
Jego spojrzenia na nas samych, na innych, na rzeczy,
na ludzkość, historię, wszechświat, nawet na samego Boga.
Jeżeli chcesz sam się ukształtować i jeśli chcesz,
żeby życie ci się udało, nie zadowalaj się
krótkowzrocznością ludzką. Spotkaj Chrystusa,
złącz się z Nim i ucz się tak myśleć jak On,
postępować jak On, żyć jak On.
On ci użyczy swego wzroku
i poznasz prawdziwy sens życia i wszechświata.

M. Quoist

fragmenty koncertu grupy Hagada

2011-07-01T00:42:00.003+02:00

Na stronie internetowej chrzanowskiego
Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan
w dziale "kazania" umieszczone zostały
fragmenty audio z koncertu grupy Hagada,
który miał miejsce 15 maja 2011r
w MOKSiR w Chrzanowie.

Umieszczone zostały 4 utwory
oraz konferansjerka koncertu.

Nagranie są dość dobrej jakości...
Polecam posłuchać.

kech.chrzanow.pl

emet - prawda

2011-06-29T00:02:00.007+02:00

Słowo Prawda
w języku hebrajskim to "Emet".
Składa się z trzech liter:
'alef', 'mem' i 'taw'.
Alfabet hebrajski zawiera
22 litery i co ciekawe
'alef' jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego,
'mem' środkową (dokładnie 13), a 'taw' ostatnią.

Żydzi wierzą, że w Księdze Świętej nic nie jest przypadkowe,
że każdy znak, litera, słowa, nawet intonacja
z jaką odczytuje się Pismo Święte w synagodze
ma swój dany przez Boga sens.
Wszak jest to dzieło Boga, przez Niego podyktowane,
a przez człowieka tylko zapisane.

EMET - PRAWDA, rozpościera się na cały alfabet hebrajski,
obejmuje wszystkie jego litery.
Tak też jest z Prawdą, o której jako chrześcijanie mówimy.
Obejmuje ona całe nasze życie i jest szeroka w swoim znaczeniu.
I raczej cały czas jej szukamy, aniżeli posiadamy....

...jak mawiał Paweł apostoł:
Gdyby ktoś mniemał, że coś wie,
to jeszcze nie wie, jak wiedzieć należy (1Kor. 8:2)
i
Niech przeto ten, komu się zdaje,
że stoi, baczy aby nie upadł (1Kor. 10:12).

Prawdą jest nie tylko zrozumienie słów Jezusa,
ale i ich wypełnienie. Prawdą jest mój osobisty
kontakt z Bogiem, moja z Nim więź.
Prawdą jest: jak objawia się w moim życiu Bóg?
Na ile Mu pozwalam, a na ile związuję ręce.
Jaki byłem „przed”, za nim Go poznałem,
a jaki jestem „po”, kiedy już Go znam?
Prawdą jest Bóg który mieszka we mnie.
Prawdą nie jest tylko doktryna.
Prawdą nade wszystko jest moje życie.

Co ciekawe…
Kłamstwo (przeciwieństwo prawdy) po hebrajsku to „szeker”.
Składa się również z trzech liter:
są to ostatnie litery alfabetu hebrajskiego,
bez ostatniej, tak jak w polskim alfabecie: w, x, y
(szin, kaf i resz).

Porównując objętościowo prawdę i kłamstwo.
Porównując ich siłę opierając się
o symbolizm hebrajskiego alfabetu.
Prawda obejmuje cały alfabet hebrajski, jest potężna i silna.
Kłamstwo obejmuje trzy ostatnie litery, jest słabe i marne.
Nie może się równać z Prawdą,
tak jak nie może równać się szatan z Bogiem,
tak jak nie może równać się zło z dobrem, nienawiść z miłością
ani złość z radością.

Kto spełnia wymagania prawdy,
zbliża się do światła, aby się okazało,
że jego uczynki są dokonane w Bogu (J.3:21).

Złudna pewność siebie

2011-06-25T12:17:00.004+02:00

Opowiedział też niektórym, co dufni
byli siebie,
że są sprawiedliwi,
a innymi gardzili,
tę przypowieść:
„Dwóch ludzi przyszło
do świątyni,
żeby się modlić…”
(Łuk. 18:9n).

Napisano: sprawiedliwy z wiary żyć będzie (Rzym.1:17;BW).
I faktycznie, Bóg zbawia na podstawie wiary.
Jednak niebezpieczeństwem jest pomylić wiarę
z dobrym samopoczuciem, że ja, wierzący „biblijnie”,
wyprzedzam tych wszystkich, którzy „niebiblijnie”
podchodzą do tematu wiary w Boga i zrozumienia Jego Słowa.
W świątyni jeden z dwóch („pobożny”) gorąco dziękował,
że nie jest jak ten obok (grzesznik).
Nie trzeba wypowiadać słów, by nosić
w sobie poczucie wyższości.
A dumą jedynie słusznej religijności
zarazić się można jak trądem.
Łatwo i bezmyślnie można stać się obłudnikiem.
Zamienić uczucie miłości do człowieka
na chore wrażenie wyższości nad nim.
Przekształcić wdzięczność za łaskę zbawienia
w obsesyjną i zgubną chęć zrobienia wrażenia
na Bogu swoją zewnętrzną czystością.
Łatwo stać się jak faryzeusz.

Ojcze, Ty nie akceptujesz obłudy i zakłamania.
Strzeż mnie przed pełnym egoizmu pseudo-chrześcijaństwem,
wyznaczającym drabinę hierarchii dostępu do Ciebie.
Ojcze, strzeż od wygody powierzchownego,
pozornego naśladowania Chrystusa.
Strzeż od braku miłosierdzia.

nie bylejakości

2011-06-22T00:00:00.005+02:00

Kiedy będziecie składać Panu ofiarę biesiadną, składajcie ją tak, aby Mu była przyjemna(…) aby były przyjęte, muszą to być zwierzęta bez skazy, samce - cielce, barany lub kozły. Żadnego zwierzęcia ze skazą nie będziecie składać w ofierze, bo to nie byłoby od was przyjęte.
(Księga Kapłańska 19:5 / 22:19n)

Nasz Bóg nie lubi bylejakości.
Nie lubi, kiedy robimy coś szybko i niedokładnie.
Szczególnie gdy chcemy zbliżyć się do Niego ze swoimi ofiarami (modlitwami, uczynkami). Chce rzeczy najlepszych i bez skazy.
Nie chce resztek z naszego czasu, nie chce nic z rzeczy,
z których nam zbywa i które w łaskawości Mu oddamy.
„Bez skazy” = nie szybko, nie byle jak, zgodnie z Jego słowem,
ze świadomością, że stoimy przed prawdziwym i potężnym Bogiem.

To wymaga rodzących się refleksji nad osobistą relacją z Bogiem.
Nie tyle kłopotać się nad tym,
czy odczuwam Bożą obecność, czy nie,
bowiem Bóg otacza nas zawsze,
tak jak ocean otacza ryby w nim pływające.
Pomyśleć raczej o tym, czy Bóg odczuwa naszą obecność?

Bóg kocha, ale też wymaga.

Gdy bowiem przynosicie ślepe [zwierzę] na ofiarę, czyż nie jest to rzeczą złą? Albo gdy przynosicie chrome i chore, czyż to nic złego? Ofiarujże to twemu namiestnikowi! - czy będzie mu miłe i czy życzliwie cię przyjmie? - mówi Pan Zastępów. Czy mam to przyjąć z upodobaniem z ręki waszej? - pyta Pan.
Księga Malachiasza 1:8,13

Wszystko co dostajemy od Niego jest najlepszej jakości.
To co On dostaje od nas – nie zawsze.

Mówmy „nie” bylejakości!

P.S.

Właśnie powstała strona internetowa naszego kościoła:
kech.chrzanow.pl

Zapraszam do odwiedzin.
Strona systematycznie będzie wypełniała się treścią.

Serdeczny uścisk dłoni!

przekroczone 40 kg

2011-06-17T00:16:00.003+02:00

Lidzia od 10 lat walczy
z anoreksją.
Stali czytelnicy bloga
„poznali” ją
już z wcześniejszych wpisów.
W ciągu tych 10 lat 7-krotnie trafiała do szpitala
w stanie agonalnym, gdzie ważyła 30 kg.
W swojej walce z chorobą nigdy nie wzbiła
się ponad magiczną, jak ją określa, wagę 40 kg.
W cudowności Bożej opieki, stało się tak,
że Lidzia trafiła rok temu do szpitala,
gdzie pracuje rozkochana w Bogu osoba,
dzięki której Lidzię mogłem poznać i ja.
Od tamtego czasu za Lidzią zaczęło modlić się wiele osób.
Z różnych miejsc w Polsce.
Modliliśmy się również my (i dalej modlimy).
Każdego dnia i szczególnie
na szczególnym poniedziałkowym czasie modlitwy,
gdzie zgromadzamy się i modlimy w naszym zborze.
Pan sprawił, że Lidzia jest w naszych sercach
i myślimy o niej, chcemy być przy niej,
modlić się o zwycięstwo nad chorobą.
Trzy tygodnie temu razem z moim przyjacielem Tomkiem
odwiedziliśmy Lidzię.
Było to zaraz po tym, jak kolejny raz wyszła ze szpitala,
kiedy znów zeszła do niebezpiecznej dla życia wagi.
Lidzia została wypisana ważąc 39kg.
Spotkaliśmy się tydzień po wypisie.
Ważyła 40kg.

Tu ważne!
Po raz pierwszy odkąd zachorowała i zeszła poniżej 40 kg.
osiągnęła ponownie tą wagę.
Po raz pierwszy nabrała wagi w domu, poza szpitalem.
Wcześniej zawsze, kiedy wracała, nie jadła,
nie potrafiła się przemóc i chudła do kolejnej wizyty w szpitalu.
Obecnie nabrała kolejny kilogram wagi i waży już 41 kg.
I jej słowa:
„Wcześniej próbowałam sama. Nie dawałam sobie rady.
Teraz zrobiłam to z Bogiem i udało się”.

Dla nas zaś, dla kościoła, to kolejne świadectwo Bożej mocy.
Wielki Lekarz, odpowiada na modlitwy.
Karmi naszą wiarę. Leczy, wydawałoby się, beznadziejnie chorego,
który zmierza do śmierci. Taki był plan diabła dla Lidzi.
Bóg ma jednak plan, by żyła, by pokonała anoreksję
i niosła pomoc innym chorującym;
by wskazywała na Chrystusa, jako Tego, dzięki któremu
można rozerwać kajdany anoreksji.

Dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych.
To co u ludzi jest niemożliwe, u Boga jest możliwe.

Kiedy, ktoś lub coś będzie wam wmawiało,
że Bóg zapomniał o człowieku,
że już nie działa swoim Duchem Świętym
jak w pierwotnym kościele,
że nie warto Mu ufać, że nie warto się modlić,
że nie warto z Nim żyć,
nie wierzcie.
To kłamstwo,
za którym stoi ojciec kłamstwa – szatan.

Kochany Ojcze, dziękuje Ci,
że kolejny raz, kładziesz swoją ręką na naszych ramionach
i mówisz: „Ja jestem z wami”.

Hallelujah!!!

droga

2011-06-14T18:44:00.003+02:00

Pan umacnia kroki człowieka
i w jego drodze ma upodobanie.
A choćby upadł, to nie będzie leżał
bo rękę jego Pan podtrzymuje.
Ps.37:23n

będę szedł
choć będę upadał
będę szedł
to będę wstawał
będę szedł
chociaż ponownie będę się przewracał
będę szedł
to powtórnie będę wstawał
będę szedł
będę się zmieniał
będę szedł
chociaż nieraz tak bardzo się oddalam

będę szedł
do Ciebie
który jesteś
MIŁOŚCIĄ

(z tomiku "Liśćmi w niebie, korzeniami w ziemi")

Jeśli WYZNAJEMY nasze grzechy,
Bóg jako WIERNY i SPRAWIEDLIWY
ODPUŚCI je nam
i OCZYŚCI nas z wszelkiej nieprawości.
1J.1:9

Pięćdziesiątnica

2011-06-12T00:16:00.005+02:00

Chrześcijanin, który przeżył swój
dzień Pięćdziesiątnicy,
jest posłuszny Bogu, bo kocha Boga.
Człowiek, który nie dostąpił
zesłania Świętego Ducha,
chce być posłuszny, bo tak go nauczono,
bo tak kazano.
Niby drobna różnica, ale istotna.

Główną inspiracją chrześcijanina jest MIŁOŚĆ
do Ojca i Syna.
To jest źródło, z którego wszystko wypływa.

Wówczas służba nie jest przymusem,
a miłym i słodkim jarzmem.
Czymś co sprawia przyjemność.

Kocham, wobec tego jestem posłuszny.
Najwyższą prawdą jest miłość,
a jedynym sposobem jej poznania – SERCE.
Właśnie w sercu Bóg i człowiek się spotykają,
kiedy serce staje się gościnnym miejscem
dla zstąpienia Świętego Ducha.

Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we mnie
– niech przyjdzie i pije! Jak rzekło Pismo:
Rzeki wody żywej popłyną z jego wnętrza

- powiedział o Duchu Świętym Jezus.

wspólnota

2011-06-10T00:14:00.005+02:00

Mój przyjaciel poprosił mnie
i parę innych osób o modlitwę.
Choć mieszkamy daleko
od siebie,
to złączeni jesteśmy duchem
i nic nie przeszkadza nam,
aby wspólnie zgromadzić się
na wspólnej modlitwie.
To cudowne czego dokonał Jezus:
jesteśmy przyjaciółmi,
choć różni charakterami,
i różni wiekiem.
Razem jednak zaufaliśmy Komuś większemu od nas.
On uwolnił nas
od udawania kogoś kim nie jesteśmy.
Sprawił, że mamy do siebie ufność
i możemy na siebie liczyć.
Sprawił, że wierzymy i chcemy na Niego liczyć.
To wspaniałe uczucie.

Dlatego modlę się z radością o mojego brata i przyjaciela.
Modlę się do mojego Boga,
z wiarą, z ufnością, z pewnością,
„że wysłuchuje On wszystkich naszych próśb
zgodnych z Jego wolą. A jeśli wiemy, że wysłuchuje
wszystkich naszych próśb, pewni jesteśmy również
posiadania tego, o co Go prosiliśmy”. (1J.5:14n)

Bóg nie rzuca słów na wiatr.
Nie jest jak człowiek, On nigdy nie zawodzi.
Nigdy się nie spóźnia.
Nigdy nie drzemie.
Wyczekuje modlitw swych dzieci,
i wysłuchuje… nie zawsze wg naszych wyobrażeń,
ale zawsze wg Jego, zawsze lepszych od naszych.

Takiemu Bogu zawierzyliśmy.
Hallelujah!!!

niezwykła podróż

2011-06-07T00:09:00.002+02:00

Niezwykła podróż z prędkością światła
[to jest m/s(ok. 196 000 mil/s)]
z Ziemi po "kres" znanego ludziom wszechświata.

Nie ma słów, by opisać dzieła Boga.
Nie ma słów, by opisać Jego wielkość.

Niesamowite!

Co zadecydowało?

2011-06-03T00:01:00.006+02:00

Biblia, w Starym Testamencie opisuje dość dokładnie
dwóch mężczyzn.
Ich opisy to niejako studium przypadku ich charakterów
i osobowości.
Jeden był królem
i drugi był królem.
Jeden zgrzeszył i drugi zgrzeszył.
Jeden zgrzeszył, patrząc z ludzkiej perspektywy bardziej.
Drugi mniej. Ten, który zgrzeszył wydawałoby się mniej
zostaje odtrącony przez Boga,
ten który bardziej, zostaje w łasce Bożej.

Gdybyśmy spojrzeli na Saula i na Dawida, bo o nich mowa,
na to co zrobili i ocenili ich wobec ludzkich kategorii,
wg dzisiejszego sądownictwa to Dawid dostałby dożywocie,
a Saul najwyżej 5 lat w zawieszeniu.

Po ludzku myśląc możemy powiedzieć, że Bóg postąpił
niesprawiedliwie wobec Salua.
Saul został odtrącony, a Dawid nie.
Co zadecydowało?

Kiedy Natan przychodzi do Dawida, opowiada mu historię.
Nie mówi wprost, że zgrzeszył, o czym Dawid zresztą wie.
Dawid jednak wyparł swój grzech w tak skuteczny sposób,
że kiedy Natan opowiadał mu historię o bogaczu,
który zabija ukochaną owieczkę biedaka, nie spostrzega,
że ta opowieść mówi także o nim.

Skuteczność tego co zrobił Natan jest widoczna.
Dawid, kiedy zrozumiał, że zgrzeszył,
kiedy spostrzegł moc zła, którą wyrządził
to nie ma już w nim żadnego wypierania, zamydlania sprawy.
Zostaje tylko Bóg, Dawid i całkowita prawda.

Dawid użył wszelkiego sprytu, aby zatuszować swoją zbrodnię.
Gdy jednak prorok ujawnił co jest w jego sercu zareagował tylko jednym słowem: ZGRZESZYŁEM!
To jest reakcja Dawida.

Psalm 51 jest pozostałością jego modlitwy!
Przepięknej modlitwy człowieka pokutującego!

Analogiczna sytuacja:
Kiedy do Saula przychodzi prorok Samuel i wyjawia mu jego grzech, kiedy podobnie, jak Natan Dawida, naprowadza go aby uznał, że zgrzeszył; jego reakcja jest zdecydowanie
inna niż reakcja Dawida:
wszyscy zgrzeszyli, zgrzeszył lud, ale nie ja!

Co zadecydowało, że Saul został odtrącony, a Dawid nie?

W 2 Księdze Kronik czytamy:
Albowiem oczy Pana obiegają całą ziemię,
by wspierać tych, którzy mają wobec Niego
serce szczere (2Krn. 16:9).
Bóg mówi, że przepatruje całą ziemię szukając
ludzi szczerych względem Niego!
Po co to robi?
Szuka ludzi szczerych po to, by ich WSPIERAĆ!
Serce szczere jest warunkiem do tego,
że Bóg zadziała w moim życiu, kiedy upadnę, zgrzeszę;
że mnie wzmocni, posili i zachęci,
da moc zdetronizowania tego co oddziela mnie od relacji z Nim.
Bóg mówi: „Ja chcę takich ludzi wzmocnić,
ja chcę takich ludzi posilać!”
Warunkiem jest szczerość względem Boga
i względem samego siebie.

Co zadecydowało, że Saul został odtrącony a Dawid nie?
Zadecydowało SZCZERE SERCE.

Bóg nie gloryfikuje ludzi. Biblia nie wybiela ludzi.
Ona pisze o ludziach w sposób prawdziwy, o ich życiu, takim, jakie ono było.

I to lekcja dla nas: Byśmy byli, jak Biblia – WIARYGODNI!
Szczerość = wiarygodność.

Nie chodzi o to, żebyś był bezbłędny, ale o to, że jesteś w swoim życiu nastawiony na korektę! Szczery człowiek jest gotów zobaczyć, że grzeszy! Jest gotów przyznać się do tego. Jest gotów zadać sobie nieraz bolesne pytania o rzeczywistość swojej kondycji w naśladowaniu Pana.

Dawid nauczył się tej prawdy. W swojej starości, kiedy Bóg oznajmia Mu, że jego syn Salomon wybuduje Mu świątynię, błogosławi Boga przed ludem modląc się:
Wiem, o Boże mój, że Ty badasz serce i upodobałeś sobie szczerość (1Krn. 29:16).

Nauczył się, bo szczerość przed Bogiem, nie jest wcale oczywistą oczywistością.

gesty i słowa... i mały książę

2011-05-30T00:26:00.007+02:00

‎"Spójrz! Widzisz tam łany zboża?
Zboże, które jest złociste,
będzie mi przypominało ciebie.
I będę kochać szum wiatru w zbożu..."

("Mały Książę";
Antoine de Saint-Exupéry)

Niesamowite, jak wielką,
pozytywną moc ma gest,
słowo wypowiedziane
w odpowiedniej momencie.
Uwieńcza przyjaźnie…
Kto posiada tą umiejętność,
co i jak powiedzieć przyjacielowi
w przeżywanej wspólnie chwili
nadaje życie przeszłości.
Słowa wyryte zostają na zawsze w pamięci,
kojarzone z tą jedną chwilą…

Może w takim właśnie momencie Salomon czynił refleksję,
że właściwe słowo, jest jak plaster miodu,
słodyczą dla duszy i lekiem dla ciała (Prz.16:24).

Tak, to działa.
Właśnie uśmiecham się do paru takich wspomnień.

muzyczne impresje wokół Pslamu 139

2011-05-27T15:02:00.005+02:00

Panie, przenikasz i znasz mnie,
Ty wiesz, kiedy siadam i wstaję.
Z daleka przenikasz moje zamysły,
widzisz moje działanie i mój spoczynek
i wszystkie moje drogi są Ci znane.
Choć jeszcze nie ma słowa na języku:
Ty, Panie, już znasz je w całości.
Ty ogarniasz mnie zewsząd
i kładziesz na mnie swą rękę.
Zbyt dziwna jest dla mnie Twa wiedza,
zbyt wzniosła: nie mogę jej pojąć.
Gdzież się oddalę przed Twoim duchem?
Gdzie ucieknę od Twego oblicza?
Gdy wstąpię do nieba, tam jesteś;
jesteś przy mnie, gdy się w Szeolu położę.
Gdybym przybrał skrzydła jutrzenki,
zamieszkał na krańcu morza:
tam również Twa ręka będzie mnie wiodła
i podtrzyma mię Twoja prawica.
Jeśli powiem: "Niech mię przynajmniej ciemności okryją
i noc mnie otoczy jak światło":
sama ciemność nie będzie ciemna dla Ciebie,
a noc jak dzień zajaśnieje:
mrok jest dla Ciebie jak światło.

Ty bowiem utworzyłeś moje nerki,
Ty utkałeś mnie w łonie mej matki.
Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie,
godne podziwu są Twoje dzieła.
I dobrze znasz moją duszę,
nie tajna Ci moja istota,
kiedy w ukryciu powstawałem,
utkany w głębi ziemi.

(fragment Psalmu 139)

niepojęta

2011-05-26T14:52:00.005+02:00

Pojechaliśmy kiedyś z mamą w Tatry.
Chciałem pokazać jej piękno gór, po których nierzadko
chodzi jej syn, a ona zawsze się martwi...
nie może się dodzwonić.
Była zima. Więc na Kasprowy wyjechaliśmy kolejką linową.
Nie wiele mama zobaczyła.
Mgła skutecznie skrywała
z jednej strony Świnicę i całą Orlą Perć,
z drugiej strony łagodniejsze
i bezpieczniejsze Czerwone Wierchy.
Pokazałem mamie początek bardzo prostego szlaku
z Kasprowego w stronę Świnicy.
Początek...
Oddaliłem się na moment
tak, że nie widziała mnie w gęstej mgle.

Usłyszałem troskliwe... powtarzane...: "Radku..."
wypełnione miłością zlaną ze strachem o syna.

Wróciłem.

"Chodźmy już..." - powiedziała miłość matki.

Czytam w dniu matki o miłości Ojca:
"Czy może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu,
ta, która kocha syna swego łona?
A nawet gdyby zapomniała,
Ja nie zapomnę o tobie.
Oto wyryłem cię na obu dłoniach ,
twe mury są ustawicznie przede Mną".
(Iz.49:15n)

Za niepojętą miłość, dziękuję Abba, Ojcze.
Jak dobrze, że niepojętą...

czy jesteś dobrym człowiekiem?

2011-05-25T00:06:00.002+02:00

stworzeni i przeznaczeni

2011-05-22T00:39:00.002+02:00

Ojciec mój przez to dozna chwały,
że owoc obfity przyniesiecie
i staniecie się moimi uczniami(...)
Nie wyście Mnie wybrali,
ale Ja was wybrałem
i przeznaczyłem was na to,
abyście szli i owoc przynosili,
i by owoc wasz trwał
– aby Ojciec dał wam wszystko,
o cokolwiek Go poprosicie
w imię moje
(J. 15:8,16).

Esencją słów Jezusa jest owoc.
Niepojęty w swej miłości, nasz Ojciec
ma względem nas swój plan
– z naszego życia rodzący się owoc.
Kiedyś Pan Jezus powiedział:
Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego,
który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło(J.4:34).
Teraz te słowa chce zaszczepić w nas!
Działaniu Boga w człowieku przyświeca cel.
Wybrał nas, abyśmy przynosili owoce.
Jesteśmy bowiem Jego dziełem,
stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych czynów,
które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili(Ef.2:10).
Jesteśmy stworzeni i przeznaczeni,
by przynosić Bogu owoc.
Jakim jestem drzewem?
Jakie owoce zrywają ze mnie ludzie?
Jakie owoce dostrzega we mnie Bóg?
Jezus, przechadzając się po ziemi judzkiej,
przystanął pewnego razu przed drzewem figowym
porośniętym obfitym listowiem.
Był głodny i chciał zjeść owoc figowego drzewa.
Niestety, nie znalazł żadnego.
Tylko bujne liście.
Patrząc z daleka, można było spodziewać się owocu.
Podchodząc bliżej, znaleźć tam można było tylko liście.

Chcę wystrzegać się liści zewnętrznych pozorów,
form i sztuczności, martwych ceremonii i obrzędów.
Te Jezus przeklina. I ja przeklinam takie życie.
Chcę wydawać dobre owoce,
które mogę przynosić tylko wtedy,
kiedy trwam w Krzewie Winnym – w Chrystusie.

odejść, by POWSTAĆ

2011-05-18T08:22:00.005+02:00

Czytałem i płakałem. Modliłem się.
W nocy przebudzałem się i modliłem.

Zmarł Tomek, narzeczony mojej przyjaciółki.
Zmarł dziwnie i niezrozumiale.

Miał zaledwie 33 lata.
Jakże trudno w takich chwilach z pokorą
uznać Bożą suwerenność,
i jak Jezus powiedzieć do Ojca:
„Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie",
szczególnie najbliższym Tomka.
Modlę się o pociechę dla rodziny Tomka,
o Ducha pocieszenia dla Ciebie Aniu.
Modlę się, by Pan niósł Cię na swych rękach,
jak mego przyjaciela, też Tomka,
po utracie swojej żony.

Gdy Krysia umierała, po darowaniu jej przez Pana
dodatkowych 6 lat życia, Pan przemówił do nas,
modlących się o uzdrowienie Krysi
12 rozdziałem Dziejów Apostolskich.

Herod skazuje na śmierć Jakuba apostoła,
filara pierwotnego kościoła.
Wiedząc, że spodobało się to Żydom,
więzi i ap.Piotra.
Kościół modlił się za Piotrem.
Modlił się zapewne i za Jakubem,
choć nie ma o tym zapisane.
Modlił się za Jakubem może nawet gorliwiej,
niż za Piotrem.
Wszak do tego wydarzenia, Bóg zawsze odpowiadał,
manifestował swoją wielką moc.
Kościół oczekiwał kolejnego cudu.

Jakub zostaje jednak ścięty.
Bóg jest suwerenny w swoich decyzjach.
Jakub ginie, Piotr nie,
choć za jednym i drugim kościół się modlił.

Dlaczego?
Rzeczy ukryte należą do Pana, Boga naszego,
a rzeczy objawione - do nas i do naszych synów na wieki,
byśmy wykonali wszystkie słowa tego Prawa. (Pwt.29:28)

Modlę się, by jak wczorajszy dzień przyniósł smutek,
to następne przyniosły ufność i radość.

Tomek nie zmarł, zasnął tylko na krótką chwilę...

"Przychodzimy, by odejść,
odchodzimy by powstać, do życia w Twym Królestwie".

Dziękuję, Ojcze!

złodziej życia

2011-05-17T12:59:00.007+02:00

...o największej wojnie w dziejach ludzkości,
o złodzieju, który przychodzi kraść, zabijać i niszczyć.
O walce Smoka z tymi, co strzegą przykazań Boga
i mają świadectwo Jezusa. (Ap.12:17)

Posłuchajcie...

i po koncercie...

2011-05-15T22:35:00.005+02:00

I po koncercie...
który od początku do końca
okazale błogosławił niezawodny Bóg.
Około 600 osób mogło usłyszeć
opowieść o tym, że jest jeden wąski most,
i ważne jest w życiu to,
by się nie bać przejść przez ten most…
którym jest Jezus Chrystus.

Koncert został zarejestrowany na audio,
jeżeli ktoś chciałby nagranie proszę pisać.
Jak nagranie trafi do mnie, podeślę.

Prawdziwie Ty jesteś Bogiem ukrytym...

2011-05-14T16:27:00.007+02:00

Prorok Izajasz
powiedział kiedyś:
Prawdziwie Ty jesteś Bogiem ukrytym,
Boże Izraela, Zbawco
(Iz. 45:15).

Nieraz dzieją się w naszym życiu rzeczy,
które nazywamy dziełem przypadku, losem.
Kiedy opowiadam o Bożej opiece, nierzadko słyszę:
„To był przypadek, zbieg okoliczności.”
Odpowiadam wówczas, że owszem, tylko zastanawiające jest to,
że kiedy się nie modlę, nie ma tych przypadków.
Kiedy się zaś modlę mnóstwo tych zbiegów okoliczności.

Bóg się nie zmienia. Tak, jak działał w życiu biblijnych
mężów wiary, tak działa dzisiaj w tych co wierzą
i spragnieni Jego obecności.
Być może nie usłyszmy dziś z nieba Jego głosu,
być może nie przemówi do nas jak do patriarchów Izraela,
ale jednak mam pewność, że jest blisko
i jawnie prowadzi swoimi drogami, tego, kto Go szuka,
kto pragnie doświadczać realności Jego osoby.

Jutro odbędzie się koncert zespołu Hagada, który organizuję
przy okazji 63 rocznicy odrodzenia się Izraela.
Rocznica ta przypada dokładnie dzisiaj.
Parę miesięcy temu po dziękczynnym spotkaniu modlitewnym
m.in. za to, że Bóg błogosławił w przygotowaniach
jutrzejszego koncertu stanąłem samochodem
na skrzyżowaniu na czerwonym świetle.
Gdy zapaliło się zielone,
w dziwny sposób zgasł mi samochód.
Poczułem, jakby ktoś położył swoją stopę na hamulcu,
tak, że samochód zgasł.

Gdy zapaliłem po kilku sekundach zobaczyłem przejeżdżający
z bardzo dużą prędkością Jeep na czerwonym świetle.
Gdyby nie to, że moje Seicento zgasło,
pędzący Jeep wjechałby wprost na mnie.

Nie wyszedłbym z tego żywy.
Pozostałyby tylko plany koncertu...
i płacz najbliższych.

Przeżyłem, dzięki Bożej, niewidzialnej interwencji.
Pisałem już o tym…
Dziś dalej mówię: HALLELUJAH!!!

Tak samo w ukryciu Bóg działa dzisiaj w obronie Izraela.
Wybiera często drogę ukrytego działania,
gdzie niekoniecznie fizycznie zobaczymy Jego działanie.
Nie zobaczymy Boga z ognistym mieczem na pędzącym rydwanie,
jak broni swój lud. Bóg działa inaczej.
Działa niewidocznie, dla tych, którzy nie chcą Go zobaczyć.

W Biblii możemy zobaczyć,
w jaki sposób Bóg stawał w obronie Izraela.

W Drugiej Księdze Kronik w rozdziale 20
przeczytamy, jak Izrael zostaje otoczony przez
dużo liczniejszych wrogów w potrójnej sile
– Ammonitów, Moabitów i mieszkańców góry Seir.
Król Izraela, Jozafat po naradzie z ludem Izraela
zaczyna modlić się wraz z całym ludem wielbiąc Boga.
W tym czasie dzieje się dziwna rzecz.
Wrogowie wybijają się nawzajem,
a Izraelitom pozostaje zebrać tylko łupy.
Izrael w ogóle nie walczy w tej wojnie. Zbiera tylko łupy.
Bóg za nich walczy.
W jaki sposób?
Nie walczyli w obronie Izraela aniołowie,
ani ogień nie spadał z nieba.
Bóg użył ANARCHII.

Inny przykład:
Zwycięstwo 300-osobowej armii Gedeona nad liczną,
jak szarańcza armią medianicką (zob. Księga Sędziów 7).
Na skutek bojowych okrzyków i trąbieniu na rogach Izraela
Bóg sprawił, że Medianici wybili się nawzajem.
Kto by dziś powiedział, że to Bóg tak sprawił?

Natomiast w jednym jak i w drugim przypadku
z Izraelem był Bóg i to Bóg walczył.
Tylko, że Najwyższy działa niewidzialnie.
Walczył z wrogami Izraela anarchią.
W tamten czas to była metoda Jego walki.

Ale niejeden może zanegować, z ironią zapytać - "Gdzie tu Bóg?"

Przecież to zbieg okoliczności, fart, przypadek.
Narody się zwaśniły i wybiły nawzajem.
Izrael miał szczęście.

…a jednak Biblia daje świadectwo,
że to Bóg walczył zamiast Izraela.

Współcześnie…
przypomnijmy sobie wojnę o Kuwejt.

Irackie wojska najechały na Kuwejt,
równocześnie grążąc, że jeżeli USA wtrąci się
do tej wojny to zaatakują naród izraelski
używając broni biologicznej i chemicznej.
Taki atak stanowiłby zagładę dla większej części Izraela.
Izrael w tej irackiej agresji stał z boku, nie walczył.
Został zaatakowany (wystrzelonych 39 rakiet na Izrael),
nie odpowiedział.
Jak się to wszystko skończyło?
Wrogowie Izraela walczyli ze sobą,
stracili wpływy polityczne i wrogi Izraelowi Irak poległ.
Izrael nie użył żadnego działania zbrojnego,
a jego wrogowie polegli.

Ale czy wojnę w zatoce perskiej ktoś uznaje za interwencję Bożą?
Pewnie nie. Wielu uzna Boga za obrońcę Izraela, kiedy Ten
na rydwanie ognistym zjedzie z nieba i stoczy bój
z aniołami swymi w obronie Izraela.
Wielu mówi, że uzna Boga, jeżeli Bóg właśnie w taki
niesamowity sposób ukaże się w ich życiu.

Takie oczekiwanie co do Mesjasza mieli faryzeusze,
a Mesjasz, przyszedł, jako baranek na rzeź prowadzony.

Bo myśli moje nie są nie są myślami waszymi,
ani wasze drogi moimi drogami – wyrocznia Pana (Iz.55:8).

Jak często, dziś, gdy Bóg interweniuje w naszym życiu,
przypisujemy to przypadkowi, losowi, szczęściu…
Warto zastanowić się nad tym,
bo jak wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał
niegdyś Bóg do postaci o których czytamy w Biblii,
dziś przemawia również

14. V. 1948

2011-05-11T00:10:00.007+02:00

14 maja 1948r. w gmachu
Muzeum w Tel Avivie
Dawid Ben Gurion,
ówczesny premier Izraela,
odczytał historyczną
deklarację niepodległości:
„Ogłaszam powstanie
państwa Izrael”.
Tego dnia po raz pierwszy
od dziewiętnastu stuleci
zawisła na Ziemi Obiecanej flaga
z Gwiazdą Dawida
jako herb wskrzeszonego państwa.
Nie wdając się w polityczne szczegóły
fakt, że Izrael odzyskał niepodległość stanowi
wypełnienie się wielu proroctw Bożych wobec Izraela
(np. zob. Księga Izajasza 11:11n, 43:5n;
Księga Ezechiela 36:24).
Izrael po długoletnim okresie diaspory powrócił do wyznaczonej
mu ziemi z 121 krajów rozrzuconych na 5 kontynentach.
Dokładnie tak, jak zapowiedział JHWH (niech będzie błogosławiony),
Bóg Żydów, chrześcijan i wszystkich ludzi.
Żydzi powrócili do ziemi, gdzie
od północy czekały na nich bagna,
a od południa pustkowia.
Kraj nie nadawał się do zamieszkania.
Dziś patrząc na zdjęcia Izraela wykonane z satelity,
zobaczyć można wielkie zielone terytorium
otoczone pustynią sąsiadujących z Izraelem państw.
Taki stan rzeczy Bóg zapowiedział już 4 tysiące lat temu

W przyszłości Jakub zapuści korzenie,
Izrael rozkwitnie i rozrośnie się
i napełni powierzchnię ziemi owocami.
(Księga Izajasza 27:6)

Po co o tym pisze? Jakie ma to znaczenie dla nas?

To co powiedział Bóg o Izraelu, wypełniło się co do joty.
Choć Izrael nie nawrócił się jeszcze do Boga,
to jednak Bóg jest wierny swym obietnicom.
Nie wypowiada słów na wiatr. Nigdy nie zawodzi.
Warto Mu zaufać, bo tak jak proroctwa o Izraelu
wypełniły się na naszych oczach
a kolejne będą jeszcze wypełniać,
tak samo wypełni się Boża zapowiedź
powtórnego przyjścia Jezusa Chrystusa na ziemię,
zmartwychwstania i Bożego sądu.

Dziś Izrael jest dowodem na istnienie Boga w świecie,
w którym żyjemy, jak to trafnie ujął lekarz
cesarza pruskiego Fryderyka II,
gdy ten zapytał go o niekwestionowany
i przekonywujący dowód na istnienie Boga.
„Żydzi” – odpowiedział lekarz.
Mimo rozproszenia, prześladowań,
próbach wymazania ich z mapy świata, Izrael istnieje.
Jest to rzeczywisty cud fizyczny w tym świecie.

Dziś pragnieniem Boga jest,
by wszystkie serca ludzi otworzyły się
na przyjęcie Jego miłości w osobie Jezusa Chrystusa,
który dwa tysiące lat temu przyszedł
jako Żyd – Jeszua z Nazaretu – na ziemię.

Więcej, opowiem w najbliższą niedzielę w Chrzanowie…
Zapraszam.

szabat szalom - świadectwo Dvory

2011-05-09T00:09:00.008+02:00

"Próbowaliście kiedyś udowodnić Bogu,
że to wszystko to bzdury?
Spróbujcie - będziecie nawróceni szybciej
niż się spodziewacie".

To świadectwo Dvory Maor, przewodniczki
wielu grup zwiedzających Izrael.
(Aby je przeczytać, trzeba kliknąć na zdjęcie
i "lupką" je powiększyć)

Hagada w Chrzanowie

2011-05-07T00:05:00.004+02:00

Zaprosiłem do Chrzanowa krotoszyńską grupę Hagada, grającą tradycyjną muzykę żydowską. Hagada to grupa siedmiu osób śpiewająca hebrajskie pieśni (Psalmy, modlitwy wielbiące Najwyższego, fragmenty Tory) przenoszące słuchaczy w świat bogatej kultury judaizmu. Hebrajskie teksty (będzie tłumaczenie na telebimie) – ujęte w piękną formę muzyki dotykają sensu życia każdego z ludzi. Moim zamysłem jest, by pieśni zaśpiewane przez Hagadę okraszone krótkim słowem z mojej strony wskazywały na potrzebę osobistej relacji człowieka z Bogiem i otwierały serca na przyjęcie Bożej miłości w osobie Jezusa Chrystusa.

Po koncercie będzie można zabrać ze sobą ulotki:
"Źrenica oka Boga" i "Gdzie się podział Bóg?",
wierzę, że zachęcające do tego oddać, by swoje życie w dobre ręce
Tego, który tak umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy kto w Niego wierzy,
nie zginął, ale miał życie wieczne.
Będą również rozdane bezpłatnie filmy Jezus
(film oparty na Ew. wg św. Łukasza).

Zapraszam!

ukojenie

2011-05-05T08:33:00.003+02:00

…jakże w takich chwilach ratunkiem jest osoba mojego Zbawiciela.
Jezus Chrystus uczynił mnie bowiem wolnym
od zabiegania o ludzkie pochlebstwa.
Uczynił mnie wolnym od lękliwego „co inni o mnie mówią…?”
i wolnym od „za wszelką cenę udowadniania swoich racji”.
Jezus Chrystus pozwala być ponad wszystkimi zniewagami.
Daje pokój i swoją obecność,
która jest jak lekki powiew wiatru, UKOJENIEM.
To właśnie On rozświeca moją drogę.
W Nim jestem wolny. Nie boję się.

Wiem kim byłem bez Niego.
Znam swoje życie „przed”, zanim Go poznałem.
Wiem kim jestem teraz.
Znam swoje życie „po”, kiedy Go poznałem.
Choć dalej jestem grzesznikiem,
pyłem marnym na wietrze,
to jednak pochylił się nade mną mój Pan
i pokazał mi Ojca, Abbę.
Najlepsze, najpiękniejsze, co mi się w życiu przytrafiło
to poznać mego Pana i Boga – Chrystusa Jezusa.

Dziś cieszę się, gdy mogę koleżance w pracy opowiadać o Nim,
który ŻYJE, który przemienia życie,
który jest RALNY i PRAWDZIWY.

Dziś uczę się błogosławić tych,
którzy o mnie źle mówią... poniżają.
Nie łatwa to nauka.
Ale
z Chrystusem...
i tak będę błogosławić.

trzeciej możliwości nie ma

2011-05-03T12:44:00.007+02:00

"Do najwspanialszych
miast świata
prowadzą autostrady.
Do najpiękniejszych
miejsc świata
– ścieżki". (M.T.)

Nikt nie może dwom panom służyć.
Bo albo jednego będzie nienawidził,
a drugiego – miłował;
albo z jednym będzie trzymał,
a drugim wzgardzi.
Nie możecie służyć Bogu
i Mamonie!
(Mat. 6:24)

Grecki termin duleuo oznacza służbę o charakterze niewolniczym,
służbę poddaństwa i uległości. Aramejski wyraz mamona
to nie tylko bogactwo, ale też bogactwo upersonifikowane.
To bożek!
Ile jest w życiu człowieka takich bałwanów?
Pierwsze przykazanie z góry Synaj łamiemy częściej
niż nam się wydaje.
Bożek „ego”, kiedy na pierwszym miejscu stoi moje „ja” (obraza
i brak przebaczenia to stawianie siebie samego wyżej od Boga).
Bożek drugiego człowieka (nieraz przyjmując bezkrytycznie
słowa ludzi, stawiamy je, być może nieświadomie,
ponad słowami samej Biblii).
Bożek wrażeń wizualnych, kiedy nie sposób już przeżyć
uwielbienia Boga w ciszy. Nieraz to człowiek
może odbierać cześć, która należy się Bogu.
Bożek pracy, kariery, interesów.
Wszystko to, co staje wyżej od Boga
i zniewala nasze myśli, staje się niebezpieczne
dla naszego życia w Nim.
Jednym z imion naszego Stwórcy jest Zazdrosny(zob.Wj.34:14).
Nasz Bóg nie lubi, kiedy ktoś odbiera Jemu tylko należną chwałę.
Jakże łatwo – zamiast Bogu – zaufać liczbom, obrazom,
figurkom, horoskopom, wróżbom, symbolom!
Cokolwiek w życiu robimy, nie pozwólmy,
aby stało się to bałwanem, który zastąpi miejsce Boga
lub spowoduje, że na pierwszym miejscu,
gdzie powinien znajdować się tylko Bóg,
znajdzie się też coś innego.
Miłość do Boga nie jest podzielna.
On bierze wszystko.
Zajmuje całe nasze życie.

Kiedy mamy czas na telewizję, na mnożenie pieniędzy,
a nie mamy czasu dla Boga,
to jest coś nie tak z naszą relacją z Bogiem.
A może w ogóle jej nie ma?

Jest Bóg. Są bałwany.
Trzeciej możliwości nie ma.

„Każdy, kto cokolwiek ubóstwia
– przestrzega Orygenes, starożytny teolog chrześcijański –
służy obcym bogom” .

lekcja zależności

2011-04-30T19:15:00.001+02:00

Jeden z pastorów tak pisał,
o okresie w którym nabawił się
na poziomie lędźwiowym kręgosłupa
protruzji krążka międzykręgowego,
czyli tzw. wypadnięcia dysku,
gdzie lekarz nakazał mu
przez sześć tygodni leżeć
w bezruchu w łóżku:

„Byłem bezradny.
A także bardzo przerażony. Co to wszystko ma znaczyć? Jak mam opiekować się swoją rodziną? Co z kościołem? Byłem w nim jedynym pastorem i nie mogłem nic dla niego zrobić. Z czystej rozpaczy zacząłem się więc modlić. Otwierałem księgę adresową parafii i codziennie modliłem się za każdego członka wspólnoty. Zabierało mi prawie dwie godziny, ponieważ jednak nie mogłem robić nic innego, po prostu się modliłem. Nie pobożność mi to nakazywała, lecz nuda i frustracja. Wraz z upływem tygodni czas modlitwy stawał się jednak coraz bardziej słodki. Pewnego dnia, prawie pod koniec mojej rekonwalescencji, powiedziałem Panu: ‘Wiesz, było wspaniale, gdy byliśmy razem. Szkoda, że nie będę miał czasu, żeby to robić, kiedy wyzdrowieję’.

Odpowiedź Boga była szybka i bezceremonialna. Powiedział: „Ben, dokładnie tyle samo czasu masz, gdy jesteś zdrowy, jak wtedy, gdy jesteś chory. W każdym wypadku masz dwadzieścia cztery godziny na dobę. Kłopot w tym, że kiedy jesteś zdrowy, myślisz, że ty rządzisz. A gdy jesteś chory, to wiesz, że nie.”